Ακατοίκητα νησιά και άρνηση ασύλου

Από το 2016 προειδοποιούσα για τις επιπτώσεις των ροών μουσουλμάνων στα νησιά (www.andrianopoulos.gr):

«Πολλοί θεωρούν τις όποιες ανησυχίες για τις μελλοντικές επιπτώσεις της τεράστιας εισροής μουσουλμάνων μεταναστών άκαιρες και ίσως και ρατσιστικές… Για τα νησιά οι επιπτώσεις θα είναι… καταλυτικές. Σε κοινωνίες των 2.000 – 6.000 κατοίκων η εισροή ισάριθμων ή και περισσότερων μεταναστών (οι περισσότεροι δίχως τις παραμικρές δεξιότητες, …και με διαφορετικές κλίμακες κοινωνικών και ηθικών αξιών) προμηνύει εντάσεις… και βίαιες ακόμη αντιπαραθέσεις… Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις μιας πληθυσμιακής… ανακατάταξης που θα οδηγήσει τις μικρές κοινωνίες της ελληνικής επαρχίας – και ιδίως της νησιωτικής – σε οριακές καταστάσεις;…».

Δυστυχώς στον τόπο μας κανείς δεν ακούει τις έγκαιρες προειδοποιήσεις. Τι γίνεται τώρα; Κλειστά ή ανοιχτά κέντρα παραμονής των μεταναστών; Μεταφορά του προβλήματος στην ενδοχώρα, με ανάφλεξη και άλλων γεωγραφικών περιοχών; Επίκληση της αλληλεγγύης των Ευρωπαίων; Που όμως συνειδητοποιούν πλέον το πρόβλημα και τις επιπτώσεις του. Δεν πρόκειται λοιπόν να προστρέξουν. Οι Ανατολικοευρωπαίοι επιμένουν πως μπαίνοντας στην ΕΕ δεν είχαν υπογράψει τη μουσουλμανοποίηση των κοινωνιών τους. Ούτε κι εμείς βέβαια. Μόνο που οι ελληνικές κυβερνήσεις δειλιάζουν να το ξεκαθαρίσουν…

Τα αποσπασματικά μέτρα δεν αποδίδουν. Χρειάζονται καθαρές αποφάσεις. Κατά τη διεθνή νομοθεσία περί ασύλου ουδείς δικαιούται να παραβιάζει εθνικά σύνορα. Κι οφείλει να υπακούει στους νόμους. Σύμφωνα τώρα με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επιτρέπονται οι μαζικοί επαναπατρισμοί παρανόμως εισελθόντων, που τους αρνήθηκαν το άσυλο. Αυτό σημαίνει πως μπορεί να απορρίπτεται το άσυλο όσων παραβιάζουν τα σύνορά της. Κανενός που φτάνει εδώ δεν κινδυνεύει η ζωή του. Από την Τουρκία φεύγει σαν μετανάστης. Κι όχι σαν πρόσφυγας.

Οποιος επιθυμεί άσυλο, αντί να θαλασσοπνίγεται, μπορεί να το ζητήσει σε νόμιμα σημεία εισόδου. Ή στα προξενεία. Ολοι οι άλλοι συλλαμβάνονται κι επαναπατρίζονται. Αλλως περιορίζονται σε ακατοίκητα νησιά. Σε εγκαταστάσεις – όπως είχαν προτείνει από το 2015 οι «Financial Times» – που χρηματοδοτεί η ΕΕ. Με βάση την ευρωπαϊκή νομοθεσία αυτό είναι απόλυτα εφικτό. Γιατί καθυστερούμε;