«Ενα ποίημα άγριο, ερωτικό, τραγικό»

Επί σκηνής είναι η κυρία Βέναμπλ. Μια ώριμη γυναίκα, χήρα ονομαστής οικογένειας, που συντηρεί στον κήπο της σαρκοβόρα φυτά και στην καρδιά της έναν μεγάλο πόνο. Ο γιος της Σεμπάστιαν, ομοφυλόφιλος ποιητής, πέθανε υπό μυστηριώδεις συνθήκες πριν από έναν χρόνο και τώρα η ίδια πρέπει να διαχειριστεί την απώλειά του. Μάταια όμως. Η αρρωστημένη αγάπη για το παιδί της την κάνει να συγκρουστεί με την ανιψιά της και να βυθιστεί περισσότερο στο φορτισμένο παρελθόν της. Είναι άλλωστε κι αυτή μια από τις πιο χαρακτηριστικές ηρωίδες του Τενεσί Ουίλιαμς. Το έργο του «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» ανεβαίνει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου έως τις 12 Απριλίου. Ο Γιώργος Παπαγεωργίου έρχεται σε επαφή με το ποιητικότερο ίσως έργο του συγγραφέα, βάζοντας ως πρωταγωνίστριά του τη Θέμιδα Μπαζάκα.

«Πρόκειται για φανταστικό έργο. Για μένα, από τα πιο ιδιαίτερα. Είναι το πιο ποιητικό του, το πιο τρομακτικό του. Είναι ένα έργο το οποίο δεν έχει μια κλασική υπόθεση. Δηλαδή κάτι γίνεται και προχωρεί. Είναι σαν να είναι ένα ποιητικό θρίλερ. Εχει έναν ρυθμό κι έναν τρόπο που αποκαλύπτονται σιγά σιγά τα πράγματα μαγικό. Και γραμμένο μ’ έναν τρομερά ποιητικό τρόπο. Ουσιαστικά είναι σαν saga αυτό το έργο. Σαν ένα μακρύ ποίημα. Τραγικό, ερωτικό, άγριο. Επίσης είναι σαν ένα debate γυναικών που αγάπησαν τον ίδιο άνθρωπο με την τραγική κατάληξη που έχει αυτός ο άνθρωπος» αναφέρει η ίδια η ηθοποιός μιλώντας στο «Νσυν».

«ΣΑΝ ΤΙΣ ΒΑΚΧΕΣ». Υποδυόμενη την κυρία Βέναμπλ, προσπαθεί να βυθίσει τον θεατή στην προβληματική του συγγραφέα και στον τρόπο που μια μητέρα μπορεί να κρατηθεί από τη μνήμη του παιδιού της. «Αντιμετωπίζω την ηρωίδα με χιούμορ και ευαισθησία. Για μένα η κυρία Βέναμπλ είναι μια μητέρα που πενθεί. Είναι μια μάνα που έχασε το παιδί της. Από εκεί κι ύστερα μπορεί ο καθένας να την ερμηνεύσει με διαφορετικούς τρόπους. Είναι μια γυναίκα αριστοκράτισσα με πάρα πολλά λεφτά, με μια ιδιαίτερη σχέση με τον γιο της στα όρια της αιμομιξίας, η οποία αρνείται να δεχτεί τη σκοτεινή πλευρά του παιδιού της. Χτίζει γύρω της μια ψευδαίσθηση, έναν κόσμο τον οποίο διατηρεί με νύχια και με δόντια και προσπαθεί να εξοντώσει την ανιψιά της, η οποία έζησε από κοντά το τέλος του παιδιού που είναι πέρα από την ανθρώπινη φαντασία. Είναι και συμβολικό φυσικά. Στο τέλος έχει στοιχεία αρχαίας τραγωδίας. Είναι σαν τις Βάκχες. Μιλάει για μια ανθρωποφαγία. Είναι bigger than life» τονίζει η Μπαζάκα και συνεχίζει. «Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή τη σχέση γιατί είναι και μάνα – γιος, αλλά και καταλαβαίνω. Και αισθάνομαι και διαισθάνομαι και μπορώ ν’ αγγίξω και να προσπαθήσω μέσα σ’ αυτό το πράγμα να χαθώ ώστε να το ερμηνεύσω. Δεν το δικαιολογώ, αλλά συμβαίνει. Αλλωστε σ’ αυτό το έργο δεν είναι ανάγκη να δικαιολογήσεις τίποτα. Ούτε το θέατρο έχει αυτόν τον σκοπό. Το θέατρο σου δείχνει κάτι. Τώρα, στις ερμηνείες των ρόλων, εγώ πάντα μέσα μου κρατάω το καλό κομμάτι του ήρωα και την καλή του πρόθεση. Κι από εκεί και ύστερα αυτό βγαίνει με διάφορους τρόπους. Αυτοί οι ρόλοι έχουν αυτό το ενδιαφέρον. Οτι είναι τόσο πυκνοί που δεν μπορείς να πεις άσπρο ή μαύρο».

ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΜΝΗΜΗ. Στο έργο, ο Σεμπάστιαν ως ποιητής πάντα υποστήριζε ότι «η ζωή ενός ποιητή είναι το έργο του και το έργο του είναι η ζωή του». Η Θέμις ως ηθοποιός άραγε μπορεί να πει το ίδιο; «Σκέψου ότι αυτό είναι κάτι που μας απασχολεί 24 ώρες το 24ωρο. Δεν είναι κάτι που πας, κάνεις τη δουλειά σου και φεύγεις. Μέσα στο μυαλό σου, κυρίως όταν δουλεύεις, είναι συνεχώς ο ρόλος και το έργο. Αλλά ακόμα και όταν δεν δουλεύεις, είναι σαν να αποτυπώνεις στιγμές και κομμάτια της ζωής που ποτέ δεν ξέρεις πού θα χρειαστούν. Είναι κάπως η διαστροφή του επαγγέλματος μερικές φορές να βγαίνεις από τον εαυτό σου ενώ ζεις κάτι ακραίο και να το παρακολουθείς και να λες “Θεέ μου τι κάνω”. Παρακολουθείς μέσα από τη δράση πώς μιλάς και πώς μιλάει ο άλλος, πώς αντιδρά. Ασυναίσθητα γίνονται αυτά τα πράγματα. Και μετά πάλι ασυναίσθητα βγαίνουν σε διάφορες στιγμές όταν δουλεύεις έναν ρόλο. Υπάρχουν κάποια πράγματα αρχετυπικά τα οποία υπάρχουν μέσα στο σώμα σου, μια σωματική μνήμη η οποία φέρνει στην επιφάνεια κάτι που έχει ζήσει, αλλά το φέρνει σαν σκιά αυτού που έζησες, αλλά κάτι άλλο κινεί. Υπάρχει εκεί γιατί το σώμα μας τα κουβαλάει αυτά τα πράγματα. Και εκεί είναι η ομορφιά στην τέχνη. Οταν βλέπεις μια ταινία ή σε μια παράσταση κάτι που σε συγκινεί βαθιά, είναι γιατί κάτι έχει συνδεθεί κι έχει αναγνωρίσει το σώμα σου, το βλέμμα σου από αυτό που ίσως να έχεις ζήσει, ίσως να είχε αντιληφθεί» καταλήγει η Μπαζάκα.