Μοίρα

Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να καταλάβω. Ολες οι θρησκείες σε όλες τις χώρες που χρειάστηκε έχουν βρει τρόπους να υπηρετούν την πίστη τους και να διασφαλίσουν τη λειτουργία τους χωρίς να θέτουν σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία.

Ολες!

Ο Πάππας κλείνει το Βατικανό για τη Μεγάλη Εβδομάδα του καθολικού Πάσχα. Εκκλησίες, συναγωγές και τζαμιά αδειάζουν παντού στον πλανήτη.

Διότι όλοι αναγνωρίζουν ότι η εκτέλεση των θρησκευτικών καθηκόντων σε κρίσιμες στιγμές οφείλει να υποτάσσεται στις κρίσιμες στιγμές. Οχι το αντίστροφο.

Τι να υποθέσω λοιπόν; Οτι οι παπάδες, πάστορες, ραβίνοι, μουλάδες και βραχμάνοι της υφηλίου είναι ολιγόπιστοι ή αντίθρησκοι; Κι ότι οι μόνο ιερωμένοι που κρατούν άσβεστο το φως της πίστης είναι οι μητροπολίτες στην Εκκλησία της Ελλάδος;

Προφανώς παίζεται ένα παιχνίδι. Οι ιεράρχες προσπαθούν να φορτώσουν την απόφαση στην κυβέρνηση και η κυβέρνηση στους ιεράρχες.

Το καταλαβαίνω. Αλλά εμάς τι μας νοιάζει; Διότι ο χρόνος περνάει. Κι οι μεσοβέζικες λύσεις δεν αποδίδουν.

Να διευκρινισω κάτι. Δεν ανήκω στους ανόητους που νομίζουν ότι ήλθε η στιγμή να λύσουμε τις διαφορές μας με την Εκκλησία.

Οι περιστάσεις είναι κρισιμες κι ανθρώπινες ζωές βρίσκονται σε κίνδυνο. Το τελευταίο που θα επιδίωκε κανείς στις συνθήκες αυτές είναι ένας εκκλησιαστικός πόλεμος. Και το ελάχιστο που θα περίμενε κάποιος από μια υπεύθυνη Εκκλησία θα ήταν να αναλάβει την ευθύνη της ασφαλούς λειτουργίας της.

Να συμπράξει δηλαδή με την κυβέρνηση στην προστασία της δημόσιας υγείας. Αλλά να το κάνει στη βάση όσων φρονούν για την υγεία οι Αρχές και η ιατρική κοινότητα. Οχι ο Αμβρόσιος.

Δυστυχώς η Εκκλησία εγκλωβίστηκε πάλι σε έναν συντεχνιακό ρόλο. Και δεν είναι η μόνη.

Κουράστικα να μετράω συνδικαλιστές των δημόσιων νοσοκομείων που διακηρύσσουν ότι οι προσπάθειες αντιμετώπισης της επιδημίας αποτελούν δικαίωση της δράσης τους, των διεκδικήσεών τους ή της πολιτικής τους άποψης.

Καμία αντίρρηση. Αλλά ούτε αυτό είναι η στιγμή να λύσουμε.

Δεν συζητούμε για προσλήψεις στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας, ούτε διαλέγουμε δημόσιο ή ιδιωτικό πάροχο υγείας. Αντιμετωπίζουμε μια πανδημία που πλήττει ολόκληρο τον πλανήτη.

Γύρω μας δηλαδή συμβαίνει κάτι πολύ πιο σοβαρό από το κουταλάκι της Θείας Κοινωνίας ή από κάποια ακροαριστερή γιατρό που δεν γουστάρει τη Μαρέβα.

Κι αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Μόνο αν συνειδητοποιήσουμε πλήρως τη σοβαρότητα της κατάστασης και μόνο αν παραμερίσουμε ό,τι δεν υπηρετεί τη γενική προσπάθεια θα μπορέσουμε να την αντιμετωπίσουμε.

Διαφορετικά θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας.