Το πήραμε χαλαρά

Με τον COVID-19 να διαδίδεται πλέον σε κανονικούς ρυθμούς και στη δική μας χώρα και τα επιδημιολογικά δεδομένα να επικαιροποιούνται συνεχώς, δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες για αργοπορίες και περιστροφές. Η χώρα μας έχει την τύχη να βρίσκεται στον ανεπτυγμένο κόσμο και να έχει υψηλότερο βαθμό ετοιμότητας από άλλες που θα χτυπηθούν πολύ άγρια. Εχει, ταυτοχρόνως, αρκετές ατυχίες. Να έχει περάσει πρόσφατα μια μακρόχρονη οικονομική κρίση από την οποία παραμένει εξαιρετικά ευάλωτη. Να έχει ένα εθνικό σύστημα υγείας με εξαιρετικό προσωπικό αλλά μεγάλες ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό, υλικά και οργάνωση, το οποίο σημαίνει, σύμφωνα με τους γιατρούς, ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να δυσκολευτεί να υποστηρίξει επαρκώς μεγάλο αριθμό ταυτόχρονων κρουσμάτων σε ευπαθείς ασθενείς. Η άλλη μεγάλη ατυχία μας είναι η νοοτροπία μας, και αυτό αφορά όλους, πολίτες, πολιτικούς, θεσμικούς, ακόμη κι επιστήμονες. Με μια απλή φράση: το έχουμε πάρει πολύ χαλαρά. Μπερδέψαμε την οδηγία να μην υπάρξει πανικός με την απάθεια, απέσπασαν την προσοχή μας άλλες ειδήσεις, λες και μια πανδημία θα μας περιμένει, και αγνοήθηκαν οι συστάσεις για πιο συντηρητικά μέτρα. Για την ακρίβεια, λίγοι τολμούσαν να τα προτείνουν δημοσίως. Γιατί «θα πανικοβληθεί ο κόσμος», «δεν μπορούμε να κατεβάσουμε ρολά στη χώρα», «θα καταστραφεί η οικονομία».

Λοιπόν, η οικονομία δεν γίνεται να γλιτώσει τη ζημιά, παντού, όχι μόνο εδώ. Οι χώρες που θα το διαχειριστούν πιο σωστά θα έχουν μακροπρόθεσμα όφελος σε σχέση με τις πιο χαλαρές, λένε οι ειδικοί παγκοσμίως. Χώρια το όφελος στις ανθρώπινες ζωές, που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο. Ο κόσμος θα πανικοβληθεί χειρότερα αν πήξει το ΕΣΥ κι αν καταλάβει πως όσο ήταν χαλαρός και ωραίος, με τον απίστευτο ρυθμό διάδοσης αυτού του νέου ιού, ο ένας κόλλαγε τον άλλον. Οσο για το αν μπορεί να σταματήσει κάθε δραστηριότητα; Τα ίδια έλεγε κι ο ιταλός πρωθυπουργός και δείτε πού είναι η Ιταλία σήμερα. Ας το πάρουμε απόφαση ότι θα το ζήσουμε κι ας σοβαρευτούμε για να το περάσουμε όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Κι ας το αποφασίσει πρωτίστως το πολιτικό μας σύστημα, που θα έπρεπε περισσότερο να βλέπει τι γίνεται στον κόσμο, παρά να σπεύδει να μας ενημερώνει αν εκκλησιάζεται χωρίς φοβέρα καμιά.