Το πολιτικό τοπίο

Αν κάτι έγινε σαφές σε αυτή την πανδημία είναι ότι η Ελλάδα έχει κυβέρνηση. Αυτό δεν είναι πάντα αυτονόητο, υπό την έννοια του μια κυβέρνηση να ασκεί τον ρόλο της: να παλεύει και να φέρνει αποτέλεσμα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και αυτό είναι πανθομολογούμενο εντός κι εκτός Ελλάδος, από φίλους και πολλούς αντιπάλους της. Η συνεχής ανάλυση του ελληνικού υποδείγματος από διεθνή μέσα και η παρουσίαση των συγκριτικών στοιχείων για τη φονικότητα του ιού σε διάφορες χώρες απλώς πιστοποιούν εκείνο που άπαντες γνωρίζουν. Οτι, αυτή τη φορά, η εξουσία δεν τα έχασε, δεν κλείστηκε στον κόσμο της, δεν ξέχασε τον λόγο ύπαρξής της. Και κατάφερε να φέρει την Ελλάδα στην πρώτη γραμμή της διεθνούς μάχης κατά του ιού. Που σημαίνει λιγότερους νεκρούς, λιγότερους βαριά στα νοσοκομεία, λιγότερη καταστροφή η οποία έτσι κι αλλιώς είναι ήδη πολύ μεγάλη, αλλά αυτό ξεπερνά τις δυνάμεις του ανθρώπου παγκοσμίως.

Δεν έχει σημασία αν είναι κανείς φίλιος ή μη προς τον Μητσοτάκη. Σημασία έχει ότι αυτή είναι η αλήθεια. Η πτωχευμένη Ελλάδα, με το αποδεκατισμένο σύστημα υγείας, με την παροιμιώδη για πολλούς απειθαρχία στους κανόνες και με την εξίσου γνωστή οργανωτική ανεπάρκεια, τα πάει σε αυτόν τον πόλεμο περίπου καλύτερα από κάθε άλλη χώρα. Οι άνθρωποι που επέλεξε η κυβέρνηση και κλήθηκαν να διευθύνουν επί του πεδίου αυτή την επιχείρηση, έδειξαν καθαρά πόσο φαιδρά και ανάξια λόγου είναι τα στερεότυπα. Και η κυβέρνηση αντέδρασε και το σύστημα αντέδρασε και ο λαός επίσης. Οι πολίτες νιώθουν ότι η εξουσία κάνει ό,τι μπορεί και δεν μπορεί και κρατάει γερά. Και γι’ αυτό ορθώς την ανταμείβουν στις μετρήσεις με τεράστια αποδοχή. Τέλος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέδειξε και κάτι που δεν το ξέραμε πριν: δεν είναι δεδομένο πως ένας γόνος πολιτικής οικογένειας που παίρνει την εξουσία θα αποτύχει επειδή είναι γόνος. Μπορεί να έχει τη δική του αξία, ανεξάρτητα από αυτό. Μπορεί να αποδειχθεί κάτι περισσότερο από γόνος. Τα βγάζει πέρα σε εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες και αυτό είναι δικό του. Δεν είναι κληρονομούμενο.

Αυτά είναι δεδομένα. Δεδομένο όμως είναι και κάτι ακόμα: ότι η αντιπολίτευση βρέθηκε – και συνεχίζει να τελεί – σε πλήρη σύγχυση. Η συνήθεια της αντιπολίτευσης να φωνάζει απλώς για να φωνάζει δεν είναι καινούργια ούτε αφορά μόνον τη σημερινή αντιπολίτευση. Αυτό που είναι καινούργιο είναι η κατάσταση μέσα στην οποία αυτό συμβαίνει: γίνεται πραγματικά σε συνθήκες εκτάκτου ανάγκης, με νεκρούς, με ανησυχία για τον έλεγχο της πανδημίας, με παγκόσμια και φυσικά και εσωτερική οικονομική κρίση να ξημερώνει την επόμενη μέρα με άδηλα μέχρι στιγμής τα μεγέθη και τις συνέπειές της. Σε αυτές τις συνθήκες είναι απορίας άξιο πώς δεν έχει βρεθεί κάποιος άνθρωπος με μυαλό εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ να τους πει να μη λένε αυτά που λένε. Οταν οι πάντες βλέπουν πως γίνεται ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό, όταν ο κίνδυνος είναι ακόμα πλήρως ενεργός και, κυρίως, όταν υπάρχουν απτά αποτελέσματα εκεί που τόσοι άλλοι απέτυχαν, δεν καταλαβαίνουν το μέγεθος της πολιτικής ανοησίας μιας τέτοιας στάσης;

Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο όταν επιχειρείται μία ακραία διαστροφή: η εμφάνιση των μέτρων για την ανάσχεση της πανδημίας ως καταπάτηση της δημοκρατίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με αυτές τις εξυπνάδες γελάνε και οι εκείνοι που τις σκέπτονται. Επίσης, είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι ούτε η κοινή γνώμη «μασάει» με όλα αυτά. Τι τα συνεχίζουν λοιπόν; Αφού δεν μπορούν να πείσουν κανέναν. Πώς να πείσουν;