Φιλιά και αγκαλιές, γιοκ;

Ας κάνουμε μια υπόθεση: φεύγει ο κορωνοϊός, δηλαδή το πρώτο κύμα και σταδιακά μπαίνει η ζωή σε κανονικότητα. Πάει να πει, επιστρέφει και η νορμάλ δράση. Στα γήπεδα. Στο χορτάρι. Στο παρκέ ή το ταραφλέξ. Και τι νομίζετε, αλήθεια; Ολα θα είναι όπως πριν; Προφανώς και όχι! Πολλά θα έχουν διαφοροποιηθεί, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Και η αναφορά γίνεται για το τι θα συμβαίνει μέσα στα γήπεδα.

Δηλαδή, ποιος θεατής, όταν και αν αποφασιστεί πως θα βρίσκεται κόσμος στις εξέδρες, εύκολα θα λάβει την απόφαση να μεταβεί στο γήπεδο; Μήπως αργήσουμε να ξαναδούμε κερκίδες με τους οπαδούς να κρέμονται όπως τσαμπιά από σταφύλι; Κάποιος θα υποστηρίξει ότι στην Ελλάδα συνήθως αντικρίζουμε εξέδρες μόνες και έρημες. Ουδεμία αντίρρηση. Αλλά αυτό θα εξελιχθεί σε γενικό κανόνα, τουλάχιστον μέχρι να φύγει ο φόβος που φώλιασε στην ψυχή μας.

Κατά δεύτερο λόγο, ποια θα είναι η συμπεριφορά των αθλητών; Εως τώρα ακούμε πως οι προπονήσεις γίνονται σε γκρουπάκια, λες και έχουμε να κάνουμε με… ιδιαίτερα μαθήματα! Ο φόβος των Ιουδαίων, βλέπετε… Για να μην προκύψει κάποιο κρούσμα, διότι τότε ουδείς μπορεί να πει τι θα συμβεί και πώς θα κυλήσει η σεζόν. Ας το προσπεράσει κάποιος και αυτό – να πάμε παρακάτω. Στα γκολ τι θα έχουμε; Αγκαλιές; Φιλιά; Πανηγυρισμούς; Και μετά τις συγκρούσεις των ποδοσφαιριστών; Θα δίνει ο ένας στον άλλο το χέρι; Στα παιχνίδια του βόλεϊ, εκεί που οι γνωστές εικόνες είναι να γίνονται ένα μπουκέτο οι παίκτες ύστερα από κάθε κερδισμένο πόντο, πρόκειται αυτό να συνεχιστεί; ‘Η μήπως ενδόμυχα κάποιοι το αποφύγουν;

Ενας αθλητισμός χωρίς συναίσθημα. Αγώνες δίχως την κινητήρια δύναμη των σπορ. Και ναι, αυτή μπορεί μεν στις μέρες μας να είναι το χρήμα και κανείς δεν θέλει να το χάσει, αλλά στα μάτια του απλού κόσμου είναι η αγάπη για το άθλημα. Να βλέπει τους πάντες να χαίρονται, να αγκαλιάζονται, να πανηγυρίζουν μαζί την οποιαδήποτε σημαντική στιγμή του ματς. Αν όλο αυτό εκλείψει, τότε ακόμη και τα στιγμιότυπα της τηλεόρασης ή οι φωτογραφίες της επομένης στις εφημερίδες θα είναι τραγικά «άδειες». Θα έχουν αφόρητη μοναξιά. Και μάλλον δεν θα απευθύνονται στο ευρύ κοινό, αυτό που νιώθει την καρδιά του να πάλλεται κάθε φορά που διαπιστώνει κάτι θεαματικό στο γήπεδο. Αλλά μόνο σε όσους είναι αποστειρωμένοι και χωρίς ψυχικά αποθέματα…