Eδειξε κύκλωμα πίσω από το έγγραφο – φωτιά

Σοβαρά ερωτήματα, που συνδέονται άμεσα με τον πυρήνα της λειτουργίας της Δικαιοσύνης και τα όρια παρέμβασης στην άσκηση του δικαιοδοτικού έργου των δικαστικών λειτουργών, εγείρονται από το αποκαλυπτικό έγγραφο που παρέδωσε χθες στην προανακριτική επιτροπή της Βουλής ο επιχειρηματίας Σάμπυ Μιωνή, εξεταζόμενος στο πλαίσιο της έρευνας για τυχόν ποινικές ευθύνες του τέως αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης Δημήτρη Παπαγγελόπουλου.

Ο Σάμπυ Μυωνή, προς επίρρωση όσων περιγράφει αφενός στη μήνυση που υπέβαλε χθες στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών και αφετέρου στην κατάθεσή του ενώπιον της αρμόδιας Επιτροπής της Βουλής, προσκόμισε ένα γραπτό κείμενο που επιγράφεται ως «Roadmap – Σημεία Συμφωνίας» και φέρεται να αφορά εξωδικαστικό συμβιβασμό του ίδιου με τον εκδότη Ιωάννη Φιλιππάκη.

Στη συμφωνία αυτή, εκτός από τις τότε εκκρεμείς ιδιωτικές υποθέσεις αστικής φύσης μεταξύ των δύο ως άνω προσώπων, αναφέρονται και συμπεριλαμβάνονται στη ρύθμιση και εκκρεμείς ποινικές δικογραφίες με κεντρικό πρόσωπο τον Μιωνή. Στο έγγραφο αυτό προεξοφλείται η ευνοϊκή για τον Μιωνή πορεία των εκκρεμών ποινικών υποθέσεων, σε περίπτωση βέβαια που ευδοκιμούσε η προσπάθεια συμβιβασμού.

Συγκεκριμένα, στο επίμαχο κείμενο που παρέδωσε ο Σάμπυ Μιωνή στην προανακριτική επιτροπή της Βουλής, το οποίο φέρεται να έχει ημερομηνία 17 Μαρτίου 2018, αναφέρονται επί λέξει τα εξής, όσον αφορά τις συγκεκριμένες ποινικές υποθέσεις: «Εγκληματική οργάνωση: Η ερευνούσα Εισαγγελική Αρχή εισηγείται ότι από την έρευνα δεν προέκυψαν στοιχεία και κλείνει την προκαταρκτική έρευνα, για όλα τα “εμπλεκόμενα” πρόσωπα βάζοντας την υπόθεση στο αρχείο. Στη συνέχεια, η απόφαση αρχειοθέτησης επικυρώνεται από την Εισαγγελία Εφετών».

«Ποινική δίωξη για απάτη επί δικαστηρίου: Η Ειδική Ανακρίτρια εισηγείται την αρχειοθέτηση και για τα δύο πρόσωπα και επιδίδει “τυπική κλήση”. – Αλλος Εισαγγελέας συμφωνεί στην αρχειοθέτηση και η απόφαση πάει στην συνέχεια προς επικύρωση στο Δικαστικό Τριμελές Συμβούλιο προς επικύρωση. Μετά από 30 ημέρες η απόφαση γίνεται αμετάκλητη».

Οι αναφορές αυτές σχετίζονται με δύο υπαρκτές δικογραφίες που εκκρεμούσαν τότε στην ποινική Δικαιοσύνη εις βάρος του κ. Μιωνή και μάλιστα σε διαφορετικά δικονομικά στάδια, ενώπιον διαφορετικών δικαστικών ή εισαγγελικών λειτουργών.

ΠΑΖΑΡΙΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Από όλα τα παραπάνω, εύλογα, γεννάται μία σειρά από ερωτήματα, που αγγίζουν τον πυρήνα του κράτους δικαίου στη χώρα μας και βασικές κρατικές λειτουργίες.

– Πώς είναι δυνατόν να αποτελεί μία εκκρεμής ποινική υπόθεση αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ διαδίκου και πολιτικής εξουσίας;

– Πώς γνώριζαν οι συντάκτες του κειμένου το περιεχόμενο των υποθέσεων και τη δικονομική κατάσταση καθεμιάς εξ αυτών;

– Πώς είναι δυνατόν ένας οποιοσδήποτε τρίτος, που δεν είναι ο φυσικός δικαστής μιας υπόθεσης, να… «προβλέπει» ή να υπόσχεται το κλείσιμο μιας ποινικής δικογραφίας, πριν αυτό επισφραγιστεί με την κρίση του αρμόδιου εισαγγελέα ή ανακριτή;

– Ποιος και με ποια ιδιότητα μπορεί να δεσμεύεται και μάλιστα εγγράφως έναντι οποιουδήποτε διαδίκου για τη μελλοντική κρίση δικαστικού ή εισαγγελικού λειτουργού, πριν εκείνος αποφασίσει για την κρινόμενη υπόθεση και μάλιστα πριν δημοσιεύσει αυτή την απόφαση ή τη διάταξη;

– Εν τέλει, ποιος και με ποια ιδιότητα μπορεί να παριστάνει ή να υποκαθιστά τον φυσικό δικαστή που χειρίζεται μία οποιαδήποτε ποινική δικογραφία;

ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ. Ολα αυτά τα ερωτήματα δεν είναι θεωρητικοί προβληματισμοί αφηρημένης συνταγματικής αναζήτησης. Αποτελούν ζητήματα ύψιστης σημασίας, που απαιτούν την άμεση και ξεκάθαρη απάντηση από όλα τα αρμόδια προς τούτο κρατικά όργανα, δηλαδή το υπουργείο Δικαιοσύνης, την ηγεσία της Δικαιοσύνης, τη Βουλή, την κυβέρνηση και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ολοι θα πρέπει να απαντήσουν στον εμβρόντητο ελληνικό λαό τι πραγματικά έγινε, τι – πραγματικά – θα γίνει ώστε να μην επαναληφθούν τέτοια φαινόμενα, τι Δικαιοσύνη έχει και σε τι μπορεί να ελπίζει. Ακόμα και αν αποδειχθεί ότι τα «παζάρια» αυτά γίνονταν ερήμην των φυσικών δικαστών – που είναι πλέον περισσότερο από βέβαιο – το γεγονός ότι σε ένα γραφείο άλλης εξουσίας κάποιοι άνθρωποι είχαν την πεποίθηση ότι μπορούν να οδηγήσουν τις υποθέσεις στο τέλος που επιθυμούσαν είναι αρκετό για να προσβάλει βάναυσα τη δημοκρατία μας και να υπονομεύσει τους θεσμούς.