Αρμοί της εξουσίας και αμνοί της διαπλοκής

Το άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ προς την κοινωνία, στον δρόμο προς το Συνέδριό του, προϋποθέτει δύο στοιχεία: Αφενός τον ειλικρινή απολογισμό μιας κυβερνητικής εμπειρίας με ιστορικά χαρακτηριστικά, της πρώτης μεταπολεμικής κυβέρνησης της ριζοσπαστικής Αριστεράς όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη. Αφετέρου, την ανάγκη προγραμματικής συζήτησης για τους όρους της νέας εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης στον γάμο νεοφιλελευθερισμού και νεοσυντηρητισμού που εκφράζει η Νέα Δημοκρατία.

Η αντίδραση των συστημικών αμνών της διαπλοκής στη φράση του Αλέξη Τσίπρα για την ανάγκη δημοκρατικού ελέγχου των «αρμών της πραγματικής εξουσίας» δείχνει την ανησυχία τους για την εξέλιξη του διαλόγου αυτού, ακριβώς γιατί υπονομεύει τη διαιώνιση της πραγματικής, εξωθεσμικής κυριαρχίας τους στις πολιτικές εξελίξεις. Τόσο η Δεξιά, όσο, κυρίως, τα οικονομικά συμφέροντα που χειραγωγούν τις πολιτικές της, έχουν πλήρη αντίληψη ότι μια νέα, προοδευτική συμμαχία με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα αφήσει άθιχτες τις δομές του παλαιού πολιτικού συστήματος που αφορούν τόσο το παραγωγικό μοντέλο όσο και τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας. Δεν θα επιτρέψει να συνεχίσει η οικονομική πολιτική να βασίζεται στις εξυπηρετήσεις προς εκείνους τους ολιγάρχες που έχουν ειδική πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας, ούτε τη διαιώνιση του πελατειακού συστήματος της πατρωνείας που αποτελεί τη βασική αδυναμία του διοικητικού μας μηχανισμού.

Ξέρουμε ότι κάθε ταξικό κράτος εξυπηρετεί, σε τελική ανάλυση, τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Η συζήτηση Μίλιμπαντ – Πουλαντζά έδειξε ότι αυτό συμβαίνει τόσο δομικά, ενόψει του χαρακτήρα του κράτους να αντανακλά και να συμπυκνώνει τον ταξικό συσχετισμό δυνάμεων, όσο και μέσω συγκεκριμένων και στοχευμένων μηχανισμών αναπαραγωγής προσωπικών δεσμών και επιρροής μεταξύ των κρατικών οργάνων και της ηγετικής ομάδας της αστικής τάξης. Είναι επίσης αλήθεια ότι σε παγκόσμιο επίπεδο η κοινοβουλευτική δημοκρατία υπονομεύεται από τις τεχνοκρατικές επιλογές του νεοφιλελευθερισμού να στεγανοποιηθούν ολόκληροι τομείς αποφάσεων από την πολιτική λογοδοσία, να υπάρξει μόνον μία οικονομική ορθοδοξία προς όφελος των συμφερόντων του 1%.

Στην Ελλάδα όμως, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, γιατί το ζήτημα της δικαιοκρατίας, δηλαδή της εφαρμογής του κράτους δικαίου, δεν ξεχώριζε ποτέ από το αίτημα για τη Δημοκρατία. Ο αείμνηστος Ματθίας, ένας από τους καλύτερους Προέδρους του Αρείου Πάγου, σχολίαζε σε αυτήν την εφημερίδα τέλος της δεκαετίας του ’90 ως εξής τη στρέβλωση της δημοκρατίας από το παλαιό πολιτικό σύστημα, στο παράδειγμα της Δικαιοσύνης: «Η διείσδυση του κόμματος στη Δικαιοσύνη δεν σημαίνει απλώς κάποιες διακριτικές υποδείξεις στην κορυφή και κάποιες αμφισβητήσεις του αδιάβλητου ορισμένων επιλογών, οι οποίες είναι σε κάθε περίπτωση καταδικαστέες. Σημαίνει επεμβάσεις σκοτεινών κομματικών παραγόντων, επικράτηση άδηλων παρασκηνιακών πιέσεων και συναλλαγών, παράλυση των εγγυήσεων της νομιμότητας, διάβρωση της εγγυητικής και της κυρωτικής λειτουργίας της Δικαιοσύνης, σημαίνει γενική διάβρωση των θεσμών και αξιών της ζωής».

Δικαίως ανησυχούν οι αμνοί και οι λύκοι της διαπλοκής. Η Αριστερά δεν έχει δουλείες απέναντί τους και έχει ήδη σημαντική εμπειρία διακυβέρνησης. Τη δεύτερη φορά θα είναι διαφορετικά.

Ο Γιώργος Κατρούγκαλος είναι πρώην υπουργός