ΚΟΒ χειραγώγησης

Η εξέλιξη της σκευωρίας Novartis – δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πρόκειται περί σκευωρίας – αναδεικνύει μερικές πτυχές του τρόπου διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν επισημανθεί αρκετές φορές. Δεν πειράζει να τα θυμηθούμε ακόμα μία φορά, η επανάληψη είναι μητέρα της μάθησης – και ασκεί τη μνήμη.

1Οι κυβερνήσεις Τσίπρα αδιαφορούσαν απολύτως για τη διάκριση των εξουσιών. Δεν ήξεραν, θα μπορούσε να πει κανείς, εκτιμώντας ότι από λενινιστές διαφεύγουν ακόμα και καταστατικά στοιχεία της δημοκρατίας όπως η διάκριση των εξουσιών. Πριν γράψει όμως στα παλαιότερα των υποδημάτων του την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης ο παλαιός εισαγγελέας Παπαγγελόπουλος, την είχαν γράψει άλλοι κορυφαίοι πολιτικοί των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ο (προερχόμενος από τη θεσμική Δεξιά) Καμμένος που συνομιλούσε με υπόδικο ή ο (διδάκτωρ Νομικής) Τζανακόπουλος που το 2017 υπεραμύνθηκε των νταραβεριών υπουργών με υποδίκους και απαξίωνε τον καθηγητή Σταύρο Τσακυράκη, ο οποίος του επισήμαινε το θεσμικό φάουλ.

2Η Δικαιοσύνη εξαρχής ήταν ένα οχυρό προς κατάκτηση, όπως άλλωστε και ο Τύπος. Ο ίδιος ο Τσίπρας χαρακτήρισε τη Δικαιοσύνη «θεσμικό εμπόδιο», επισύροντας την έντονη διαμαρτυρία των εκπροσώπων του δικαστικού συνδικαλισμού. Η επιλογή του να αναθέσει τη διεύθυνση του Πρωθυπουργικού Γραφείου στην πρώην πρόεδρο του Αρείου Πάγου έδειξε και συμβολικά και στην πράξη και προθέσεις και σχέσεις.

3Ο Νίκος Παππάς, έως την αποτυχία του να ελέγξει το μιντιακό πεδίο εκ των στενότερων συνεργατών του Τσίπρα, συνύφαινε τακτικά τις πολιτικές επιδιώξεις του ριζοσπαστικού κόμματός του με τον έλεγχο του Τύπου, της Δικαιοσύνης και του τραπεζικού συστήματος. Κατ’ αυτόν, η αριστερή αντεπίθεση είχε στόχο το μιντιακό σύστημα που ήλεγχε Δικαιοσύνη, τράπεζες και πολιτική. Η συνωμοσιολογικής ποιότητας αυτή εκτίμηση, στην ουσία, ήταν η βάση των πολιτικών στόχων που έθεσε και προσπάθησε να εκτελέσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

4Ο αψύς και ιδιόρρυθμος Πολάκης ήταν ένας από τους μεταφραστές του στόχου να ελεγχθούν και να ποδηγετηθούν οι εξισορροπητικοί παράγοντες της εκτελεστικής εξουσίας στη δημοκρατία. Στη βάση των επιθέσεών του γινόταν προσπάθεια να φανεί ότι η Δικαιοσύνη εμπόδιζε τη δήθεν φιλολαϊκή διάσταση της κυβερνητικής πολιτικής. Οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των δικαστών, πολύ συχνά, επέκριναν τις δηλώσεις του που, μαζί με τις μεθοδεύσεις του Παπαγγελόπουλου, ήταν η αιχμή του δόρατος της μαχητικής έκφρασης των συριζαϊκών κυβερνήσεων. Ο Πολάκης βρέθηκε στα χαρακώματα των, ουσιαστικά αντιδημοκρατικών, μεθοδεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ ως το τέλος.

5Η φράση «έχουμε την κυβέρνηση, να πάρουμε και την εξουσία» ήταν και παραμένει κυρίαρχη στο συριζαϊκό στρατόπεδο. Φωτογραφίζει την πολιτική κουλτούρα ενός χώρου που θεωρεί τη δημοκρατία, απλώς, εργαλείο για την κατάκτηση της εξουσίας. Ο Ραγκούσης και ο Μπίστης μπορούν (αν θέλουν) να αλλάξουν αυτή την κυρίαρχη κουλτούρα;

Για τις κυβερνήσεις Τσίπρα, όλα ήταν νταραβέρι και έλεγχος, χειραγώγηση και υποταγή. Αυτό επεδίωκαν και στα ραντεβού εκδοτών και δημοσιογράφων με τον Παππά, τον Παπαγγελόπουλο και τον επιχειρηματία Μιωνή στο Μέγαρο Μαξίμου. Το Πρωθυπουργικό Γραφείο ήταν η ΚΟΒ (Κεντρική Οργάνωση Βάσης, για όσους δεν ξέρουν τα αριστερά οργανωτικά) χειραγώγησης της δημοκρατίας και προετοιμασίας για την κατάληψη συνολικά της εξουσίας. Τα υπόλοιπα θα τα βρουν τα δικαστήρια.