Ο κορωνοϊός θα μας διαλύσει ή θα μας ενώσει;

Ζούμε σε περίοδο κρίσης. Τα συστήματά μας διαλύονται, απομονωνόμαστε και χωριζόμαστε από φίλους και αγαπημένους, φοβισμένοι και αβέβαιοι για το πώς θα εξελιχθεί η ζωή. Η «πραγματικότητα» φαίνεται να κινείται από το ένα ανησυχητικό σενάριο στο άλλο. Ως ψυχοθεραπεύτρια που εργάζεται με πελάτες που υποφέρουν από υπερβολικό άγχος, έχω εξοικειωθεί με τις φαντασιώσεις και τους φόβους για τη διάλυση της ζωής όπως την ξέρουμε. Πολλοί ανησυχούμε για το κλίμα, αλλά ήταν ο κορωνοϊός που ήρθε και απειλεί σήμερα τον τρόπο ζωής και τις βεβαιότητές μας. Τι θα γίνει λοιπόν; Θα μας διαλύσει ή θα μας ενώσει; Εκείνοι που παλεύουν για χαρτιά υγείας στα σουπερμάρκετ δείχνουν προς το πρώτο, όμως οι άνθρωποι της γειτονιάς που επιδεικνύουν αλληλεγγύη δείχνουν το δεύτερο. Τα καλύτερα και τα χειρότερα χαρακτηριστικά των ανθρώπων θα εκδηλωθούν. Οι επιλογές που κάνουμε τώρα είναι μικρές αλλά θα κάνουν όλη τη διαφορά στο πώς αισθανόμαστε για τον εαυτό μας και τους άλλους στο μέλλον.

Η κρίση αυτή είναι περίεργη διότι απαιτεί απομόνωση. Κι όμως μπορούμε και πρέπει να είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλο, να λειτουργούμε υπεύθυνα, ακόμα και αν αυτό σημαίνει να κρατάμε μεταξύ μας απόσταση. Ο κοινωνικός δεσμός είναι το παν – και ίσως τώρα που δεν μπορούμε να τον εκφράσουμε σωματικά, ούτε καν με μια χειραψία, μπορούμε να τον εκτιμήσουμε. Εάν έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας ότι δεν θα φερθούμε άσχημα, θα είναι πολύ πιο εύκολο να πιστέψουμε ότι και οι άλλοι θα κάνουν το ίδιο. Οι καλές σχέσεις, σε αυτή τη ζοφερή νέα πραγματικότητα, είναι ίσως το πολυτιμότερο που έχουμε. Η ευγένεια, η φροντίδα, η αλληλεγγύη είναι οι ποιότητες που θα μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε τον σκόπελο. Ακόμα και εάν αυτό σημαίνει ότι θα τα εκφράζουμε διαδικτυακά.