Συντρόφισσα εκτός… γραμμής

Οταν για πρώτη φορά η Νάντια Γιαννακοπούλου μπήκε σε συνεδρίαση στη Βουλή, το μακρινό 2009, ο πασοκικός μύθος θέλει τα ανδρικά κεφάλια να γυρνούν προς το μέρος της. Με καταγωγή από τη Μεσσηνία, η νεαρή βουλευτής, κόρη του παλιού βουλευτή της περιοχής Γιάννη Γιαννακόπουλου, ήταν φρέσκο, γυναικείο αίμα σε μια Κοινοβουλευτική Ομάδα που παλάντζαρε ανάμεσα στους παλιούς και στους νέους. Η εικόνα της «νέας και ωραίας» γρήγορα κόπασε όμως – δεν ήταν η εποχή καλή για τέτοιες ευκολίες. Η Γιαννακοπούλου έζησε από τα έδρανα της Βουλής τις αναταραχές των πρώτων χρόνων της κρίσης, τις μεγάλες διαδηλώσεις και τα σκληρά προγράμματα στήριξης, τις τελευταίες ημέρες του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Εξελέγη και το 2012, όταν το κόμμα είχε πια άλλον αρχηγό, όμως το 2015 τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ ήταν απαγορευτικά. Βρέθηκε για άλλη μια φορά στα έδρανα του Κινήματος Αλλαγής το 2019, πλέον ως βουλευτής της νεοσύστατης Περιφέρειας της Δυτικής Αθήνας.

Λίγο πριν από την έναρξη της τελευταίας προεκλογικής εκστρατείας, ο Κώστας Σκανδαλίδης άρχισε να τη φωνάζει «μεσσηνιακό κατσίκι»: φεύγοντας από τα γνώριμα μέρη της Πελοποννήσου για να δοκιμάσει την τύχη της στην πρωτεύουσα, η Γιαννακοπούλου είχε αντίπαλο μια παλιά καραβάνα, τον Μιχάλη Καρχιμάκη. Ελιωσε πολλές σόλες παπουτσιών στις καφετέριες της Αιμιλίου Βεάκη, στο Περιστέρι, χαιρετώντας ψηφοφόρους και περαστικούς. Γύρισε τις γειτονιές, τους φούρνους, τα μαγαζιά, τις εκκλησίες. Στόχος ήταν να τη μάθουν όλοι με το μικρό της όνομα, ακόμα κι αυτοί που στο τέλος δεν την ψήφισαν. Ηταν «γραμμιτζού», πιο πολύ από τον αντίπαλό της, είχε και βοήθεια από τους παλιούς της περιοχής. Στηρίχθηκε στην πράσινη διαδρομή της, στο γεγονός πως έμεινε στα δύσκολα, πως δεν εγκατέλειψε ποτέ τη Δημοκρατική Παράταξη. Και στο τέλος τής βγήκε. Στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας, λίγες ημέρες πριν από την επιστολή της στη Φώφη Γεννηματά, βρέθηκαν περίπου 1.000 άτομα.

Στο προεκλογικό της σποτ παρουσιάστηκε ως μποξέρ σε προπόνηση – μέχρι τώρα όμως δεν επέλεγε ποτέ την ανοιχτή σύγκρουση. «Γραμμιτζού» την περιγράφουν και από το περιβάλλον της, ακόμα κι αν το επίθετο δεν ισχύει πάντα. Το 2007 στήριξε τον Γιώργο Παπανδρέου στις εσωκομματικές εκλογές, όμως η υπογραφή της υπήρχε σε μια από τις πρώτες επιστολές βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που ασκούσαν κριτική στην κυβέρνησή του. Οταν η Γεννηματά την έκανε αναπληρώτρια εκπρόσωπο Τύπου, εκείνη κράτησε ανοιχτούς διαύλους με την εσωκομματική αντιπολίτευση και τον Νίκο Ανδρουλάκη. Από το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το περασμένο φθινόπωρο, έως σήμερα, λέει πάντα τη γνώμη της, ειδικά όταν αυτή δεν συμφωνεί με εκείνη της Χαριλάου Τρικούπη. Αντικαθιστώντας, λένε οι κακές γλώσσες, όσους έχουν επιλέξει ένα πιο χαμηλό προφίλ.

