Βρε τον Μαιζώνος!

Συχνά στη γενέθλια Πάτρα περπατούσα στην οδό Μαιζώνος, κεντρική αρτηρία της πόλης. Εύλογα, σε πολύ νεαρή ήδη ηλικία, μου είχε γεννηθεί η απορία τι περίεργο όνομα για δρόμο ήταν αυτό. Από πάνω ήταν η οδός Κορίνθου, από κάτω η οδός Ρήγα Φεραίου, ακόμα πιο κάτω η οδός Αγίου Ανδρέου. Απλές, κατανοητές ονομασίες. Αλλά εκείνος ο Μαιζώνος τι ήταν; Σύντομα, βέβαια, έμαθα από τους οικείους μου ότι επρόκειτο για τον γάλλο στρατηγό Maison, ο οποίος είχε ελληνοποιηθεί ο Μαιζών/του Μαιζώνος, κατά το o αιών/του αιώνος και ο Παρθενών/του Παρθενώνος.

Αργότερα, κάτοικος πρωτευούσης πια, διαπίστωσα ότι και στην Αθήνα, κάτω από την πλατεία Βάθη, υπήρχε οδός Μαιζώνος, μάλλον μίζερη και σταδιακά όλο και περισσότερο υποβαθμιζόμενη. Αυτός, λοιπόν, ο «Μαιζώνος» της παιδικής μου ηλικίας ήταν ο Nicolas Joseph Maison (1771-1840), στρατηγός κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, που είχε συνταχθεί με το καθεστώς των Βουρβόνων μετά το 1814, και μάλιστα είχε γίνει και μαρκήσιος. Επικεφαλής γαλλικού εκστρατευτικού σώματος από 15.000 άνδρες, ο Maison αποβιβάστηκε λοιπόν το 1828 στην Πελοπόννησο, σε εφαρμογή της απόφασης των τριών Μεγάλων Δυνάμεων για ίδρυση ελληνικού κράτους, και συνέβαλε στην εκδίωξη των δυνάμεων του Ιμπραήμ από εκεί (oυσιαστικά, μάλλον «επέβλεψε» την αποχώρησή τους). Στην ειδική αυτή σχέση του με την περιοχή οφειλόταν, άλλωστε, και η ιδιαίτερα τιμητική μεταχείρισή του από την άτυπη πρωτεύουσα της Πελοποννήσου, την Πάτρα.

Αυτά ο Μαιζών (sic), στον οποίο μάλιστα, όταν επέστρεψε στη Γαλλία το 1829, απονεμήθηκε και η στραταρχική ράβδος. Φαίνεται πάντως πως ήταν παντός καιρού ο «Μαιζώνος», αφού, όχι μόνο επέζησε και της μεταπολίτευσης του 1830, αλλά έγινε και πρεσβευτής στη Βιέννη και δις υπουργός (Εξωτερικών και Πολέμου, παρακαλώ) επί Ιουλιανής Μοναρχίας του Λουδοβίκου Φίλιππου, η οποία είχε διαδεχθεί τους Βουρβόνους.

Το Γλωσσίδι αυτό ας θεωρεί κάτι σαν συμμετοχή της στήλης στους εορτασμούς για τα διακόσια χρόνια από το 1821.