Ο φόβος φυλάει τις έρημες

«Η Λιούμπα έμεινε 15 μέρες καραντίνα και από αύριο θα έρθει, επιτέλους, να εγκατασταθεί στο σπίτι της μητέρας μου» μου είπε τις προάλλες η φίλη στο τηλέφωνο. Η μητέρα της, κοντά στα ενενήντα, έχει κινητικά προβλήματα και η Λιούμπα είναι η γυναίκα που τη φροντίζει. Πήγαινε καθημερινά στο σπίτι της ηλικιωμένης κυρίας – να της μαγειρέψει, να φροντίσει το σπίτι, να τη βοηθήσει να κάνει μπάνιο – αλλά ο φόβος του κορωνοϊού, συν η απαγόρευση της κυκλοφορίας, επέβαλαν δεκαπενθήμερη καραντίνα ώστε να εξασφαλιστεί ότι η ροδομάγουλη 45χρονη από τη Λευκορωσία δεν έχει προσβληθεί από τη νόσο. Σε αυτό το διάστημα η φίλη πήγαινε καθημερινά να αφήσει φαγητό και ψώνια έξω από την πόρτα της μητέρας της. Και ζούσε με την αγωνία μήπως χρειαστεί κάτι, μήπως γλιστρήσει, αν και πώς κάνει μπάνιο.

Τώρα όμως η Λιούμπα επέστρεψε και η τάξη αποκαταστάθηκε. Εν μερει. Διότι δεν είναι εποχές για πηγαινέλα με το λεωφορείο όταν έρχεσαι σε επαφή με μια 88χρονη. Και έτσι συμφωνήθηκε να μένει, προς το παρόν, στο σπίτι της ηλικιωμένης. Αφήνοντας μόνο στο δικό της τον 16χρονο γιο της. Η Λιούμπα όμως φοβάται τις μετακινήσεις ακόμη και αν έχει συμπληρώσει στη φόρμα εξόδου το Β4. Δεν έχει γίνει και κανονική πρόσληψη. Η φίλη μου τής το είχε προτείνει αλλά εκείνη ήθελε περισσότερα χρήματα στο χέρι. Δεν έβγαινε αλλιώς. Αναρωτιέμαι και αν έχει πάρει άδεια παραμονής.

Οι Λιούμπες τα χαράματα

Υπάρχουν χιλιάδες Λιούμπες, Σόνιες, Αννέζες, Νταρίνες, Γεσένιες εκεί έξω. Φροντίζουν άτομα ηλικιωμένα και ανήμπορα. Πολλές δεν έχουν άδεια παραμονής. Με τις νέες συνθήκες φοβούνται να κυκλοφορήσουν. Ας λένε ότι στους ελέγχους ζητάνε μόνο διαβατήριο. Γυναίκες που έχουν μεγαλώσει και ζήσει μέσα στον φόβο και όμως, αντί με τα χρόνια να έχουν εξοικειωθεί με αυτόν, φοβούνται ακόμη περισσότερο. Αν όμως δεν πάνε στη δουλειά τους, θα χάσουν το μοναδικό εισόδημα που έχουν για να ταΐσουν τα παιδιά τους. Οι Λιούμπες δεν υπάγονται σε κανένα μέτρο στήριξης. Παίρνουν λοιπόν αξημέρωτα το λεωφορείο λες και ο νόμος δεν κυκλοφορεί πριν ψηλώσει ο ήλιος.

Από την άλλη, οι άνθρωποι που φροντίζουν τις έχουν απόλυτη ανάγκη. Οι δικοί τους, ειδικά τώρα, δεν μπορούν να τους πάρουν στο σπίτι τους. Ναι, είναι μια σχέση με σύμβαση μαύρης εργασίας. Αλλά είναι μια σχέση αλληλοεπιβίωσης. Και αυτό το «αλλά» μένει μετέωρο στις συνθήκες που έχει επιβάλει στη ζωή μας ο κορωνοϊός.

Συγκίνηση

Εχει κάτι μελό η έννοια της συγκίνησης. Πρόκειται για υπέρβαση του συναισθήματος έναντι της λογικής. Αυτήν την εποχή ωστόσο που, ούτως ή άλλως, η λογική, σε πολλές περιπτώσεις, μοιάζει να έχει αυτοκαταργηθεί μπορούμε να παραδοθούμε, χωρίς να χρειαζόμαστε άλλοθι, σε αυτό το λυτρωτικό συναίσθημα. Μια τέτοια στιγμή ήταν προχθές το απόγευμα. Οι πυροσβέστες της Θεσσαλονίκης έξω από το νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ μαζί με τα οχήματά τους. Οι σειρήνες των πυροσβεστικών να ουρλιάζουν για να τιμήσουν τους γιατρούς και τους νοσηλευτές. Που στέκονταν απέναντι, σε απόσταση ασφαλείας, και χειροκροτούσαν. Απ’ ό,τι κατάλαβα, ελέω σόσιαλ μίντια, βούρκωσε η μισή Ελλάδα.