Υστατο χαίρε στον τελευταίο «παρτιζάνο»

Δύο σημαίες της πατρίδας μας. Η μία απ’ το πρωί χθες κυμάτιζε μεσίστια στον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Ηταν εξάλλου η εντολή του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Μια ελάχιστη μα πυκνή ένδειξη τιμής και πένθους. Η δεύτερη σημαία ήταν αυτή που τύλιγε χθες το φέρετρο του εμβληματικού Ελληνα, αγωνιστή της Αριστεράς και της δημοκρατίας, Μανώλη Γλέζου. Και η εικόνα του ύστατου αποχαιρετισμού του, στο Α’ Νεκροταφείο, επίσης, μέσα σε μια μέρα συννεφιασμένη και έρημη από τα έκτακτα μέτρα λόγω της πρωτόγνωρης πανδημικής κρίσης, παράξενη μα συγκινητική. Εδώ, στο Α’ Νεκροταφείο, δημοσία δαπάνη όπως αποφάσισε η κυβέρνηση και σε τάφο που παραχώρησε ο Δήμος της Αθήνας, γράφτηκε η τελευταία βιολογική σελίδα για τον Γλέζο. Τώρα σειρά έχει η Ιστορία, στην οποία πέρασε ήδη όσο ήταν εν ζωή με την αντιστασιακή του δράση. Την παράτολμη και γενναία του κίνηση μαζί με τον Λάκη Σάντα να αποκαθηλώσουν τη σβάστικα απ’ την Ακρόπολη το 1941. Με τους αγώνες του – συνυφασμένους με όλα τα νεότερα πολιτικά γεγονότα. Εδώ ήταν η οικογένειά του. Η αγαπημένη του σύντροφος, σύζυγος Τζώρτζια. Tα δύο παιδιά του (με τους/τις συζύγους τους) και τα τέσσερα εγγόνια του. Και όπως ο Γλέζος είχε επιθυμία και το είχε διατυπώσει με σαφήνεια, χοροστάτησε ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος στην εξόδιο ακολουθία του στον ναό των Αγίων Θεοδώρων του νεκροταφείου.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ. «Ο Μανώλης Γλέζος υπήρξε το σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης σε ώρες συμφοράς της πατρίδος μας. Μου έκανε την τιμή να γνωριστούμε και να συζητήσουμε πολλές φορές. Υπόδειγμά του πάντοτε ήταν ο αδελφός του και η θυσία του. Σαν άνθρωποι μιλήσαμε πολλές φορές και για τις υπαρξιακές αγωνίες μας, για τα εσωτερικά μας προβλήματα και τις ανθρώπινες αδυναμίες και αναζητήσεις μας. Μου ζήτησε όταν έρθει η ώρα εκείνη που σφραγίζει τη γήινη ζωή να προστώ της νεκρώσιμης ακολουθίας και να διαβάσω “τα γράμματα της Εκκλησίας”», είπε ο Ιερώνυμος. Θύμισε στον λιτό του λόγο τον χαμένο αγωνιστή αδελφό του Μανώλη, τον Νίκο Γλέζο, που εκτελέστηκε από τους ναζιστές στην Καισαριανή τον Μάιο του 1944.

ΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ. Την ώρα που το φέρετρο με τη γαλανόλευκη, λιτά και σιωπηλά, μεταφερόταν από άνδρες με (μαύρες) μάσκες λόγω του κινδύνου του ιού στην τελευταία του κατοικία, απ’ το παρεκκλήσι του Α’ Νεκροταφείου, ένα χειροκρότημα ακούστηκε. Και μια λέξη: «Αθάνατος». Δεν ήταν λίγοι αυτοί που έλεγαν χθες πως σε άλλη κανονική εποχή η κηδεία του Μανώλη Γλέζου θα είχε τα χαρακτηριστικά μαζικού λαϊκού αποχαιρετισμού. Είναι όμως η πρωτόγνωρη αυτή μεταβολή της πραγματικότητας και όπως τη βιώνουμε, που χθες, και σωστά, η οικογένειά του επέλεξε η τελετή να γίνει σε στενό κύκλο. Οπως και έγινε. Επίσης στεφάνια δεν υπήρχαν, αφού η επιθυμία επίσης της οικογένειας ήταν τα χρήματα να δοθούν στη Βιβλιοθήκη Νίκου Γλέζου στην Απείρανθο της Νάξου. Το χωριό – γενέτειρα που ο Μανώλης λάτρευε και είχε διατελέσει και κοινοτάρχης με πρωτοποριακό έργο. Μεσίστιες επίσης χθες κυμάτιζαν οι σημαίες και στα δημοτικά και κοινοτικά καταστήματα των Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών όλης της χώρας. Είναι βέβαιο πως η όλη τελετή θα ήταν πάνδημη αν οι συνθήκες το επέτρεπαν. Η Ελλάδα είχε ανάγκη «να ακουμπήσει στο φέρετρο» σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία που βιώνουμε. Την ίδια ώρα οι καμπάνες χτυπούσαν πένθιμα και στην Πάρο – από όπου ήταν η μισή καταγωγή του Γλέζου. Τοπικός και πανελλαδικός αποχαιρετισμός.

Μήνυμα Πούτιν στον Μητσοτάκη
Μήνυμα στον έλληνα Πρωθυπουργό έστειλε χθες και ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν. Ανάμεσα σε άλλα έγραψε για τον Μανώλη Γλέζο: «Ο Μανώλης Γλέζος ήταν ένας πραγματικός φίλος της χώρας μας,
υποστηρικτής – βάσει αρχών – της ενίσχυσης της αμοιβαία επωφελούς ρωσοελληνικής συνεργασίας. Συνέβαλε προσωπικά τα μέγιστα στον αγώνα κατά της διαστρέβλωσης της ιστορίας, της λεγόμενης αθώωσης των Ναζί και των δωσίλογών τους. Η καλή μνήμη για αυτόν θα μείνει στις καρδιές των ρώσων πολιτών».