Η κυρία με το σκυλάκι

Η εξάπλωση του ιού και οι πρώτες απαγορεύσεις με ανάγκασαν να μην πηγαίνω στο γραφείο μου και να εργάζομαι από το σπίτι με τη βοήθεια του υπολογιστή. Κάθε πρωί έκανα περιπάτους για σωματική άσκηση στην περιοχή όπου έμενα κι εκεί διασταυρωνόμουν με μια άγνωστη γυναίκα. Ηταν νόστιμη, γύρω στα σαράντα, με μαύρα μαλλιά. Το παντελόνι της ήταν μαύρο κι οι γόβες της επίσης μαύρες. Φορούσε άσπρα γάντια και κρατούσε το άσπρο σκυλάκι της από το λουρί, πηγαίνοντάς το στο αλσύλλιο με τα δέντρα και τους θάμνους.

Την παρατηρούσα έντονα, ενώ εκείνη έριχνε το βλέμμα της πάνω μου κι αμέσως το απέσυρε.

Ενα βράδυ που τη σκεφτόμουν στο κρεβάτι μου, θυμήθηκα το διήγημα του Αντον Τσέχοφ «Η κυρία με το σκυλάκι», μια εξαίσια ιστορία έρωτα και συζυγικής απιστίας.

Το πρωί που την είδα στο πεζοδρόμιο να περιμένει υπομονετικά το σκυλάκι της που είχε σκύψει και μύριζε, της πέταξα ένα τρυφερό «Καλημέρα!».

«Καλημέρα!» είπε ξερά.

Με αντιμετώπισε αδιάφορα. Νόμισα πως αυτό οφειλόταν στο ότι η εικόνα μου δεν την ικανοποίησε, δεν είμαι άνθρωπος που προκαλεί τα βλέμματα, δεν διαθέτω καμιά αύρα.

«Τώρα βγήκατε ή μήπως επιστρέφετε στο σπίτι;».

Με κοίταξε ξαφνιασμένη που τη ρώτησα κάτι συγκεκριμένο, αντί να της μιλήσω για τον καιρό ή για το σκυλάκι.

«Επιστρέφω σπίτι», απάντησε λιγότερο ξερά.

«Το σπίτι είναι το καταφύγιό μας», είπα.

Ηταν μια κοινότοπη ατάκα και δεν άξιζε τίποτα. Κι ενώ περίμενα να κουνήσει το κεφάλι της καταφατικά κι ύστερα να με περιφρονήσει, μου χαμογέλασε.

«Στο σπίτι σου σε περιμένουν;».

«Μένω μόνος μου».

Το χαμόγελό της έγινε πλατύ.

«Κερνάω καφέ», είπε.

Ευχαρίστησα νοερά την τύχη μου και είπα «μπράβο» στον εαυτό μου.

«Τον πίνω μέτριο», της είπα.

Ετσι βρεθήκαμε στο σπίτι της που βρισκόταν διακόσια μέτρα μακριά από το δικό μου. Ηταν μονοκατοικία με κήπο, είχε ψηλό πέτρινο μαντρότοιχο και γύρω υπήρχαν άδεια οικόπεδα. Η πόρτα της ήταν σιδερένια. Εκείνη έβγαλε το λουρί από το σκυλάκι, το άφησε ελεύθερο και με πήγε στο σαλόνι, ένα δωμάτιο με ψηλό ταβάνι απ’ όπου κρεμόταν ένας πολυέλαιος.

Μ’ έβαλε να καθίσω στον καναπέ κι ύστερα χωρίς να βγάλει τα γάντια της έφερε δύο ποτήρια με σαγκρία. Επειτα κάθισε πιο πέρα, ένα μέτρο μακριά μου, σταύρωσε τα πόδια της, πήρε το ένα ποτήρι και ήπιε το μισό από το περιεχόμενό του. Το σκυλάκι άρχισε να γλείφει τις γόβες της, εγώ πήρα το άλλο ποτήρι και το ήπια μονορούφι.

«Πώς σου φαίνεται;» με ρώτησε μ’ ένα αδιόρατο χαμόγελο.

«Ποιο;».

«Το σπιτάκι μου».

«Σπιταρόνα. Είναι σαν βγαλμένο από παραμύθι».

Μου χαμογέλασε ικανοποιημένη.

«Τι ωραία που τα λες. Μιας και ανέφερες τη λέξη παραμύθι, τι γνώμη έχεις για την Κοκκινοσκουφίτσα και τον κακό λύκο;».

«Ε, είναι γνωστή η ιστορία για το αθώο κοριτσάκι που πάει στο δάσος και το τρώει ο λύκος. Πολύ διδακτικό παραμύθι».

Το πρόσωπό της σοβάρεψε, το χαμόγελο εξαφανίστηκε.

«Ξέρεις, υπάρχουν και σήμερα Κοκκινοσκουφίτσες και κακοί λύκοι».

«Τι εννοείς;».

Ηπιε μια γουλιά από το ποτό της, είπε «Ακου να δεις» και μου αφηγήθηκε κάτι που έγινε το προηγούμενο βράδυ. Της χτύπησε, λέει, κάποιος το κουδούνι της εξώπορτας. Ηταν ένας παλιός της συνάδελφος στο σχολείο ενός νησιού, όπου αυτή δίδασκε κάποτε. Τον κέρασε ποτό, είπαν για τα παλιά κι εκείνος της ζήτησε να τον φιλοξενήσει το βράδυ, γιατί όλα τα ξενοδοχεία ήταν κλειστά. Του έστρωσε το κρεβάτι στο δωμάτιο των ξένων κι ύστερα πήγε να ξαπλώσει. Τη νύχτα όμως εκείνος άνοιξε την πόρτα της και πήγε κοντά της με κακούς σκοπούς. Πάλεψαν σώμα με σώμα κι αυτή κατάφερε να βγάλει ένα μαχαίρι που έκρυβε στο κομοδίνο της και τον κάρφωσε πολλές φορές στην καρδιά. Οταν εκείνος έπεσε στο πάτωμα, διαπίστωσε πως πέθανε. Σχεδόν τρελαμένη, τον σκέπασε μ’ ένα σεντόνι κι έπεσε να κοιμηθεί. Δεν κατάφερε να την πάρει ο ύπνος κι όταν το πρωί σηκώθηκε από το κρεβάτι, αποφάσισε να βγάλει το σκυλάκι βόλτα. Δεν είχε σκεφτεί τίποτα για τη συνέχεια, ώσπου συνάντησε εμένα.

«Πού είναι;» τη ρώτησα.

«Εκεί που τον άφησα».

Σηκώθηκα από τον καναπέ και πήγα στο δωμάτιό της, όπου πράγματι στο πάτωμα βρισκόταν ένας νεκρός άντρας, σκεπασμένος με σεντόνι.

«Δεν ειδοποίησες την Αστυνομία;» τη ρώτησα.

«Τρελός είσαι; Θα με χώσουν στη φυλακή».

«Τι πρόκειται να κάνεις;».

«Θα τον θάψω στον κήπο κι εσύ θα με βοηθήσεις».

«Εγώ;».

«Ελα τώρα. Το χώμα στον κήπο είναι μαλακό».

Θεωρούσα την απαίτησή της αδικαιολόγητη, ίσα που τη γνώριζα. Βγήκα από το σαλόνι και τράβηξα για την πόρτα. Ξαφνικά, ένιωσα να μου τραβούν το ρεβέρ του παντελονιού μου, το σκυλάκι το είχε πιάσει με τα δόντια του και μ’ εμπόδιζε να προχωρήσω.

«Δεν θα πας πουθενά. Αν δεν με βοηθήσεις να τον θάψω, ο Πλούτων θα σε κομματιάσει». Υστερα απευθύνθηκε στο σκυλάκι. «Πλούτων, δώσ’ του ένα μάθημα, δάγκωσέ τον!».

Το σκυλάκι παράτησε το παντελόνι και άνοιξε το στόμα του, μου έριξε μια δαγκωνιά στο δεξί πόδι κι εγώ ούρλιαξα από τον πόνο. Φοβήθηκα. Εκείνη κατάλαβε πως τώρα ήμουν στην απόλυτη διάθεσή της. Ετσι με πρόσταξε να τη βοηθήσω να τυλίξουμε τον νεκρό με το σεντόνι και να τον βγάλουμε στον κήπο.

Δεν τόλμησα να της φέρω αντίρρηση. Επιασα το σεντόνι από τη μια μεριά, εκείνη το έπιασε από την άλλη και βγήκαμε στον κήπο, όπου μου έδειξε μια γωνιά κοντά σε κάτι τριανταφυλλιές. Ηταν μια οδυνηρή δοκιμασία για μένα.

