Η πρόκληση για το Κίνημα Αλλαγής

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Μ{ARX}ε την υπερψήφιση της υποψηφιότητας της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου για την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας, πριν από λίγο καιρό, θεωρούμε πως κλείνει, ουσιαστικά, ένα πρώτο «κεφάλαιο» του πολιτικού κύκλου που έχει ανοίξει μετά την επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας στις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019.
Και αυτός ο πολιτικός κύκλος δεν παύει να είναι πυκνός σε πολιτικά γεγονότα, συμπεριλαμβάνοντας, από τις κατευθύνσεις που προσλαμβάνουν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έως τη διαχείριση του Προσφυγικού-Μεταναστευτικού, ζήτημα το οποίο και αναδεικνύει αντιφάσεις από την πλευρά της κυβέρνησης και της ασκούμενης πολιτικής της.
Στο, με θεσμικό τρόπο, κλείσιμο αυτού του πρώτου «κεφαλαίου», που συνδέεται και με την ευρύτερη λειτουργία του κομματικού-πολιτικού συστήματος, συνέβαλε και το Κίνημα Αλλαγής, ψηφίζοντας στη Βουλή την υποψηφιότητα της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου, η οποία και είναι η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Πλέον, μπορούμε να αναφέρουμε πως, ενώπιον των εξελίξεων που διαμορφώνονται, καθώς και των κοινωνικών, πολιτικών και ιδεολογικών διακυβευμάτων που αναδεικνύονται, τίθεται το Κίνημα Αλλαγής, που έχει να αντιμετωπίσει, από τη μία πλευρά, την προσπάθεια της κυβερνώσας Νέας Δημοκρατίας να εδραιώσει σταδιακά την πολιτική της κυριαρχία προβάλλοντας ως ισχυρό της χαρτί τη διάθεση πραγματοποίησης τομών και περαιτέρω, την πολιτική του μεταρρυθμισμού (που βέβαια σε πολλούς τομείς ακόμη αναζητείται), και, από την άλλη πλευρά, το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ και τη διαδικασία μετασχηματισμού του με τα χαρακτηριστικά που λαμβάνει.
Χαρακτηριστικά που δίνουν έμφαση σε μια οργανωτική ανασυγκρότηση του κόμματος, με στόχο το κόμμα να καταστεί κόμμα μαζικού τύπου, αγνοώντας όμως την ευρύτητα των πολιτικών και ιδεολογικών στοιχείων. Εντός εξελίξεων που καθορίζουν το πλαίσιο του κομματικού-πολιτικού ανταγωνισμού όπως αυτός τίθεται αυτή την περίοδο, το Κίνημα Αλλαγής ως ο τρίτος παίκτης του κομματικού-πολιτικού συστήματος, με τις ιδιαίτερες αναφορές στο συνδικαλιστικό και επαγγελματικό πεδίο, θεωρούμε πως οφείλει να αρθρώσει έναν πολιτικό-ιδεολογικό λόγο μεσομακροπρόθεσμου ορίζοντα, παράγοντας πολιτική και πολιτικές αιχμές, και όχι ακολουθώντας ή και συμπληρώνοντας τα επίδικα άλλων.
Υπό αυτό το πρίσμα, η προσεχής πολιτική Συνδιάσκεψη του Μαρτίου μπορεί να χρησιμοποιηθεί όχι μόνο ως έναυσμα μιας χρονικής αντεπίθεσης σε όλα τα επίπεδα, όπως και προβάλλεται, αλλά κύρια ως ευκαιρία μιας σφαιρικής επεξεργασίας προτάσεων και θέσεων, διαμορφώνοντας ένα εμπροσθοβαρές αφήγημα (ή μια συνεκτική πολιτική στρατηγική) που θα μπορεί να «απαντά» στα διακυβεύματα και στις σημαντικές προκλήσεις της περιόδου, εκεί όπου το εθνικό στοιχείο σχετίζεται με το διεθνικό.
Σε αυτό το πλαίσιο, θεωρούμε πως κάποια σημαντικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση μπορούν να είναι τα εξής. Η συγκεκριμένη ανάδειξη των κοινωνικών-ταξικών απευθύνσεων του κόμματος, η συστηματική διαμόρφωση προτάσεων για ζητήματα που άπτονται του περιεχομένου και της ποιότητας των εργασιακών σχέσεων, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, του φαινομένου της κλιματικής κρίσης και του πώς αυτή συνδέεται με τη δυνατότητα διαμόρφωσης ενός νέου αναπτυξιακού μοντέλου.
Στα παραπάνω, προστίθεται η παράμετρος των τεχνολογικών εξελίξεων και της εν εξελίξει διαδικασίας της «ψηφιοποίησης» που επηρεάζει από τομείς της οικονομίας έως την Υγεία ακόμη και τις διαπροσωπικές σχέσεις, το επίπεδο της Δημοκρατίας στην Ελλάδα και της λειτουργίας των θεσμών.
Παράλληλα με αυτά τα ζητήματα, χρήζει εξέτασης η παρουσία και η δράση της Ελλάδος εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της ευρωζώνης, ιδίως εάν λάβουμε υπ’ όψιν το τι συνέβη την τελευταία δεκαετία της κρίσης.
Η αντιπολίτευση του κόμματος δεν μπορεί παρά να έχει ως αξιακό πυρήνα την πολιτική και τη «σύγκρουση» στο πεδίο των ιδεών και των θέσεων. Με βάση και τις ήδη διαμορφωθείσες επεξεργασίες που έχουν πραγματοποιηθεί σε επίπεδο Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος, η Συνδιάσκεψη μπορεί να λειτουργήσει ως Συνδιάσκεψη παραγωγής πολιτικού λόγου. Και εκεί θα κριθεί η παρουσία και η χρησιμότητα του Κινήματος Αλλαγής την τρέχουσα πολιτική περίοδο.
Σίμος Ανδρονίδης

