Οι πολλαπλασιαστές και οι «σπρώχτες»

Οι πολλαπλασιαστές και οι «σπρώχτες»

Η επίθεση στον Σωτήρη Τσιόδρα από σάιτ της αντιπολίτευσης δεν θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη. Και πολύ άργησαν λέω εγώ. Το θέμα δεν είναι πολιτικό, είναι υπαρξιακό. Το κείμενο (στο οποίο, επί της ουσίας, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας κατηγορείται όχι για συγκεκριμένες πράξεις ή χειρισμούς αλλά, απλώς, γιατί δεν είναι… ένας άλλος) καταλήγει στο «Να τους αποδομείς δημόσια είναι καθήκον». Ποιους; Τους επιστήμονες που «στις σύγχρονες κοινωνίες τείνουν να γίνουν τοτέμ». Αυτή και μόνο η φράση με πάει συνειρμικά σε μια πολύ «ασφαλή τοποθεσία». Στον Ντοστογιέφσκι.

Στο «Εγκλημα και Τιμωρία», ο Ρασκόλνικοφ, θεωρώντας ότι ανήκει σε μια «εξαιρετική» ράτσα, γράφει σε ένα κείμενό του: «…Οι άνθρωποι διαιρούνται σε κοινούς και σε εξαιρετικούς. Οι πρώτοι συντηρούν τον κόσμο και τον αυξάνουν αριθμητικά. Οι δεύτεροι κινούν τον κόσμο, τον σπρώχνουν προς ένα σκοπό […] Αν κάποιος από τους εξαιρετικούς χρειαστεί, για την ιδέα που κομίζει, να περάσει ακόμα και πάνω από ένα πτώμα, πάνω από αίμα, μπορεί να δώσει στη συνείδησή του το δικαίωμα να το κάνει». Αυτός ακριβώς είναι ο πυρήνας του δόγματος. Ο σωτηριολογικός του χαρακτήρας. Ο δογματικός θεωρεί ότι κατέχει την υπερκείμενη αλήθεια. Ακόμη και την έρευνα, όταν τη χρησιμοποιεί, το κάνει όχι για να ανακαλύψει κάτι αλλά για να αποδείξει ό,τι ήδη ξέρει. Υπό αυτό το πρίσμα, είναι νομοτελειακό, ότι, στο πλαίσιο του δογματισμού, θεωρείται καθήκον να αποδομείται δημόσια ό,τι έχει σχέση με την επιστήμη. Είναι ο εγγενής εχθρός της απόλυτης αλήθειας του. Κάτι που κάνει αυτό το καθήκον, κατά μία έννοια, ιερό.

Επιστήμη
vs λαϊκισμού

Στη μαύρη τρύπα της απόλυτης αβεβαιότητας που έχουμε πέσει, ένα πάντως είναι βέβαιο. Το ότι γίνεται κοινή συνείδηση πως η πανδημία μπορεί να αναχαιτισθεί αποκλειστικά και μόνο με τα εργαλεία της επιστήμης. Και αυτή η τραγικά εκπληρούμενη αλήθεια σαρώνει τις σύγχρονες πολιτικές καρικατούρες του πλανήτη – κάποιους τους βάζει, κυριολεκτικά, στην καραντίνα. Ελπίζω και τα παρελκόμενά τους. Μια καλή, υπερβολικά αισιόδοξη ίσως, συνέπεια θα ήταν, μέσα σε αυτό το σοκ, να γίνει επίσης κοινή συνείδηση η καταστροφική συνέπεια του λαϊκισμού. Που μία εκδοχή του είναι και το να δίνει απλές λύσεις σε περίπλοκα προβλήματα.

Να μιλάμε

Ο «Χίτλερ» εξοργίζεται διότι οι Ελληνες συμμορφώνονται και μένουν σπίτι. Ο Τσιόδρας, στη συνέντευξη των έξι, με μακριά μαλλιά όπως θα είναι, υποτίθεται μετά από κάμποσους μήνες. Τι έπαθε αυτός που απολύμανε τα χέρια του με νέφτι αντί για οινόπνευμα. Πώς νίκησε τον κορωνοϊό ένας πυροσβέστης από το Αϊντάχο. Πόσο χοντροί θα είμαστε το καλοκαίρι του 2021 που θα ξαναπάμε διακοπές. Πώς θα συμπληρώσεις τη φόρμα εξόδου αν έχεις εξωσυζυγική σχέση.

Σκάνε ακατάπαυστα στα κινητά μας. Από «φίλους» στα σόσιαλ μίντια, από ομάδες «φίλων», από άλλες ομάδες όπου, αυθαίρετα, σε έβαλε κάποιος. Αν αυτό είναι το νέο είδος κοινωνικότητας, καήκαμε. Δεν επικοινωνείς με κάποιον προσθέτοντας το όνομά του σε μια μαζική αποστολή χιουμοριστικού βίντεο. Το πιθανότερο είναι ότι θα τον ενοχλήσεις κιόλας στέλνοντάς του κάτι που έχει ήδη δει. Επικοινωνία σημαίνει μιλάω με κάποιον. Και πλέον, το κόστος των τηλεφωνημάτων είναι πολύ χαμηλό. Στα σταθερά μάλιστα τζάμπα.