Η βρετανική κυβέρνηση δεν άκουσε τους επιστήμονες

Στα μέσα Φεβρουαρίου, ένας συνάδελφος ανέφερε ότι για πρώτη φορά στη ζωή του ανησυχούσε περισσότερο από τη μητέρα του, που ήταν μέχρι τότε σχετικά αδιάφορη όσον αφορά τους κινδύνους του COVID-19. Του φαινόταν παράξενο να της λέει εκείνος να προσέχει. Είμαστε και οι δύο καθηγητές σε ένα τμήμα επιδημιολογίας μολυσματικών νόσων και ανησυχούσαμε.

Δύο μήνες αργότερα, αυτή η αγωνία δεν έχει υποχωρήσει, συνοδεύεται όμως από μια αίσθηση θλίψης. Είναι πλέον σαφές ότι τόσο πολλοί άνθρωποι πέθαναν και τόσο πολύ περισσότεροι είναι βαριά άρρωστοι μόνο και μόνο επειδή οι πολιτικοί μας αρνήθηκαν να ακούσουν και να δράσουν βάσει των επιστημονικών συμβουλών. Επιστήμονες, όπως εμείς, είπαν «επιβάλετε lockdown νωρίτερα»· είπαμε «κάντε τεστ, ιχνηλάτηση, απομονώστε τα κρούσματα». Αλλά εκείνοι αποφάσισαν ότι γνώριζαν καλύτερα.

Το Ηνωμένο Βασίλειο τα πήγε καλά σε ένα πρώτο στάδιο, αλλά έπειτα, στις 12 Μαρτίου, η βρετανική κυβέρνηση θορύβησε πολλούς ειδικούς της δημόσιας υγείας εγκαταλείποντας αιφνιδίως τη στρατηγική της ανάσχεσης και ανακοινώνοντας ότι η προσπάθεια εντοπισμού κρουσμάτων στην κοινότητα και ιχνηλάτησης των επαφών τους θα σταματούσε. Ο στόχος δεν ήταν πλέον να σταματήσει η εξάπλωση, αλλά να επιβραδυνθεί προστατεύοντας παράλληλα τις ευπαθείς ομάδες.

Μεταξύ 12 Μαρτίου και 23 Μαρτίου, οπότε και επιβλήθηκε τελικά lockdown στο ΗΒ, πρέπει να μολύνθηκαν δεκάδες, αν όχι χιλιάδες άνθρωποι. Ο ίδιος ο Μπόρις Τζόνσον μπορεί κάλλιστα να μολύνθηκε εκείνη την εβδομάδα και η εισαγωγή του στην Εντατική ενδεχομένως να είχε αποφευχθεί αν η κυβέρνηση είχε επιλέξει την τηλεργασία από τις 12 Μαρτίου. Η σημερινή καλύτερη εκτίμηση είναι ότι περίπου το 1% όσων μολύνονται θα πεθάνουν. Πολλοί λένε πως τώρα δεν είναι η ώρα για απόδοση ευθυνών. Δεν ζητάω απόδοση ευθυνών – αλλά έναν εξονυχιστικό έλεγχο ώστε να αντληθούν διδάγματα.

Η Ελεν Ουάρντ είναι καθηγήτρια Δημόσιας Υγείας στο Imperial College του Λονδίνου