Τα καλά νέα

Η ατμόσφαιρα είναι ζοφερή. Και το χειρότερο είναι ότι αντίθετα με άλλες δύσκολες καταστάσεις, όπως σεισμοί, λιμοί και τρομοκρατικές επιθέσεις, αυτή τη φορά καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε το κακό μόνοι μας, κλεισμένοι στο σπίτι. Οπως έγραψε χθες στον τοίχο του ο Αρίστος Δοξιάδης, «πριν λίγο έκανα χειραψία με τη σύντροφό μου για να θυμηθώ πώς είναι. Υπέροχη αίσθηση. Να ξαναρχίσουμε κάποια στιγμή».

Υπάρχουν όμως και τα καλά νέα. Πάντα υπάρχουν τα καλά νέα. Μόνο που συνήθως είναι βαρετά, ενώ αυτή τη φορά μπορεί να είναι λυτρωτικά. Εχουμε και λέμε λοιπόν. Το κλείσιμο στο σπίτι έχει και τα καλά του. Μία χειραψία, δύο, στο τέλος, πού θα πάει, θα υποκύψουμε στον πειρασμό, έστω και χωρίς στοματική επαφή. Εχει ενδιαφέρον να δούμε τον αριθμό των γεννήσεων εκεί γύρω στα Χριστούγεννα. Χώρια που θα ξεσκονίσουμε τα βιβλία που είχαμε αφήσει στην άκρη με όλο αυτό το άγχος της καθημερινότητας. Ισως μάλιστα πείσουμε και τα παιδιά μας να κάνουν το ίδιο.

Στο επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης, η κρίση αυτή φαίνεται να έχει συνετίσει και τον ΣΥΡΙΖΑ. Εντάξει, ο Πολάκης είναι Πολάκης. Ο Παπαδημούλης δεν ξεκολλάει με τίποτα. Να όμως που ο Αλέξης Τσίπρας μιλά ξαφνικά τη γλώσσα του ρεαλισμού, δεν επιτίθεται, διατυπώνει προτάσεις. Και δεν περιορίζεται στο θέμα του κορωνοϊού, την ίδια ψυχραιμία δείχνει και για τα εθνικά. Αν μάλιστα τον επιβραβεύσουν οι δημοσκοπήσεις, μπορεί το πολιτικό παιχνίδι να περάσει σε άλλη πίστα.

Η πανδημία μπορεί να πλήττει τις αεροπορικές εταιρείες και να τινάζει στον αέρα την οικονομία, αλλά προκαλεί μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, ιδιαίτερα στην Κίνα που είναι ένας από τους μεγαλύτερους ρυπαντές. Η Γκρέτα έχει έναν απροσδόκητο σύμμαχο. Οπως βέβαια προειδοποιεί ο διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας Φατίχ Μπιρόλ, μπορεί ταυτόχρονα να επιβραδυνθεί και η μετάβαση του πλανήτη στην καθαρή ενέργεια. Γι’ αυτό και στην εκστρατεία για την οικονομική ανάκαμψη οι κυβερνήσεις πρέπει να χρησιμοποιήσουν πράσινες επενδύσεις. Κάθε κρίση για καλό.

Το μεγαλύτερο όφελος όμως του διαβολικού κορωνοϊού είναι ότι για πρώτη φορά διαφαίνεται μια μικρή ελπίδα να χάσει τις εκλογές του Νοεμβρίου ο Ντόναλντ Τραμπ. Δεν είναι μόνο ο κίνδυνος της ύφεσης, τον οποίο ο αμερικανός πρόεδρος προσπαθεί ήδη να φορτώσει στους Δημοκρατικούς. Είναι και ο εξωφρενικός, ο αντιεπιστημονικός, ο εντελώς «τραμπικός» τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεται αυτή την ιστορία από τότε που τα κρούσματα ήταν καμιά δεκαριά και είχε προβλέψει ότι σύντομα θα μηδενίζονταν. Κάποιοι ψηφοφόροι θα δεχθούν ότι πράγματι εκείνος ξέρει καλύτερα επειδή ο θείος του ήταν επιστήμονας. Κάποιοι άλλοι θα πειστούν ότι ο ιός είναι «ξένος» και για όλα φταίει η απροσεξία της Ευρώπης. Αλλά έστω και λίγες ψήφοι να αλλάξουν χρώμα εξαιτίας του γενικού ζόφου σε μερικές κρίσιμες πολιτείες, η ανθρωπότητα θα γλιτώσει από έναν εφιάλτη.