Επειτα πήγε και μου έφερε μια τσάπα κι ένα φτυάρι, φορώντας πάντα τα γάντια της.

«Σκάβε!».

Δεν μπορούσα ν’ αρνηθώ, το ποτό που με είχε ποτίσει είχε κάμψει τις αντιστάσεις μου. Υστερα από δύο ώρες, ο λάκκος ήταν έτοιμος. Πιάσαμε μαζί το σεντόνι με το μακάβριο περιεχόμενό του και το ρίξαμε στον λάκκο. Από πάνω βάλαμε το χώμα και το πατήσαμε γερά. Είχε πάει μεσημέρι.

Σκεφτόμουν να γυρίσω στο σπίτι μου και να τηλεφωνήσω στην Αστυνομία. Ηταν όμως ανοησία, αφού είχα αφήσει παντού τα αποτυπώματά μου, στον καναπέ, στο ποτήρι, στην τσάπα και στο φτυάρι. Σίγουρα εκείνη που φορούσε πάντα τα γάντια θα υποστήριζε πως εγώ είχα σκοτώσει τον άγνωστο άντρα.

«Πεινάς;» με ρώτησε.

«Λίγο».

Επιστρέψαμε στο σπίτι κι εκείνη μπήκε στο μπάνιο να κάνει ντους. Οταν βγήκε, τυλιγμένη σ’ ένα άσπρο μπουρνούζι, φορώντας τα γάντια της, μου είπε να μπω εγώ και να πλυθώ καλά. Υστερα, πήγε στην κουζίνα, όπου έφτιαξε μερικά σάντουιτς με τυρί, σαλάμι και ντομάτα. Βγήκα από το μπάνιο, φόρεσα τα ρούχα μου κι εκείνη έφερε δύο ποτήρια κόκκινο κρασί.

«Νυστάζεις;» με ρώτησε.

«Τα μεσημέρια πάντα ξαπλώνω. Είμαι κουρασμένος».

«Το ξέρω, σε κούρασα. Θα ξαπλώσουμε μαζί. Θέλεις;».

Ναι. Ηθελα, αυτό επιθυμούσα από την πρώτη στιγμή που την είδα.

Μπήκαμε στην κρεβατοκάμαρα. Εκείνη έβγαλε το μπουρνούζι και ξάπλωσε στην άκρη του κρεβατιού, πάντα με τα γάντια, το δέρμα της έλαμπε. Γδύθηκα κι εγώ κι έπεσα κάτω από την κουβέρτα στην άλλη άκρη. Ημουν χαρούμενος για την εξέλιξη των πραγμάτων. Μόνο που λογάριαζα, οϊμέ!, χωρίς τον ξενοδόχο. Μου είπε να κρατήσουμε αποστάσεις, όπως έλεγαν οι οδηγίες των επιστημόνων, κάλεσε το σκυλάκι «Πλούτων! Πλούτων!» κι εκείνο έτρεξε και χώθηκε ανάμεσά μας.

Ομολογώ πως αυτό δεν μου είχε ξανασυμβεί. Στην περιπετειώδη ζωή μου δεν είχα ξαναπάρει μέρος σε ménage à trοis, σε τέτοιο ερωτικό τρίο. Και βέβαια, δεν προχωρήσαμε σε κανένα σμίξιμο.

«Τι κάνουμε εδώ;» τη ρώτησα.

«Αναπαυόμαστε, γλυκέ μου. Δεν σ’ αρέσει; Οταν τελειώσει αυτό το κακό, θα έρθεις να το γλεντήσουμε!».

Πότε θα τελείωνε, όμως, η πανδημία; Τον Μάιο; Τον Ιούνιο; Το φθινόπωρο; Κανένας δεν μπορούσε να το προβλέψει. Στο μεταξύ, στο χώμα του κήπου σάπιζε ένας άνθρωπος. Αναρωτιόμουν τι είχε συμβεί εκείνο το βράδυ ανάμεσα σε αυτήν και τον νεκρό. Μήπως ήταν φρόνιμο να τηλεφωνήσω στην Αστυνομία και να πω τα πάντα;

Ο Φίλιππος Φιλίππου είναι συγγραφέας και δοκιμιογράφος. Το πλέον πρόσφατο βιβλίο του είναι η «Ιστορία της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας» (2018) από τις εκδόσεις Πατάκη