Ελίζαμπεθ Ουόρεν, ιδανική υποψήφια {LF}αλλά γυναίκα

Οταν το 2018 οι Δημοκρατικοί θριάμβευσαν στις ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο φαινόταν ότι θα έχει τη μεγαλύτερη ποικιλία υποψηφίων για το προεδρικό χρίσμα στην ιστορία των ΗΠΑ: έγχρωμους, γυναίκες, έναν ανοικτά γκέι άνδρα, με την πλειονότητα να είναι κάτω των 55 ετών. Τώρα, μετά τη Σούπερ Τρίτη παραμένουν μόνο δύο υποψήφιοι, και οι δύο λευκοί άνδρες άνω των 75 ετών. Κανείς από τους δύο, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι ο καλύτερος για τη θέση. Αυτός ο υποψήφιος ήταν η γερουσιαστής Ελίζαμπεθ Ουόρεν – πολιτικός, ακαδημαϊκός, ατρόμητη, διανοούμενη που εξετάζει βαθιά τα θέματα από πολλές απόψεις, κυρίως τις διαφορετικές. Δηλαδή η ιδανική, να φέρει την αλλαγή που χρειαζόταν για να ανατραπούν οι τεράστις ζημιές που έχουν προκληθεί στην αμερικανική κοινωνία τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Αντί να ψηφίσουν μια γυναίκα με γνώσεις και πολλά επιτεύγματα, οι ψηφοφόροι επέλεξαν να μοιρασθούν ανάμεσα σε δύο οικεία πρόσωπα – πολωτικά και τα δύο. Υπάρχουν πολλοί ψηφοφόροι που θα επιμείνουν ότι το φύλο δεν είχε σχέση με την επιλογή τους. Ομως η ρητορική των τελευταίων εβδομάδων αφηγείται μια διαφορετική ιστορία. Ξανά και ξανά, ψηφοφόροι έλεγαν ότι προτιμούσαν την Ουόρεν όμως δεν την ψήφισαν επειδή δεν πίστευαν ότι θα κερδίσει ούτε το χρίσμα ούτε τις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου. Δηλαδή δεν στήριξαν τον υποψήφιο που προτιμούσαν οι ίδιοι αλλά εκείνον που θεωρούσαν ότι έχει τις περισσότερες πιθανότητες να εκλεγεί. Ομως εάν το 2016 μας έμαθε κάτι, δεν είναι ότι ακόμα και εάν πιστεύουμε ότι ξέρουμε ποιος θα εκλεγεί, στο τέλος αποδεικνύεται ότι δεν έχουμε ιδέα;

Η Εριν Τέμπλετον είναι πρύτανης Ανθρωπιστικών Σπουδών και Επιστημών στο κολλέγιο Converse, της Νότιας Καρολίνα