Η επιστολή με την οποία εκφράζει τη δυσαρέσκειά της για τη λειτουργία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και για τη σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ αφενός άνοιξε στο κόμμα της έναν (έστω μικρό) γύρο εσωστρέφειας, μετά και τη φημολογία που είχε ξεκινήσει για το περιθώριο συγκλίσεων με την αξιωματική αντιπολίτευση μετά τον καφέ του Κώστα Γείτονα και του Αλέκου Φλαμπουράρη. Και παράλληλα, δημιούργησε συζητήσεις στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, που έχει αλλάξει αρκετά σε σχέση με την προηγούμενη και ακόμη βρίσκει τις ισορροπίες της. Αφορμή για την επιστολή όμως δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ: ήταν μια δύσκολη συνεδρίαση στην αίθουσα στην οποία συχνά συζητά η Κοινοβουλευτική Ομάδα και μια προσωπική αντιπαράθεση με τον γραμματέα Βασίλη Κεγκέρογλου. Εκτοτε τα πνεύματα στη Βουλή ηρέμησαν, η Γιαννακοπούλου συμμετέχει κανονικά σε συσκέψεις και συνεδριάσεις, ενώ δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα πειθαρχικών μέτρων. Η ζωή συνεχίζει να κυλά κανονικά στο κεντροαριστερό σύμπαν.

Στην πραγματικότητα, επεισόδια σαν κι αυτά, επιστολές διαμαρτυρίας που «τσιγκλούν» τα αντανακλαστικά των ΜΜΕ, είναι γνωστό φαινόμενο σε όσους έχουν ζήσει το ΠΑΣΟΚ στα πάνω και στα κάτω του. Το κόμμα συνήθιζε και ενίοτε συνηθίζει ακόμη τις δημόσιες διαφωνίες. Στο τέλος, όπως στα κόμιξ «Αστερίξ», όλοι οι πράσινοι Γαλάτες κάθονται στο μεγάλο τραπέζι της πλατείας για το τσιμπούσι. Οι πιο έμπειροι του κομματικού μηχανισμού γνωρίζουν πως, σε τέτοιες στιγμές έντασης, την καλύτερη απάντηση τη δίνει πάντα η επικαιρότητα. Δύο ημέρες μετά τη δημοσιοποίηση, όσο η Γιαννακοπούλου συνέχιζε να εκφράζει την ανησυχία της για τυχόν «μορατόριουμ» της Κεντροαριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ, το Κίνημα Αλλαγής έβγαζε ανακοίνωση για τους «αρμούς της εξουσίας», καταγγέλλοντας τον Αλέξη Τσίπρα πως «εμμένει πλήρως στις αντιδημοκρατικές αντιλήψεις», και για κινήσεις που «αποπνέουν ολοκληρωτικές αντιλήψεις και ακροδεξιές πρακτικέςπου δεν έχουν καμία θέση στη Δημοκρατία». Το αίνιγμα της τελευταίας εβδομάδας λύθηκε μέσα σε έξι γραμμές. Η επιστολή δεν είχε πια δημοσιογραφικό «ζουμί», το επεισόδιο θεωρείται και επισήμως λήξαν. Τα υπόλοιπα ανήκουν στη σφαίρα των παραπολιτικών.

Αποκλείεται να υπάρξουν στο μέλλον κι άλλες παρόμοιες επιστολές, για τον έναν ή τον άλλο λόγο; Οσοι γνωρίζουν το ΠΑΣΟΚ, ξέρουν πως κάτι τέτοια γίνονται μόνο μία φορά. Οχι γιατί δεν είναι αρκετά παρεμβατικά, αλλά γιατί, τώρα που το ποσοστό δεν είναι πια 40%, είναι τρομακτικά εφήμερα. Προσφέρουν εύκολη και γρήγορη δημοσιότητα. Ωστόσο στην πραγματικότητα ξεχνιούνται στον μισό χρόνο από όσο πήραν για να γραφτούν. Το μόνο βέβαιο πάντως είναι ότι στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του Κινήματος Αλλαγής πλέον φροντίζουν να κρατούν περισσότερο τους τύπους.