Η επανάληψη μιας τραγωδίας

Ο κόσμος του αθλητισμού σταμάτησε απότομα στα μέσα του περασμένου Μάρτη όταν η επιδημία του νέου κορωνοϊού έγινε πανδημία και τα θύματα αυξάνονταν με γεωμετρική πρόοδο. Πολλοί αναφέρονται σε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Η πραγματικότητα ωστόσο απέχει παρασάγγας.

Το 1918 ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος έφτανε στο τέλος του όταν η επιδημία του Η1Ν1 άρχισε να σαρώνει τον κόσμο. Το ένα τρίτο του τότε παγκόσμιου πληθυσμού, περίπου 500 εκατ. άνθρωποι, νόσησαν ενώ πέθαναν περισσότερα από 50 εκατ. άτομα μέχρι τα τέλη του 1920.

Η πανδημία ονομάστηκε «ισπανική γρίπη» γιατί νόσησε ο βασιλιάς της Ισπανίας Αλφόνσο ΙΓ’ και επίσης επειδή οι Ισπανοί που δεν συμμετείχαν στον πόλεμο μπορούσαν να αναφέρονται ελεύθερα στην πανδημία.

Ο αθλητισμός ήταν από τα πρώτα θύματα της «ισπανικής γρίπης». Επληξε κυρίως τις διοργανώσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες καθώς στην Ευρώπη λόγω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου είχαν διακοπεί οι αγώνες.

Στις χώρες που υποτίμησαν την «ισπανική γρίπη» επιτρέποντας τις συγκεντρώσεις μεγάλου αριθμού ανθρώπων στα γήπεδα, θρήνησαν χιλιάδες θύματα.

Ο αγώνας που σημάδεψε εκείνη την εποχή αν και δεν διεξήχθη ποτέ ήταν η έκτη αναμέτρηση των Seattle Metropolitans με τους Montreal Canadiens, στα τελικά του NHL την 1η Απριλίου του 1919. Μετά από πέντε παιχνίδια οι δύο ομάδες ήταν ισόπαλες στο σκορ (ένα παιχνίδι έληξε 0-0 έπειτα από δύο παρατάσεις). Στο πέμπτο ματς νίκησαν οι Canadiens αλλά έχασαν τον βετεράνο αμυντικό τους Τζο Χολ ο οποίος κατέρρευσε στον πάγο με συμπτώματα γρίπης.

Εξι ώρες πριν από το έκτο παιχνίδι, το ματς ματαιώθηκε καθώς οι προπονητές των δύο ομάδων και έξι παίκτες συνολικά κατέληξαν στο νοσοκομείο.

Στις 5 Απριλίου ο Χολ πέθανε στο σανατόριο με ηλικία 37 ετών.

Ηταν η πρώτη φορά στην ιστορία του NHL που δεν απονεμήθηκε ο τίτλος. Υπήρξε και δεύτερη, το 2005, λόγω του lockdown των αθλητών.

Πολλοί επαγγελματίες παίκτες του μπέιζμπολ και ένας διαιτητής πέθαναν, ενώ  το αστέρι των Boston Red Sox Μπέιμπι Ρουθ που οδήγησε την ομάδα του στον τίτλο το 1918 νόσησε δύο φορές αλλά τελικά βγήκε νικητής.

Η εφημερίδα Los Angeles Daily Times έγραφε στις 12 Οκτωβρίου 1918: «Η καραντίνα έπληξε όλα τα σπορ εκτός από το κυνήγι πάπιας».

Στη μεταπολεμική Βρετανία, οι θάνατοι είχαν ξεπεράσει τις γεννήσεις. Οχι λόγω του πολέμου αλλά της γρίπης που θέριζε. Η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτε για να αλλάξει τις συνήθειες των ανθρώπων με αποτέλεσμα μέχρι το 1920 να χάσουν τη ζωή τους 228.000 άνθρωποι. Φυσικά ποτέ δεν ανέβαλε την αγωνιστική δραστηριότητα λόγω της πανδημίας ούτε περιόρισε τον αριθμό των φιλάθλων στις εξέδρες. Η Τσέλσι συνέχισε να αγωνίζεται σε τοπικές διοργανώσεις παρουσία 20.000 ανθρώπων με αποτέλεσμα αρκετοί παίκτες της να μολυνθούν, χωρίς όμως κανείς να χάσει τη ζωή του. Πέθαναν όμως άλλοι, όπως ο Ανγκους Ντάγκλας της Νιούκαστλ, σε ηλικία 29 ετών.

Στην Ισπανία που είχε κρατήσει ουδετερότητα στον πόλεμο, η ομοσπονδία ποδοσφαίρου διέκοψε τους αγώνες. Ωστόσο ο ιδρυτής και πρόεδρος της Μπαρτσελόνα Ζοάν Καμπέρ ηγήθηκε επιτροπής που έπεισε τον υπουργό Υγείας να διεξαχθούν τα παιχνίδια του καταλανικού πρωταθλήματος.

Το 1920 ήταν προγραμματισμένοι και οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αμβέρσας οι οποίοι τελικά δεν επλήγησαν από την «ισπανική γρίπη» που ήταν τότε σε ύφεση σε αντίθεση με ό,τι κατάφερε να πετύχει ο Covid-19 με τη διοργάνωση του Τόκιο.