Η ακροδεξιά τρομοκρατία ήταν πάντα εδώ

Στα «ψιλά», λόγω κορονοϊού, πέρασε η είδηση των προηγούμενων ημερών ότι η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος (μυστικές υπηρεσίες με πεδίο δράσης το εσωτερικό της χώρας) θέτει επισήμως στο στόχαστρό της την Πτέρυγα του ακροδεξιού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD). Η Πτέρυγα είναι η σημαντικότερη εσωκομματική φράξια του AfD με ακραία έως νεοναζιστικά ιδεολογικά χαρακτηριστικά και επικεφαλής τον Μπγιορν Χέκε του AfD Θουριγγίας, του κρατιδίου της Ανατολικής Γερμανίας όπου το AfD ήρθε δεύτερο στις πρόσφατες τοπικές εκλογές.

Με δημόσιες δηλώσεις όπως το μνημείο του Ολοκαυτώματος στο Βερολίνο είναι εθνική «ντροπή», ο Χέκε και οι ομοϊδεάτες του είναι ο πολιτικός – ηθικός αυτουργός της ακροδεξιάς τρομοκρατίας που βιώνει τελευταία η Γερμανία με σειρά επιθέσεων και δολοφονιών: το περασμένο καλοκαίρι η δολοφονία του κυβερνητικού στελέχους της Εσσης Βάλτερ Λίμπκε, τον Οκτώβριο η επίθεση στη συναγωγή του Χάλε, τον Φεβρουάριο η επίθεση και δολοφονία εννιά τουρκικής καταγωγής νέων στο Χάναου.

Δεν θα είναι τα τελευταία θύματα της ακροδεξιάς τρομοκρατίας, εκτιμά η ιστορικός Μπάρμπαρα Μάντε που έχει αφιερωθεί στην έρευνα του φαινομένου στη Γερμανία από το 1970 μέχρι σήμερα. Οταν ξεκίνησε να ασχολείται με το θέμα, οι έρευνες για την ακροδεξιά τρομοκρατία στις δεκαετίες 1970 – 1980 ήταν ελάχιστες, όπως εξήγησε σε συνέντευξή της στην εφημερίδα «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ». Οι περισσότερες ομάδες εκείνης της περιόδου είναι μέχρι σήμερα εν πολλοίς άγνωστες. Η Γερμανία ζούσε τη λαίλαπα της ακροαριστερής τρομοκρατίας της RAF, η ακροδεξιά τρομοκρατία δεν είχε τη δύναμη κρούσης των Μπάαντερ – Μάινχοφ, αλλά ήταν υπαρκτή.

Η Μπάρμπαρα Μάντε έχει καταγράψει περίπου 20 ακροδεξιές τρομοκρατικές ομάδες που είχαν από 2 μέχρι 20 μέλη. Μεταξύ αυτών ήταν η ομάδα Πάουλ Οτε από το Μπραουνσβάιγκ με επιθέσεις το 1977 σε δικαστικά μέγαρα που ήταν τότε στόχος στην πορεία επεξεργασίας του ναζιστικού παρελθόντος. Τα ιδεολογικά αλλά και πρακτικά «εγχειρίδια» για τους ακροδεξιούς τρομοκράτες έδιναν πρώην στελέχη της ναζιστικής Γερμανίας, όπως ο Αρθουρ Ερχαρντ που είχε υπηρετήσει στα SS.

Στη Δυτική, τότε Ομοσπονδιακή Γερμανία το ισχυρότερο κίνητρο της ακροδεξιάς τρομοκρατίας ήταν ο αντικομμουνισμός. Εξίσου σημαντική όμως ήταν και η συνθηματολογία κατά της «κατοχής» της Γερμανίας, η αντίσταση στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό εκφράστηκε με επιθέσεις των ομάδων Οντφριντ Χεπ και Βάλτερ Κέξελ σε εγκαταστάσεις του αμερικανικού στρατού. Κοινός παρονομαστής για τις περισσότερες ομάδες ήταν και ο αντισημιτισμός με τη δολοφονία των εβραίων εκδοτών Σλόμο Λεβίν και Φρίντα Πέσκε στο Ερλανγκεν το 1980 και την ίδια περίοδο την εμπρηστική επίθεση στο εβραϊκό γηροκομείο Μονάχου με επτά νεκρούς. Οι δράστες δεν βρέθηκαν ποτέ.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 προστέθηκαν και τα ρατσιστικά, ξενοφοβικά κίνητρα. Ομάδες όπως οι Γερμανικές Ομάδες Δράσης του εξτρεμιστή, αρνητή του Ολοκαυτώματος, Μάνφρεντ Ροέντερ έκαναν επιθέσεις σε καταλύματα προσφύγων και αιτούντων άσυλο, όπως στο Αμβούργο το 1980 με θύματα δύο νεαρούς Βιετναμέζους. Από τα στρατόπεδα της παλαιστινιακής PLO στον Λίβανο δεν πέρασαν μόνο οι τρομοκράτες της RAF για εκπαίδευση αλλά και η ακροδεξιά ομάδα του Χόφμαν.

Οι Αρχές δεν έδειξαν ποτέ ιδιαίτερο ζήλο για την εξάρθρωση της ακροδεξιάς τρομοκρατίας, πολλές δολοφονίες παρουσιάζονταν ως έργο μεμονωμένων ψυχοπαθών και διαταραγμένων δραστών. Οι δολοφονίες Τούρκων και του Ελληνα Βουλγαρίδη τη δεκαετία του 2000 αποδίδονταν σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών της τουρκικής «μαφίας του ντονέρ», μέχρι να αποδειχτεί ότι ήταν έργο του νεοναζιστικού πυρήνα NSU. Ελλιπής είναι και η χρηματοδότηση της επιστημονικής έρευνας. Στη Νορβηγία μετά το μακελειό του Μπρέιβικ δημιουργήθηκε το μεγάλο Κέντρο Ερευνών του Εξτρεμισμού. Αντίστοιχο κέντρο ονειρεύεται η Μπάρμπαρα Μάντε και για τη Γερμανία.