Digital χώρα

Η αλήθεια για τον καθένα είναι αυτό που βλέπει και κατανοεί. Περίπου έτσι το είχε προσεγγίσει και ο Καρτέσιος κι εξηγεί σε έναν βαθμό και τον διάχυτο φόβο, πρωτόγνωρο ίσως για τις ζώσες γενιές, απέναντι στον αόρατο και ύπουλο ιό. Από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τίποτα δεν προκάλεσε μια μαζική ανησυχία τέτοιου μεγέθους, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Η νέα κατάσταση αναπόφευκτα διαμορφώνει νέες συνθήκες και αναδεικνύει νέους πρωταγωνιστές. Στα καθ’ ημάς, δίπλα στον Σωτήρη Τσιόδρα και άλλους λοιμωξιολόγους και επιδημιολόγους, υπάρχει και ο Κυριάκος Πιερρακάκης. Στην ανάπτυξή της, η  καρτεσιανή έννοια του μεταβλητού μεγέθους και της μεταβλητής συνάρτησης είναι το βασικό εργαλείο που χρησιμοποιούν αμφότεροι, για ένα πλάνο κοινωνικής οργάνωσης έκτακτης ανάγκης. Και είναι προφανές ότι ο δικός τους σχεδιασμός και τα δικά τους συμπεράσματα καθορίζουν και τις πολιτικές αποφάσεις. Αν οι προγνώσεις του Τσιόδρα επέβαλαν τη μεγάλη καραντίνα, ο Πιερρακάκης δημιούργησε τα εργαλεία για να μπορεί να εφαρμοστεί – με τους πολίτες εναρμονισμένους και όχι υπό ξεσηκωμό.

Είναι θέμα προνοητικότητας, αλλά και δείγμα μιας πολιτικής κατεύθυνσης. Την εποχή που ο Αλέξης Τσίπρας συμπορευόταν με τον Πάνο Καμμένο, επιχειρώντας να ανεβάσει στη σκηνή ένα νέο πολιτικό προσωπικό, ετερόκλητης σύνθεσης και περιορισμένου βεληνεκούς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επένδυε σε πρόσωπα με κεντροαριστερό στίγμα και ανοικτούς ορίζοντες. Το μάστερ στο Χάρβαρντ δεν ήταν κατάρα, αλλά εχέγγυο αξιοπιστίας, κατάρτισης και μιας κοσμοαντίληψης που ξεπερνούσε τον ελληνικό μικρόκοσμο. Εκατέρωθεν, όσα επενδύθηκαν σε σχεδιασμούς και πρόσωπα έχουν ήδη κριθεί και η μεγάλη δοκιμασία αναδεικνύει ακόμη περισσότερο τις διαφορές.

Αν η χώρα, όπως και η παγκόσμια κοινότητα, βρέθηκε απροετοίμαστη στο ξέσπασμα της καταιγίδας υπό τον κωδικό Covid-19, τουλάχιστον στο πεδίο των θεραπευτικών μέσων, από τις πρώτες κιόλας ημέρες έγινε εμφανές πως δεν ήταν μια ανοργάνωτη δομή. Σε μια κρίσιμη στιγμή που ο πρωτογενής τομέας, η αγροτική παραγωγή, και η τέταρτη – ιντερνετική – επανάσταση ήταν τα δύο απαραίτητα εργαλεία για έναν λειτουργικό κοινωνικό και ατομικό αποκλεισμό, η χώρα έδειξε έτοιμη. Οσα ετοίμαζε ο Πιερρακάκης τέθηκαν εσπευσμένα στη διάθεση κυβέρνησης και πολιτών – και λειτουργούν αποτελεσματικά. Υπό αυτή την έννοια, ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης ήταν ένας κρυφός άσος στα χέρια του Πρωθυπουργού. Εύλογα μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι ήταν κάτι που και το Μαξίμου και προσωπικά ο Μητσοτάκης ανέμεναν, έχοντας ήδη από την περίοδο της αντιπολίτευσης ρίξει το βάρος στη δημιουργία μιας digital διακυβέρνησης και, ακολούθως, και της κρατικής υποδομής. Ηδη από το περασμένο καλοκαίρι το σχέδιο μπήκε ταχύτατα στα σκαριά και τα πρώτα αποτελέσματα καταγράφηκαν μέσα σε λίγους μήνες. Ο κορωνοϊός, ωστόσο, ήρθε να αποκαλύψει ότι το σχέδιο της μετεξέλιξης ήταν πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι είχε διαφανεί. Η γενική καραντίνα δεν θα μπορούσε να επιβληθεί εάν δεν υπήρχαν τα λειτουργικά μέσα και οι διαδικασίες ελέγχου. Ούτε η ελληνική πολιτεία θα μπορούσε να περάσει, σχεδόν εν μία νυκτί, στην εποχή των τηλεδιασκέψεων (από το Υπουργικό Συμβούλιο έως τον έσχατο δημόσιο φορέα), εάν δεν είχε ήδη θεμελιωθεί ένα οικοδόμημα. Το πρώτο αντίδοτο, της κοινωνικής απόστασης, που πρότειναν οι λοιμωξιολόγοι, αποδεικνύεται αποτελεσματικό επειδή χρησιμοποιείται χωρίς παρενέργειες και μια μαζική αντίδραση. Την ώρα, μάλιστα, που η προηγμένη Βρετανία ανακαλύπτει ότι δεν διαθέτει ούτε καν τον μηχανισμό του 112.

Ο σχεδιασμός του Πιερρακάκη έχει ορίζοντα το 2022 με την καθιέρωση μιας ταυτότητας ψηφιακής υπογραφής για όλους και την ενοποίηση των κρατικών υπηρεσιών, μέσα από την πλατφόρμα gov.gr. Εντός του 2021 έχει προγραμματισθεί η μετάβαση της χώρας στην εποχή του 5G. Απελευθερώνοντας κόσμο μπροστά και πίσω από το γκισέ και διαγράφοντας περιττές διαδικασίες, απελευθερώνεις δυνάμεις. Ο κορωνοϊός αποδεικνύει ότι το ευέλικτο κράτος δεν είναι ουτοπία.