Οι αεροπορικές τραγωδίες

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Ο{ARX}λα καλά, ευτυχώς, με την αναγκαστική προσγείωση του επιβατικού αεροπλάνου στην Ισπανία τις προάλλες, αφού ο πιλότος έκανε πολλούς κύκλους πάνω από τη Μαδρίτη για να απολέσει μέρος των καυσίμων του.
Τι θα γινόταν όμως αν η βλάβη του αεροπλάνου ήταν σημαντική και ο χρόνος αντίδρασης του πιλότου ελάχιστος;
Ο,τι γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις: Ακολουθεί πρόσκρουση, συντριβή και ανάφλεξη του αεροπλάνου. Τραγωδία!
Δεν υπάρχει, δηλαδή, ελπίδα σωτηρίας μερικών ή όλων των επιβαινόντων σε περίπτωση αναγκαστικής προσγείωσης;
Ισως να υπάρχει. (Οι ειδικοί θα το κρίνουν), αν:
– Η τεράστια δεξαμενή καυσίμων είναι προσαρμοσμένη στο αεροπλάνο με τρόπο που να μπορεί να αποσπασθεί με μηχανικό ή άλλον τρόπο.
– Μία μικρή δεξαμενή, με καύσιμα όσα απαιτούνται για τους τελευταίους χειρισμούς για την προσγείωση, είναι προσαρμοσμένη σταθερά στο αεροπλάνο.
Μόλις ο χειριστής του αεροπλάνου διαπιστώσει βλάβη που να απαιτεί την αναγκαστική προσγείωσή του, ψάχνει για τον εντοπισμό του σημείου προσγείωσης, όσο ο χρόνος και οι συνθήκες το επιτρέπουν.
Πριν από την προσγείωση, ο πιλότος (τηρώντας σχετικές διαδικασίες) αποσπά τη δεξαμενή, η οποία θα πέσει στη θάλασσα ή στους αγρούς, όπου, με την ανάσχεση των αλεξιπτώτων, μπορεί και να μην αναφλεχθεί.
Τώρα, ο χειριστής, με τα καύσιμα της μικρής δεξαμενής, κάνει τους απαραίτητους χειρισμούς για την (αναγκαστική) προσγείωση. Θα ακολουθήσει πρόσκρουση, ενδεχομένως και συντριβή (αν βρεθούν βράχια), αλλά δεν θα έχουμε ανάφλεξη, ελλείψει καυσίμων. Το αποτέλεσμα; Μπορεί να σωθούν πολλές ανθρώπινες ζωές!
Λάμπης Χουντής