Αγώνες χωρίς αύριο

Ηταν επόμενο. Φυσιολογικό. Η αναβολή (ή μετάθεση αν προτιμά κάποιος) του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος κατά έναν χρόνο. Μαζί με το Euro, πάει πίσω και το Κόπα Αμέρικα, ενώ θα γίνει αγώνας δρόμου ώστε να ολοκληρωθεί η αγωνιστική περίοδος στα πρωταθλήματα της Γηραιάς Ηπείρου.

Προφανώς, αυτό προέχει. Είναι και το δίκιο. Πώς θα μπορούσε, άραγε, να λήξει τώρα η σεζόν; ‘Η να ακυρωθεί; Γινόταν να μπει ένα τέλος εδώ που είμαστε; Δεν θα ήταν άδικο να μην πανηγυρίσει τον τίτλο η Λίβερπουλ, για παράδειγμα, κάτι που αναμένει εδώ και δεκαετίες και δεν μπορεί πλέον να τον χάσει; Ενα βίαιο τέλος απλά δεν είναι ωραίο φινάλε και αυτό το γνωρίζουν, το αντιλαμβάνονται οι φωστήρες που διαφεντεύουν τις τύχες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Αλλά το βέβαιο είναι πως η ζωή, έστω και κάτω από τις ακραίες τωρινές συνθήκες και τη λαίλαπα του κορωνοϊού, τους εκδικείται. Για τις επιλογές τους. Για το πώς έχουν φτάσει εδώ την αγωνιστική σεζόν. Την έκαναν ασφυκτική. Με απανωτά παιχνίδια. Αγώνες συχνά χωρίς αύριο και οι ποδοσφαιριστές αγωνίζονται απνευστί. Χωρίς διακοπές. Το ζητούμενο είναι να γεμίσουν το καλαντάρι, να έχουν πολλά ματς τα κουπόνια του στοιχήματος, να μεταδίδει η τηλεόραση συνεχόμενα παιχνίδια και να δίνει χρήματα σε όλους. Για να είναι όλοι ευχαριστημένοι και το χρήμα να κινείται. Και άξαφνα, προέκυψε το όντως απροσδόκητο, αυτό που βγάζει τους πάντες από τις ράγες της κανονικότητας και προκαλεί μύρια όσα προβλήματα στον αθλητισμό. Γιατί κενές ημερομηνίες δεν υπάρχουν. Και για να τελειώσουν τα πρωταθλήματα ασφαλώς θα πρέπει να υπάρξουν αλχημείες. Με ακόμη μεγαλύτερη συχνότητα οι αγώνες. Ενα τρελό δίμηνο, με την προϋπόθεση πως η σεζόν θα εκκινήσει ξανά στα μέσα του Απριλίου. Αν, όμως, δεν έφτιαχναν έτσι το πρόγραμμα οι ιθύνοντες, ασφαλώς θα έβρισκαν μια καλύτερη λύση και όχι αγώνες κάτω από συνθήκες ζέστης. Ολα αυτά με την προϋπόθεση πως θα πει το «ναι» ο… κορωνοϊός. Μακάρι. Οχι για τον αθλητισμό, αλλά για τη ζωή μας όλη. Τα αθλητικά ραντεβού έπονται. Τότε θα δούμε τι θα συμβεί.

Αν και εφόσον όλα ολοκληρωθούν κατ’ ευχήν, τότε καλό είναι ορισμένοι να αναθεωρήσουν την πολιτική τους. Τα δεκάδες ματς που καλούνται να δώσουν ομάδες και ποδοσφαιριστές, ναι μεν φέρνουν υπερπληθώρα γεγονότων, στον αντίποδα όμως προκαλούν κούραση, εξάντληση και δεν υπάρχει κανένα χρονικό κενό. Για τους πάντες. Κι αυτό θα έχει, είναι βέβαιο, τις σκληρές του επιπτώσεις.