Γιατί μας αρέσει ο Σωτήρης Τσιόδρας

Είναι το πρόσωπο των ημερών. Ο καθηγητής και εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας Σωτήρης Τσιόδρας αναδείχθηκε στην επικαιρότητα λόγω κορωνοϊού αλλά κέρδισε τη γενική αποδοχή λόγω της προσωπικότητάς του. Στις τηλεφωνικές και διαδικτυακές κουβέντες με φίλους, γνωστούς και συγγενείς (πιο συχνές σε αυτές τις συνθήκες) η αναφορά στο όνομα του μοιάζει με ανακουφιστική όαση σιγουριάς σε ένα δυστοπικό και κλυδωνιζόμενο τοπίο. Μας λέει δυσάρεστα πράγματα, μας μεταφέρει αρνητικές ειδήσεις, πώς όμως γίνεται και αυτός ο αγγελιαφόρος κακών μαντάτων (πρόσωπο μοιραίο ακόμη και στη δραματουργία) «γράφει» τόσο θετικά στην καθημερινότητα και τη συνείδησή μας;

Δεν έχει τα τυπικά επικοινωνιακά προσόντα. Εννοώ ως προς τα χαρακτηριστικά του και τον τρόπο που μιλάει. Σκεφτόμουν αν ένας σκηνοθέτης που θα έκανε μία ταινία γι’ αυτό που ζούμε, θα έδινε σε έναν «τύπο Τσιόδρα» τον αντίστοιχο ρόλο. Μόνο αν θα μπορούσε να ανιχνεύσει και να αναδείξει τη φιλοσοφική ουσία της Επιστήμης. Και κυρίως την ταπεινότητα που συνεπάγεται. «Μου αρέσει γιατί είναι σεμνός» λέει ένας φίλος. Δεν νομίζω ότι πρόκειται ακριβώς περί σεμνότητας αλλά για μια αίσθηση των μέτρων και των μεγεθών. Ο Σωτήρης Τσιόδρας, από τη θέση του εκπροσώπου του υπουργείου Υγείας, μας απευθύνεται ως γνήσιος επιστήμων. Που έχει συνείδηση ότι εκεί που σταματά η κεκτημένη γνώση αρχίζει το απεριόριστό της. Και αυτός ο τεκμηριωμένος, χαμηλότονος επιστημονικός λόγος του μας ανακουφίζει έτσι όπως είμαστε σαστισμένοι από όσα συμβαίνουν αλλά και ταλαιπωρημένοι, τα τελευταία χρόνια, από την έπαρση του συναισθήματος στον δημόσιο διάλογο.

Περί πίστης
Στο διαδικτυακό τράφικ του δόθηκαν πολλοί μελλοντικοί ρόλοι. Για παράδειγμα, του υπουργού Υγείας. Δεν νομίζω ότι θα ήταν κατάλληλος για μια τέτοια θέση. Εχει μια βασική διαφορά από τους πολιτικούς κι αυτή ακριβώς είναι που τον κάνει ιδανικό στην τωρινή του θέση. Ο Σωτήρης Τσιόδρας δεν έχει την επικοινωνιακή πειθώ του καλού ρήτορα. Δεν σε πείθουν αυτά καθαυτά τα λόγια του αλλά η δική του πίστη στα επιστημονικά στοιχεία που παραθέτει. Και σου δίνει πάντα την εντύπωση ότι για να είναι εκεί, κάθε απόγευμα στις έξι, διέκοψε τη δουλειά του στην οποία θα επιστρέψει όταν τελειώσει η συνάντησή του με τους συντάκτες Υγείας.

Ενα ιδιότυπο διαφημιστικό τοπίο
Θέλοντας και μη βλέπουμε περισσότερη τηλεόραση αυτές τις μέρες. Αρα και περισσότερες διαφημίσεις. Και συνειδητοποιείς πώς προσαρμόστηκαν κι αυτές στην πραγματικότητα του «Μένουμε Σπίτι». Το «διακοπή για διαφημίσεις» θυμίζει πλέον κατάλογο προσφορών σουπερμάρκετ. «Ψωμί, γάλα, τυρί, αυγά, ρύζι, Καμπά» που έλεγε παλιά ο πιτσιρικάς. Και ακόμη απορρυπαντικά, πολλά απορρυπαντικά, ξυραφάκια, σερβιέτες, σαπούνια, σαμπουάν, αποσμητικά σώματος και χώρου. Κάποιες εφαρμογές e-banking, παροχές κινητής τηλεφωνίας, ηλεκτρονικές πλατφόρμες και φάρμακα – πρόληψης και παυσίπονα. Αντε και κανένα αντιαλλεργικό. Ούτε μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων, ούτε ρούχα, ούτε καλλυντικά. Ούτε αεροπορικές εταιρείες, ούτε οι πρώτες υποσχέσεις – που, κανονικά, θα είχαν αρχίσει τέτοια εποχή – για πασχαλινές αποδράσεις. Διαφημίσεις για ένα κοινό που βλέπει πια την άνοιξη από το παράθυρο.