Η ζωή μετά {LF}την παραπομπή· {LF}πού οδεύουν τώρα {LF}οι Δημοκρατικοί;

Το αποτέλεσμα της «δίκης» στη Γερουσία μετά την παραπομπή του προέδρου Τραμπ με το αίτημα της καθαίρεσης ήταν γνωστό από την αρχή, όμως η όλη διαδικασία ήταν άλλο ένα σοκ για το δημοκρατικό σύστημα των ΗΠΑ. Οχι η αναμενόμενη «απαλλαγή» αλλά η άρνηση των Ρεπουμπλικανών να καταθέσουν μάρτυρες, τα επιχείρηματα των δικηγόρων υπεράσπισης (εν ολίγοις, ότι ο Μεγάλος Ηγέτης θεωρεί ότι είναι προς το συμφέρον του, τότε είναι και προς το συμφέρον της χώρας), η ταχύτητα της «δίκης» και ιδιαίτερα η λογική «το έκανε, αλλά δεν μας νοιάζει» που προέταξαν οι Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές.

Οι Δημοκρατικοί έπραξαν το σωστό, ηθικά και πολιτικά, αν και η παραπομπή ίσως δεν ήταν η καλύτερη στρατηγική κίνηση. Οι Δημοκρατικοί έπρεπε να κάνουν ξεκάθαρο ότι οι πράξεις του Τραμπ αποτέλεσαν κατάχρηση εξουσίας – και το κατάφεραν. Δυστυχώς, μια πλειοψηφία Αμερικανών, που έχουν την πλειοψηφία στο ένα νομοθετικό σώμα, δεν νοιάζονται. Αρα, πού βρίσκονται τώρα οι Δημοκρατικοί;

Πολλοί Δημοκρατικοί θα αισθάνονται ανακουφισμένοι, αν και δεν θα το παραδεχθούν ποτέ δημοσίως, καθώς δεν είναι υποχρεωμένοι πλέον να ασχολούνται με ένα ζήτημα που ξέρουν ότι δεν μπορούν να κερδίσουν. Ομως, η διαδικασία της παραπομπής μπορεί να τελείωσε, όμως το θέμα της παραπομπής έχει τελειώσει;

Ερευνα 150.000 ψηφοφόρων βρήκε ότι η παραπομπή του Τραμπ ήταν στα τέσσερα πιο σημαντικά θέματα για τους πιθανούς ψηφοφόρους των πέντε βασικών Δημοκρατικών υποψηφίων για το προεδρικό χρίσμα. Ηταν πρώτο μεταξύ των ψηφοφόρων του Μπάιντεν και δεύτερο για τους υποστηρικτές του Σάντερς και της Κλομπουσάρ. Με δεδομένη λοιπόν τη σημασία του θέματος για τους Δημοκρατικούς ψηφοφόρους όλου του φάσματος, το τέλος της διαδικασίας παραπομπής σημαίνει ότι η πολιτική μπορεί να επιστρέψει στην «κανονικότητα» – ό,τι κι αν σημαίνει η λέξη αυτή, την εποχή του Τραμπ.

Ολοι όμως οι Δημοκρατικοί υποψήφιοι θα πρέπει να ενσωματώσουν το θέμα της παραπομπής στις προεκλογικές τους εκστρατείες, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και αυτό παρότι δεν μπόρεσαν να πείσουν την πλειοψηφία του αμερικανικού λαού. Παρότι η μεγάλη πλειοψηφία (84%) των Δημοκρατικών ψηφοφόρων υποστήριζαν την καθαίρεση του Τραμπ, μόνο το 48% των Αμερικανών συμφωνούν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα πρέπει να παραπεμφθεί – μεταξύ αυτών και το 43% των ανεξάρτητων ψηφοφόρων.

Ετσι λοιπόν οι Δημοκρατικοί υποψήφιοι για την προεδρία θα πρέπει να ενσωματώσουν το θέμα της παραπομπής Τραμπ με τέτοιο τρόπο ώστε να ικανοποιηθούν και οι ψηφοφόροι του κόμματος που στενοχωρήθηκαν από την απαλλαγή του Τραμπ αλλά και οι ανεξάρτητοι που κουράστηκαν από το βάρος που δόθηκε στην παραπομπή τους τελευταίους μήνες. Αντί να υποβαθμίσουν την ήττα τους, οι Δημοκρατικοί θα πρέπει να την αγκαλιάσουν δημόσια. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί εξ αυτών υποστήριξαν την παραπομπή με μισή καρδιά. Αναγκάστηκαν να το κάνουν από την ξεδιάντροπη κατάχρηση εξουσίας του Τραμπ. Εβαλαν τη χώρα πάνω από το κόμμα, αντίθετα από τους Ρεπουμπλικανούς.

Το μήνυμα των Δημοκρατικών θα πρέπει να είναι: η παραπομπή δεν ήταν μια κακή στρατηγική επιλογή για το κόμμα αλλά ένα υπολογισμένο ρίσκο για το καλό της χώρας. Εάν μπορέσουν να παραμείνουν σε αυτό το μήνυμα, τότε οι Ρεπουμπλικανοί μπορεί να κέρδισαν τη διαδικασία της παραπομπής, αλλά οι Δημοκρατικοί να κερδίσουν το θέμα της παραπομπής.

Ο Κας Μούντε είναι ολλανδός πολιτικός επιστήμονας και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια