Επιχείρηση καθαρά χέρια

Υπάρχουν, πάντα υπάρχουν, οι μικροί και μεγάλοι ήρωες της καθημερινότητας. Οπως αυτή η φαρμακοποιός του Σαν Φιοράνο, μιας από τις δέκα μικρές πόλεις της Λομβαρδίας που έχουν τεθεί σε καραντίνα, η οποία επέλεξε να παραμείνει στην «κόκκινη ζώνη» και να κρατήσει το φαρμακείο της ανοιχτό – αν και θα μπορούσε να είχε φύγει, ο σύζυγος και τα παιδιά της ζουν εκτός, στην Μπρέσια. Ή εκείνη η γιατρός στο Μιλάνο, η 66χρονη Μαρία Ρίτα Γκισμόντο, επικεφαλής του Εργαστηρίου Κλινικής Μικροβιολογίας, Ιολογίας και Διαγνωστικής του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Σάκο, που έχει να δει παιδιά και εγγόνια μέρες, κοιμάται κάθε βράδυ δύο – τρεις ώρες, ονειρεύεται να κρεμάσει μια μέρα στον λαιμό της, ως νικηφόρο τρόπαιο, ένα χρυσό μενταγιόν σε σχήμα κορωνοϊού και προς το παρόν έχει να πει τα εξής: «Περιμένουμε. Οχι πανικός, πολλή προσοχή και πολλή δουλειά από την πλευρά μας. Να εξηγούμε τα πράγματα στον κόσμο, να ενημερώνουμε, να λέμε με ειλικρίνεια πως τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο. Αλλά να λέμε την αλήθεια, με αντικειμενικότητα. Υπάρχει ένας βομβαρδισμός από ειδήσεις, μια συλλογική πλύση εγκεφάλου. Μοιάζει σαν να είμαστε σε πόλεμο. Αλλά δεν είμαστε σε πόλεμο».

Υπάρχει, πάντα υπάρχει, ο πόνος. «Ο Αντριάνο Τρεβιζάν δεν είναι ένας αριθμός, δεν είναι το 1ο θύμα του κορωνοϊού στην Ιταλία, δεν είναι ένα ονοματεπώνυμο στην εφημερίδα. Ο Αντριάνο Τρεβιζάν είναι ο πατέρας μου, είναι ο πατέρας του Βλαντίμιρο και του Αντζελο. Είναι ο σύζυγος της Λίντα. Είναι ο παππούς της Νικόλ και του Λεονάρντο». Ο 77χρονος Αντριάνο Τρεβιζάν, συνταξιούχος μηχανικός, λάτρης της όπερας, του ποδοσφαίρου και του ψαρέματος, «κομμουνιστής μέχρι το κόκκαλο», παθιασμένος με την πολιτική, ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πέθανε στην Ιταλία από τον κορωνοϊό, το βράδυ της περασμένης Παρασκευής. Είχε σημασία για την κόρη του, τη 45χρονη Βανέσα, σε καραντίνα στο πατρικό της μαζί με τη μητέρα της, μακριά από τη 13χρονη κόρη της, να μάθουμε λίγα πράγματα για εκείνον.

Υπάρχουν, πάντα υπάρχουν, και τα λάθη. Ο Αντριάνο Τρεβιζάν αρρώστησε στις 13 Φεβρουαρίου, εμφάνισε πυρετό και δυσκολία στην αναπνοή. H κόρη του πήρε τον γιατρό του, τον παρακάλεσε να πάει στο Βο’, την κωμόπολη όπου έμενε κοντά στην Πάντοβα, να τον ακροαστεί, αλλά εκείνος της είπε πως δεν θα ήταν τίποτα, «μια απλή γρίπη». Δύο ημέρες αργότερα, ο Τρεβιζάν εισήχθη εσπευσμένα στο νοσοκομείο της Σκιαβόνια. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι είχε προκαλέσει τη φλεγμονή στους πνεύμονές του, ρωτούσαν την οικογένεια αν είχε ταξιδέψει (δεν είχε), αν είχε έρθει σε επαφή με τοξικά λιπάσματα (ούτε). Τους είπαν πως δεν μπορούσαν να τον ελέγξουν για τον κορωνοϊό, δεν το προέβλεπε το πρωτόκολλο για περιπτώσεις όπως η δική του. Τον ήλεγξαν, τελικά, στις 20 Φεβρουαρίου. Η εξέταση βγήκε θετική την επομένη. Λίγες ώρες μετά ο Αντριάνο Τρεβιζάν υπέκυψε. Ο εισαγγελέας της Πάντοβα διέταξε τη διεξαγωγή έρευνας. Οι Αρχές εικάζουν ότι ο 77χρονος μολύνθηκε στο μπαρ του Βο’, στις 9 Φεβρουαρίου, τη βραδιά του ματς Ιντερ – Μίλαν.

Υπάρχει όμως και τόση, μα τόση χυδαιότητα. Κι αν έχει ένα πρόσωπο στην Ιταλία, είναι αυτό του Ματέο Σαλβίνι, που βρήκε στον εύλογο φόβο των ανθρώπων για την επιδημία μια νέα ευκαιρία να διαλαλήσει την εθνολαϊκιστική πραμάτειά του και βάλθηκε να κατηγορεί τον ιταλό πρωθυπουργό ότι υποτίμησε την απειλή και δεν είναι ικανός να υπερασπιστεί τους Ιταλούς, και να διακηρύττει πως πρέπει να παραιτηθεί, και να αξιώνει να σφραγιστούν τα σύνορα, παρότι οι ειδικοί προειδοποιούν ξανά και ξανά πως ένα σφράγισμα των ενδοευρωπαϊκών συνόρων θα έκανε περισσότερο κακό παρά καλό γιατί για να πολεμήσεις έναν τέτοιο ιό χρειάζεται αμοιβαία συνεργασία, αμοιβαία εμπιστοσύνη, και να απαιτεί να κλείσουν, αν μη τι άλλο, τα ιταλικά λιμάνια στους αφρικανούς διασωθέντες μετανάστες – από τα τέλη Ιανουαρίου τα ζητάει αυτά, όταν ακόμα δεν υπήρχε ούτε ένα κρούσμα στην Ιταλία, και συνεχίζει να τα λέει, παρότι μέχρι στιγμής έχουν εντοπιστεί μόλις δύο κρούσματα στην Αφρική, ένα στην Αίγυπτο και ένα στην Αλγερία, παρότι τα (λιγοστά, εδώ και καιρό) σκάφη με διασωθέντες που φτάνουν στην Ιταλία μπαίνουν αυτόματα σε 14ήμερη καραντίνα.

Στις 12 Φεβρουαρίου, η ιταλική Γερουσία ψήφισε υπέρ της άρσης της ασυλίας του Σαλβίνι, ώστε να δικαστεί για κατάχρηση εξουσίας και «απαγωγή» ανθρώπων λόγω του εβδομαδιαίου αποκλεισμού ενός πλοίου της ιταλικής ακτοφυλακής με 131 μετανάστες, τον περασμένο Ιούλιο, όταν ήταν ακόμα ο παντοδύναμος υπουργός Εσωτερικών, ανοιχτά των ιταλικών ακτών. Χθες, το ίδιο Σώμα αποφάσισε να επιτρέψει τη δίκη του για τον αποκλεισμό ενός άλλου πλοίου, της ισπανικής ΜΚΟ Open Arms, με 164 μετανάστες, τον περασμένο Αύγουστο, για τρεις εβδομάδες, ανοιχτά της Λαμπεντούζα. Ο ίδιος βέβαια, ως μετρ της πολιτικής θυματοποίησης, τρίβει τα βρωμερά του χέρια. Οπως λέει και η γιατρίνα από το Μιλάνο, «ένα πράγμα να θυμάστε. Πλένετε τα χέρια σας».