Ερωτας στα χρόνια{CR} του… Μνημονίου

Αρκεί, σύμφωνα με τον Οσκαρ Ουάιλντ, ένα λεπτό για να ερωτευθείς, μια ώρα για να συμπαθήσεις και μια μέρα για ν’ αγαπήσεις. Ομως μια ολόκληρη ζωή δεν αρκεί για να ξεχάσεις. Η διαπίστωση δεν αφορά μόνο όσους γιόρταζαν χθες, αφορά από τα μνημονιακά χρόνια κι έπειτα σχεδόν ολόκληρο το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Από τις 11 Νοεμβρίου του 2011 που ορκίστηκε η κυβέρνηση Παπαδήμου μέχρι σήμερα που ο ΣΥΡΙΖΑ φωνάζει σε κάθε ευκαιρία την επιθυμία του να προκύψει από την κάλπη της απλής αναλογικής μια «προοδευτική κυβέρνηση» με το ΚΙΝΑΛ, κόμματα που άλλοτε έμοιαζαν δυο ξένοι ερωτεύονται ακαριαία, παντρεύονται με συνοπτικές διαδικασίες και αφού χωρίσουν προσπαθούν να πείσουν το εκλογικό σώμα να ξεχάσει. Οι αναμνήσεις, όμως, πάντα ξαναγυρίζουν γιατί τα love stories διαδέχονται το ένα το άλλο.

Ολα ξεκίνησαν στις 10 Νοεμβρίου του 2011, όταν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ συμφώνησαν να δώσουν την εμπιστοσύνη τους σε μια κυβέρνηση υπό τον Λουκά Παπαδήμο. Μέσα στη συγκεκριμένη τρικομματική δεν αναπτύχθηκε ποτέ ένας αληθινός πολιτικός έρωτας, ήταν μάλλον ένας γάμος συμφέροντος, στον οποίο οδηγήθηκε το άλλοτε κραταιό Κίνημα που είχε μόλις δυο χρόνια πριν γράψει 40άρι στις εκλογές προκειμένου να αντιμετωπίσει την κρίση του πρώτου Μνημονίου.

Εφόσον, ωστόσο, αναλογιστεί κανείς την ανακούφιση που επικράτησε στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες μετά τη σεμνή τελετή και τη σχετική ηρεμία στο εσωτερικό της χώρας, μπορεί να υποθέσει ότι το συνοικέσιο απέδωσε. Εξάλλου, ο γάμος δεν είναι μόνο πνευματική ένωση, είναι και να θυμάσαι να βγάζεις έξω τα σκουπίδια. Κι η πρώτη εκείνη συγκυβέρνηση κατόρθωσε να ανταποκριθεί σε τέτοιου τύπου πεζές μεν, σημαντικές δε υποχρεώσεις της πολιτικής συμβίωσης – παρότι κάποιος βιάστηκε να πάρει το καπελάκι του και να φύγει, ελπίζοντας στην πρωθυπουργία.

Υστερα ήρθαν οι διπλές κάλπες του 2012, φέρνοντας την απειλή του ΣΥΡΙΖΑ. Από εκεί προέκυψε η δεύτερη τρικομματική, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, που δεν κράτησε πολύ. Δημιούργησε, παρ’ όλα αυτά, τις κατάλληλες προϋποθέσεις για έναν από τους πιο ειλικρινείς πολιτικούς έρωτες της μνημονιακής περιόδου, αυτόν του Αντώνη Σαμαρά με τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Τα σχόλια που μέχρι και αυτές τις μέρες μπορεί να ακούσει κανείς στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις νεοδημοκρατών για το δεύτερο το επιβεβαιώνουν. Καθώς και οι δίαυλοι επικοινωνίας που τα δυο κόμματα συνεχίζουν να διατηρούν παρά τις όποιες κορώνες στη ρητορική του ενός ή του άλλου ανάλογα με τις ανάγκες της μιντιακής στιγμής.

