Η δημοκρατία στα διόδια…

Η δημοκρατία
στα διόδια…

Δεν έχει σημασία αν ήταν 10.000, 15.000 ή 25.000. Το γεγονός είναι ότι την περασμένη Παρασκευή πέρασαν από τα διόδια πολλά περισσότερα αυτοκίνητα απ’ όσα θα επέτρεπαν οι συνθήκες του «Μένουμε σπίτι». (Γιατί πόσα σπίτια στην περιφέρεια να υπέστησαν ζημίες τις τελευταίες μέρες και έπρεπε οι ιδιοκτήτες τους να σπεύσουν προς επιδιόρθωση, όπως είπε κάποιος οδηγός στην τηλεόραση; Είκοσι; Τριάντα; Πενήντα και κλείσαμε). Τα σχετικά πλάνα σχολιάστηκαν αρνητικά από πολίτες και επικρίθηκαν από τον υφυπουργό Πολιτικής Προστασίας και Διαχείρισης Κρίσεων, Νίκο Χαρδαλιά.

Η αντίδραση ήρθε άμεσα από τον «δικαιωματιστικό αυτοματισμό» – επιτρέψτε μου τον αδόκιμο όρο – των υπέρμαχων μίας φαντασιακής δημοκρατίας που γυρίζουν επιδεικτικά την πλάτη τους στο κοινό καλό. Και κυμάνθηκε από χλεύη για τους επικριτές έως καταγγελίες για την καταπάτηση ατομικών δικαιωμάτων. Η φράση του υφυπουργού «ξέρουμε ποιοι πέρασαν τα διόδια» – σιγά το νέο αφού στους σταθμούς των διοδίων υπάρχουν κάμερες και στα e-pass είναι καταγεγραμμένοι οι αριθμοί των αυτοκινήτων – θεωρήθηκε απειλητική για τη δημοκρατία και προάγγελος απολυταρχικών μαντάτων. Καλό το παραμύθι τους αλλά, στην προκειμένη περίπτωση, ο δράκος είναι η πραγματικότητα.

…και οι σοροί
στα φέρετρα

Ωραίο το Bella Ciao, το τραγουδάνε και οι Ιταλοί στα μπαλκόνια τους, γραφικά και τα αντιμνημονιακά παρατράγουδα αλλά η πραγματικότητα είναι η ανατριχιαστική πομπή των αυτοκινήτων που μετέφεραν τις σορούς στο Μπέργκαμο. Είναι η ιατρική πολέμου που εφαρμόζεται στα νοσοκομεία της Ιταλίας. Ας συνειδητοποιήσουμε πρώτα την τραγικότητα του να πρέπει ένας γιατρός να επιλέξει ποιον θα σώσει και ποιον θα αφήσει και μετά, ας μη ανησυχούν οι ευαίσθητοι, εδώ θα είμαστε να υπερασπιστούμε τα δημοκρατικά μας δικαιώματα. Εξάλλου η ουσία της δημοκρατίας βρίσκεται στη φράση του Σωτήρη Τσιόδρα ότι η ανθρώπινη ζωή δεν μετριέται σε αξία από κανέναν. Ολα τα άλλα είναι, για την ώρα, περιτύλιγμα προς δημιουργία εντυπώσεων που, ούτως ή άλλως, σε εποχές πανδημίας, θέλει απολύμανση.

Η ποίηση στα χρόνια της χολέρας

Η Κική Δημουλά είχε πει σε κατ’ ιδίαν συζήτηση ότι ο χρόνος δεν συγκινείται από την ποίηση. Φαντάζομαι ούτε ο κορωνοϊός. Ετσι, η προχθεσινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης – να υπενθυμίσω, ελληνική επινόηση – πέρασε μάλλον ξώφαλτσα. Ωστόσο, συζητώντας με τον Στρατή Πασχάλη (το «Μένουμε σπίτι» δίνει την πολυτέλεια πιο συχνής επικοινωνίας με κάποιους ανθρώπους) συζητούσαμε ότι η ποίηση μας δίνει την ευκαιρία να δούμε ότι, με κάποιον τρόπο, όλα, σχεδόν, έχουν ειπωθεί. Οπως το έχει πει άλλωστε και ο Φρόιντ: «Οπου και να με πήγαν οι θεωρίες μου, ένας ποιητής είχε ήδη φτάσει εκεί».

Θυμηθήκαμε λοιπόν τον λοιμό στον σοφόκλειο «Οιδίποδα». Οταν ο ιερέας, θέτοντας την εξουσία απέναντι στην προοπτική του αφανισμού, λέει στον «Αδάμ της παγκόσμιας δραματουργίας»: «Αν πρόκειται να βασιλεύσεις στη χώρα που τώρα εξουσιάζεις, καλύτερα να βασιλεύσεις σε μια χώρα ζωντανών παρά σε μια έρημη χώρα» (μετάφραση Γ. Λιγνάδη). Και συνειδητοποιήσαμε ότι το «April is the cruelest month» του Τ.Σ. Ελιοτ, ποτέ δεν ήταν τόσο επίκαιρο.