Σκεπτικό

«Θα ήταν τόσο τρομερό για τη Γερμανία αντί για 156 δισ. ευρώ νέου δημόσιου χρέους να έχει εγγράψει στον γερμανικό προϋπολογισμό 166 δισ. ευρώ και στη συνέχεια να έχει δώσει τα 10 δισεκατομμύρια στους Ιταλούς και στους Ισπανούς ως πρώτη βοήθεια;» αναρωτήθηκε o Ζίγκμαρ Γκάμπριελ. Η επιχειρηματολογία του πρώην αντικαγκελάριου και τέως αρχηγού του SPD  συνοψίστηκε στο κάπως συναισθηματικό σκεπτικό πως εάν είχαν πάρει μια τέτοια απόφαση οι Γερμανοί «οι χώρες αυτές θα μας ήταν πιθανόν ευγνώμονες για 100 χρόνια (…). Τώρα θα θυμούνται ότι δεν ήταν οι γειτονικοί τους λαοί που τους βοήθησαν, αλλά οι Κινέζοι». Και δεν έμεινε εκεί. Συνέκρινε τη συμπεριφορά της χώρας του με της Αμερικής, υποστηρίζοντας ότι αμφότερες δίνουν την αίσθηση πως ενεργούν πρώτα για το έθνος τους, αδιαφορώντας για τους γείτονες. Τέτοιες συμπεριφορές σε τέτοιες έκτακτες συνθήκες, υπονόησε, στραπατσάρουν το προφίλ μιας ηγέτιδας δύναμης – είτε πρόκειται για μια ευρωπαϊκή, σαν τη Γερμανία, είτε για μια παγκόσμια, όπως οι ΗΠΑ.

Υπονόμευση

Πηγαίνοντας την οπτική του Γκάμπριελ στην άκρη της, νομιμοποιείται κανείς να προσθέσει ότι η Γερμανία, αρνούμενη να συμφωνήσει στην έκδοση των coronabonds, δεν υποσκάπτει μόνο τα θεμέλια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, στο οποίο πάντα διακηρύττει ρητορικά την πίστη της. Υπονομεύει και την ίδια της τη θέση στη διεθνή πολιτική σκηνή, αφού αυτή σχετίζεται άμεσα με τη θέση της στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Αρνούμενη, δηλαδή, να μοιραστεί τα πλεονάσματά της με τους εταίρους της σε μια εποχή κρίσης – για την οποία, μάλιστα, δεν ευθύνεται κάποιο κράτος της Ενωσης επειδή παρέβη τους χρυσούς κανόνες της δημοσιονομικής πειθαρχίας -, συμβάλλει με τον τρόπο της στην καταστροφή της αγοράς στην οποία στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό το γερμανικό οικονομικό θαύμα. Για να το πούμε με ένα αφιλτράριστο παράδειγμα: Αν γονατίσουν οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, σαν την Ισπανία, την Ιταλία ή τη Γαλλία, λόγω του COVID-19, αν μπουν σε μια παρατεταμένη και βαθιά ύφεση, πού θα μπορεί η Γερμανία να πουλάει τις BMW που κατασκευάζει;