Η ΕΛΞΗ ΤΩΝ ΕΤΕΡΩΝΥΜΩΝ. Τον Ιανουάριο του 2015, πάλι, τελέστηκε ένας πολιτικός γάμος που κάποιοι Ευρωπαίοι – όπως π.χ. ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ – ακόμη αδυνατούν να εξηγήσουν, εκείνος του Αλέξη Τσίπρα με τον Πάνο Καμμένο. Η πρώτη φορά Αριστερά έγινε πραγματικότητα χάρη στις ψήφους ενός πούρου λαϊκού δεξιού κόμματος. Η έλξη των ετερώνυμων ήταν τόσο έντονη που το πρωινό της 26ης Ιανουαρίου ο ανελίτης αρχηγός έσπευσε να εξομολογηθεί στο πανελλήνιο την έντασή της ύστερα από ένα αρκετά σύντομο ραντεβού με τον συριζαίο ομόλογό του – καθιστώντας σαφές σε όλους πως οι αριστεροί στην πραγματικότητα ποτέ δεν σκέφτηκαν σοβαρά τη συμπόρευση με κάποιο κόμμα σαν το Ποτάμι.

Ενα από τα πιο ισχυρά δεσμά που φάνηκε να τους δένει ήταν ο αντισυστημισμός. Οσο περνούσαν όμως τα χρόνια έγινε κατανοητό πως τελικά ήταν κάτι βαθύτερο. Ο τσιπρικός έρωτας για τον Καμμένο κι ο καμμενικός για τον Τσίπρα ήταν άνευ ορίων και όρων. Οχι μόνο γιατί πάντα ο πρώτος αριστερός πρωθυπουργός κάλυπτε πολιτικά τον συγκυβερνήτη του στις δύσκολες στιγμές, αλλά κι επειδή το διαζύγιό τους προέκυψε για λόγους ανάγκης, για λόγους δηλαδή εκλογικής επιβίωσης των κομμάτων τους. Εξάλλου, οι ανελίτικες μεταγραφές στον ΣΥΡΙΖΑ αφομοιώθηκαν τόσο εύκολα στη νέα τους στέγη που σχεδόν όλοι τείνουν να ξεχνούν το δεξιό τους παρελθόν.

Η μοναδική πολιτική σχέση που φαινόταν φυσιολογικό να καταλήξει σε συγκατοίκηση ήταν εκείνη του Σταύρου Θεοδωράκη με τη Φώφη Γεννηματά. Εντάξει, για να ακριβολογούμε του Ποταμιού με το ΠΑΣΟΚ, στο πλαίσιο του ΚΙΝΑΛ,  μιας και τα δυο κόμματα αποφάσισαν να συνασπιστούν ώστε να αποφύγουν τις πιέσεις από τα δεξιά κι από τα αριστερά, σε μια απόπειρα να διατηρηθεί ένας χώρος στο Κέντρο. Κι όμως, ο γάμος κράτησε λιγότερο από έξι μήνες. Θα μπορούσε, μάλιστα, να μπει στα εγχειρίδια των συμβούλων γάμου στο κεφάλαιο που αναφέρεται στους εγωισμούς των ζευγαριών.

ΣΑΝ ΤΙΣ… ΔΙΑΘΗΚΕΣ. Ενας ιταλός συγγραφέας έχει πει πως «στις αγάπες ισχύει ό,τι και στις διαθήκες: η τελευταία ακυρώνει όλες τις προηγούμενες». Στην Κουμουνδούρου φαίνεται να συμφωνούν μαζί του. Εξού κι από τότε που χώρισαν με τη λαϊκή Δεξιά, φλερτάρουν επίμονα την Κεντροαριστερά. Το συριζαϊκό κόρτε γίνεται με κάθε πιθανό τρόπο. Επιθετικά, με προσεταιρισμό άλλοτε στελεχών σαν τον Γιάννη Ραγκούση ή τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου. Με κολακείες, όπως οι τσιπρικές αναφορές από κοινοβουλευτικού βήματος στη Γεννηματά, σαν εκείνη για την πρόταση της περί σύγκλησης συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών για τα ελληνοτουρκικά. Δια αντιπροσώπων, που εμφανίζονται σε κιναλίτικες εκδηλώσεις. Ακόμη και με δημόσιο outing, με συριζαίους όλων των βαθμίδων καλούν το ΚΙΝΑΛ σε μετεκλογική συνεργασία.

Αν, πάντως, κάτι πρέπει να μάθουν από όλους τους πολιτικούς έρωτες που προηγήθηκαν όσοι εισηγούνται μια ένωση ΣΥΡΙΖΑ – ΚΙΝΑΛ, αυτό έχει ειπωθεί σε δυο στίχους του Λέοναρντ Κοέν: H αγάπη δεν είναι μια πορεία θριάμβου / Είναι ένα κρύο, κι είναι ένα σπασμένο αλληλούια.