Νίκος Μόσχος

Το καλοκαίρι του ’18 πέρασα έντονη κρίση ανασφάλειας που κορυφώθηκε μέσα στο φθινόπωρο.
Hρθε ο Νοέμβρης και όλα μου έφταιγαν. Μήνας απαισιοδοξίας και ματαιότητας. Προσχέδια, εξοντωτικά δουλεμένα μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας, έτοιμα να βγουν στο τελάρο, με έβρισκαν ανικανοποίητο. Iσως και αυτό να ήταν τελικά το πρόβλημα. Μάλλον ήταν ασφυκτικά δουλεμένα, χωρίς κανένα περιθώριο έκπληξης. Κάτι είχε εγκλωβιστεί ή τουλάχιστον έτσι αισθανόμουν.
Και όπως έλεγε ο Ιπποκράτης, μετά την ψυχή έρχεται το σώμα. Συνάχι, βήχας και πυρετός έκαναν την εμφάνισή τους. Οι μέρες πέρασαν με εμένα ξαπλωμένο κοιτώντας αρκετή ώρα το ταβάνι, σκεπτόμενος τα πάντα και τίποτα. Καθώς επεξεργαζόμουν τις αποχρώσεις του άσπρου στο ταβάνι, διέκρινα στη νοτιοανατολική γωνία έναν ανεξήγητο τόνο. Υγρασία. Αυτό, σκέφτηκα, πρέπει να αντιμετωπιστεί από νωρίς πριν να μαυρίσει, σαν τη διάθεσή μου. Επρεπε να λάβω δραστικά μέτρα με τις σκιές, εντός και εκτός.
Για κάποιον λόγο παραμέρισα τα δοκίμια που διάβαζα εναλλάξ και άρχισα να ξανακατηφορίζω τις στροφές του «Τρελού λαγού», των «Εξι στιγμών», του «Θηρίου», «Με τα μάτια κλειστά», με τα μάτια κλειστά… χωρίς να το καταλάβω άρχισα να κρυώνω αλλά αισθανόμουν ασφαλής. Ο φωτισμός στο δωμάτιο άλλαξε. Ενα φως σαν αυτό του χειρουργείου ερχόταν από το ταβάνι, ενώ από το μισάνοιχτο παράθυρο ακουγόταν κάτι σαν δημοτικό τραγούδι. Το έδαφος είχε γίνει χωμάτινο με αγριόχορτα και λουλούδια. Παρέμενε παρ’ όλα αυτά το υπνοδωμάτιό μου. Οι τοίχοι και το ταβάνι με την υγρασία ήταν ακόμα εκεί. Μόνο που το σημείο με την υγρασία είχε μετατραπεί σε ένα σκούρο πρασινωπό (του βάλτου) έκζεμα που τρεμόπαιζε. Μπροστά μου, σε μικρή απόσταση, πάνω σε αλλόκοτο μηχάνημα με ενσωματωμένη καρέκλα, καθόταν ο ποιητής αυτοπροσώπως. Το μηχάνημα μπροστά του ήταν σαν το τηλεσκόπιο που είδαμε το καλοκαίρι στο αστεροσκοπείο, αλλά πολύ μικρότερο, σχεδόν σαν μικροσκόπιο.
Ο ποιητής κουνιόταν μια μπρος και μια πίσω ξεφυσώντας προβληματισμένος. Οσο ακουμπούσε στις οπές του τηλεμικροσκοπίου, τα μάτια του μισόκλειναν και οι σακούλες τους μεγάλωναν, σαν να γέμιζαν με εικόνες ασταμάτητα. Τι διάολο… ψύλλους ψάχνει; Το αριστερό του χέρι πρόβαλλε πίσω από το μηχάνημα και ντελικάτα πιάνει έναν θάμνο. Το χέρι τεντωμένο ανεβαίνει πολύ προσεκτικά σαν να θέλει να αποκολλήσει ολόκληρο το φυτό με τη ρίζα, από τη γη, άθικτα. Ξαφνικά το βλέμμα του τραβιέται από τον φακό έκπληκτο, ο θάμνος με το χώμα σηκώθηκαν σαν χαλί. Καθώς ανυψώνονται οι ρίζες του θάμνου παρασύρουν μαρμάρινα κεφάλια μέσα και γύρω από τα οποία έχουν γραπωθεί. Μετά τα κεφάλια, αποκαλύπτονται σιγά σιγά τα σώματα των γλυπτών παρασύροντας το ένα τ’ άλλο από τα χώματα που τα συγκρατούσαν στον λήθαργο. Τα σώματα αρχίζουν να κινούνται.  Αραγε να το ήξερε; Αφηνιασμένος βάλθηκε να ξεσκεπάζει με ορμή το έδαφος σαν να ήθελε να χωθεί και ο ίδιος μέσα στο σύμπλεγμα.
Τότε ακούγεται από το βάθος ένα χλουπ και μέσα από την κοχλάζουσα υγρασία του ταβανιού ρίχνει βουτιά ένα έμβρυο στο κεφάλι ενός Τσακ Μουλ που όλη αυτή την ώρα καθόταν, όπως και εγώ, σιωπηλός παρατηρητής. Είχε πάει απόγευμα και έπεφτε βροχή. Θα πότιζε την υγρασία στο ταβάνι. Θα πότιζε και τον θάμνο πίσω στον κήπο. Ξύπνησα.