Πέρα από {LF}τις συμβάσεις

Εζησε υπαίθρια, δημόσια, και τα γραπτά του το εξέπεμπαν. Μια δημόσια συνεχής παρέμβαση και στάση, σαφούς αριστερής μα και αντισυμβατικής στερέωσης. Ο Περικλής Κοροβέσης που έφυγε το Σάββατο, στα 79 του, ήταν κάτι περισσότερο από ένας δημοσιογράφος και συγγραφέας. Δημόσιος διανοούμενος, ενεργός πολίτης, ασυμβίβαστος μοιραζόταν γενναιόδωρα τα βιώματα και τις σκέψεις του, συνέτρεχε κάθε αδικημένο και δεν αρνήθηκε ποτέ τη στήριξη σε κοινωνικούς αγώνες. Ο πολύς κόσμος τον ήξερε από τη μαχητική του αρθρογραφία στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Οι πιο παλιοί επίσης, από την «Ελευθεροτυπία», την «Εποχή» και το περιοδικό «Γαλέρα».

Η γενιά του, που γαλουχήθηκε στο δημοκρατικό κίνημα του ’60, τον ξεχώριζε για την αντιδικτατορική του δράση που του κόστισε φυλακίσεις και άγριους βασανισμούς με ηλεκτροσόκ. Και εδώ είναι η λαμπρή σελίδα του. Γράφοντας το ’69 τους περίφημους «Ανθρωποφύλακες» – για τον εγκλεισμό του στο κελί 17 στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και τους πρωτόγνωρους βασανισμούς του από τη χούντα – εξέθεσε ανεπανόρθωτα τους Απριλιανούς διεθνώς. Το βιβλίο, που αρχικώς κυκλοφόρησε κρυφά και εκδόθηκε στο εξωτερικό, έγινε το βήμα αποκάλυψης, καταδίκης των χουντικών, ενώ μεταφράστηκε σε πολλές χώρες και συνέβαλε στην «αποχώρηση» – με βούληση των συνταγματαρχών – της Ελλάδας από το Συμβούλιο της Ευρώπης μετά τις καταγγελίες πολλών χωρών για το τυραννικό καθεστώς του Γ. Παπαδόπουλου (12 Δεκεμβρίου 1969). Ο Περικλής είχε συλληφθεί στις 8 Οκτωβρίου 1967, την προηγουμένη της δολοφονίας του Τσε Γκεβάρα. Μιλούσε για αυτά, το βιβλίο δε σημείωσε πολλές επανεκδόσεις, ανέβηκε και στο θέατρο.

ΓΙΑ ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ. Μιλούσε όμως και έγραφε πάντα στον ενεστώτα χρόνο, για τον καπιταλισμό, την παγκοσμιοποίηση, τα κινήματα, τους φυλακισμένους, τις μειονότητες, τον ανεξίθρησκο έρωτα. Αυτά τον απασχολούσαν. Είτε τον καλούσαν για ομιλίες στο Νοσότρος της Αντεξουσιαστικής Κίνησης, είτε σε εκδηλώσεις του αντιαπαγορευτικού κινήματος για την αποποινικοποίηση της κάνναβης, είτε σε εκδηλώσεις συλλογικοτήτων. Ανθρωπος των μπαρ, της ταβέρνας, των ρεμπετάδικων, έγραψε κι άλλα βιβλία ενώ δύο φορές ενεπλάκη με τη δρώσα πολιτική: πρώτα με την υποψηφιότητά του στον Δήμο της Αθήνας, υπό τον αείμνηστο Λέοντα Αυδή, και το 2007 που εξελέγη βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς καμπάνια ή πολιτικό γραφείο. Αποχώρησε το 2009 βέβαια, στάθηκε κριτικός στη μετέπειτα κυβερνώσα Αριστερά, αθεράπευτα ουτοπιστής, πιο κοντά στον Προυντόν παρά στον Λένιν. Μιλώντας σε συνέντευξη στην ιστοσελίδα Provocateur το 2018 είχε επιτεθεί στους κυβερνητικούς συντρόφους: «Με τους ανθρώπους γελιέσαι πάρα πολύ εύκολα. Δεν φανταζόμουνα ποτέ, διάφοροι άνθρωποι με τον ΣΥΡΙΖΑ… αυτή την ξεφτίλα… και ήτανε φίλοι μου. Αλλά είδα ότι η ικανότητά μου να καταλαβαίνω τους ανθρώπους δεν είναι και πολύ μεγάλη».

Είχε γεννηθεί στην Κεφαλονιά, σπούδασε θέατρο με τον Ροντήρη, συμμετείχε στο Θέατρο της Νέας Ιωνίας του Γιώργου Μιχαηλίδη, παρακολούθησε μαθήματα στο Παρίσι με δάσκαλο τον Ρολάν Μπαρτ και τον Πιερ Βιντάλ-Νακέ – μετά τη φυγή του από την Ελλάδα εν μέσω χούντας και με τη βοήθεια της Αμαλίας Φλέμινγκ. Μεταπολιτευτικά, τον έβρισκες σε κάθε δράση απ’ τα «κάτω». Πλάι στη νεολαία. Τα τελευταία πολλά χρόνια διέμενε στο κέντρο, μόνο περπατούσε: «Θα είναι πάντα, με τις μνήμες στην αρχή, με τα γραφτά του ύστερα, ένα γεφύρι στα στενοσόκακα της Αχαρνών όπου ζούσε λιτά, μαζί με τους ξεριζωμένους από την Ασία ή την Αφρική» έγραψε ο Αλέκος Αλαβάνος για να τον αποχαιρετήσει.