Κίνητρο για ρήξη, κίνδυνος διάρρηξης

Ο εξαιρετικά επιθετικός χειρισμός της υπόθεσης Novartis, των προστατευόμενων μαρτύρων, της λειτουργίας της Προανακριτικής, η πολλαπλή ενοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, πολλών προσώπων, συχνά εξελίσσονται σε κραυγές απονομιμοποίησης της Αριστεράς ως ιδεολογίας. Η Αριστερά στοχοποιείται ως ιδρυτικά αντιδημοκρατική, ολοκληρωτική κ.λπ., διακηρύττεται ότι έχει φυσική, ιστορική τάση προς τον ολοκληρωτισμό, προς τον αποκλεισμό του άλλου, προς την εξουδετέρωση της ετερότητας, προς την έκλειψη της διαφοράς, ενώ συγχρόνως ενοχοποιείται και για το ακριβώς αντίθετο, ότι δηλαδή υπερασπίζεται την κάθε ετερότητα βάζοντας σε «κίνδυνο τη φυσιογνωμία του έθνους», ότι εξαλείφει κάθε αξιακή διαφορά, οδηγώντας σε έναν εξομοιωτισμό. Πρόκειται για αντιφάσεις, αλλά το κύριο είναι η διωκτική τάση που θεμελιώνεται σ’ αυτές. Εμφανίζονται μάλιστα διάσπαρτες ακραίες φωνές «διανοουμένων», παλαιών και σύγχρονων πολιτικών που ουσιαστικά καλούν σε ένα είδος «νόμου 509».

Η επιλογή της δομικής σύγκρουσης με την αντιπολίτευση συνδυάζεται με τη συστηματική καταστροφή των εννοιολογήσεων της Αριστεράς. Η γενική ενοχοποίηση της διεκδίκησης και του δικαιώματος (δεν εννοώ τον κούφιο δικαιωματισμό, αλλά την έννοια του δικαιώματος), η κατηγορία ότι έχει κουλτούρα αντι-αριστείας, ότι ωθεί σε μια μορφή παρασιτικής «επιδοματοκρατίας», αντιδιαστελλόμενης με μια τάχα μου ελεύθερα αμιλλώμενη δημιουργικότητα – επιχειρηματικότητα, συχνά εξελίσσεται σε πολιτικό πρωτογονισμό και ενίοτε σε πολιτικό ρατσισμό.

Η Αριστερά είτε ως πολιτική φιλοσοφία είτε ως συναισθηματικό απόθεμα (λόγω των πολυετών διώξεων που υπέστη), εμβολίασε τις παρατάξεις των λεγόμενων αστικών κομμάτων μετά τη δικτατορία. Πολλές από τις αρχές και διεκδικήσεις της Αριστεράς τις ενσωμάτωσε όλο το «δημοκρατικό τόξο». Ολα τα πολιτικά κόμματα επηρεάστηκαν από την Αριστερά, διαμόρφωσαν ένα πολιτικό κράμα που ενσωμάτωνε μέρος της κουλτούρας, των διεκδικήσεων της Αριστεράς, στον τομέα των εργασιακών δικαιωμάτων, στον τομέα της δημοκρατίας, κ.λπ. Η μεταδικτατορική Νέα Δημοκρατία δεν ήταν ο μετεμφυλιακός «Συναγερμός» ούτε η προδικτατορική ΕΡΕ. Το βλέμμα που σε γενικές γραμμές (και πέρα από σκοτεινές εξαιρέσεις) συγκρότησε η ΝΔ ήταν αυτό της δημοκρατικής ανεκτικότητας και του δικαίου. Φαίνεται ότι αυτό λήγει. Φαίνεται ότι επέρχεται μια βαθιά ρήξη με τα περιεχόμενα και τη συμπεριληπτική λογική που συνέθεσε το μεταδικτατορικό δημοκρατικό τοπίο.

Η περίοδος απομάγευσης της κυβέρνησης παρήλθε. Το Προσφυγικό εξελίσσεται σε Βατερλώ, η φορολογική εξισορρόπηση μάλλον δεν έρχεται, οι στόχοι πρωτογενούς πλεονάσματος, εσόδων κ.λπ. δεν πιάνονται (τον Ιανουάριο), η ασφαλιστική μεταρρύθμιση μάλλον γίνεται πιο ακριβή για τον ασφαλισμένο, ο διεθνής ορίζοντας σκοτεινιάζει, χρήμα για μοιρασιά δεν υπάρχει διαθέσιμο και το χειρότερο είναι ότι έχει δημιουργηθεί μια μορφή αμνησίας, αμεριμνησίας, μια ψευδαίσθηση του 2008. Εκτός κρίσης, εκτός πρόβλεψης, μέσα στον γηρασμένο καταναλωτικό λάκκο. Πολλοί σχολιαστές πολιτικά φιλικοί το εντοπίζουν.

Οι λαϊκές προσδοκίες διαψεύδονται, τα στερεότυπα φυλλοροούν, οι υποσχέσεις εξαντλούνται, η δραστικότητα του πολιτικού ζάπινγκ λήγει, η αξιακή καταστροφή του αντιπάλου πρέπει να αρχίσει, για να εξασφαλιστεί πολιτικός χρόνος. Το προτέρημα της κυβέρνησης είναι το ελάττωμα του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν χρειάζεται να υπερασπιστεί κάτι, της αρκεί να κατηγορήσει. Κίνητρο για ρήξη, κίνδυνος διάρρηξης.