Εβδομάδα μνήμης

Δεν είναι μόνο η αυριανή ημέρα. Αλλά όλες οι προηγούμενες. Ο οργανισμός του Ολυμπιακού τιμά τα θύματα της Θύρας 7. Ακριβώς 39 χρόνια μετά εκείνη την αποφράδα ημέρα για τον ελληνικό αθλητισμό.

Πριν από μία εβδομάδα ήταν στο ματς πρωταθλήματος με αντίπαλο την Ξάνθη. Αργότερα, στο ραντεβού του βόλεϊ ανάμεσα στα κορίτσια του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, λουλούδια από όλες τις κοπέλες σε μια κίνηση που έδειξε πώς πρέπει να είναι οι σωστές συμπεριφορές. Χθες, οι Χάινς, Χάκετ και Στρέλνιεκς, άλλοτε Ερυθρόλευκοι στο παρκέ και νυν άσοι της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, τίμησαν τη μνήμη των θυμάτων στο ΣΕΦ και πριν από το παιχνίδι του Ολυμπιακού για την Ευρωλίγκα.

Δεν είναι καθόλου παράξενο. Ούτε παράδοξο. Οι νεκροί λησμονιούνται μόνο αν το θελήσεις εσύ. Ο Ολυμπιακός, ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν το θέλει καθόλου αυτό. Το αποδεικνύει χρόνο με τον χρόνο, στιγμή με τη στιγμή. Κάθε φορά τέτοιες ημέρες, ένα πέρασμα έξω από το Γ. Καραϊσκάκης πείθει και τον πλέον αδαή για το τι συνέβη τότε και τι σήμαινε εκείνη η 8η Φεβρουαρίου του ’81 για όλο το κοινωνικό γίγνεσθαι. Ενα ματς, ένας θρίαμβος απέναντι στην ΑΕΚ, μετατράπηκε σε τραγωδία. Ανείπωτη. Αλλά στο πέρασμα των χρόνων, η μνήμη δεν κόντυνε, δεν ξεθώριασμε. Ακόμη και αντίπαλοι, τότε ή μετέπειτα, έστελναν λουλούδια ή στεφάνια. Ο Μπάγιεβιτς. Ο Γαλάκος. Γιατί θυμούνται πολύ καλά. Και γνωρίζουν να τιμούν. Οπως όλοι. Οπως θα κάνουν αρκετές χιλιάδες αύριο το μεσημέρι έξω από την παλιά θύρα 7. Αυτή τη θύρα που κάποιοι δεν γνώρισαν, αλλά οι διηγήσεις των παλιών λες και μπήκαν σε ένα μπουκάλι και ταξίδεψαν μαζί τους μέχρι να λάβει το μήνυμα η σημερινή γενιά. Αυτή με τη διάθεση να σταθεί ευλαβικά στο μνημόσυνο ή να κρεμάσει τα δεκάδες πανό στη γέφυρα που βρίσκεται πάντα έξω από το φαληρικό γήπεδο. Σαν μια εξέδρα έξω από την κόκκινη έδρα, σαν μια γέφυρα του χθες με το σήμερα, εκεί που παίρνουν θέση όσοι θέλουν να παρακολουθήσουν την τελετή χωρίς να μιλούν, δίχως να φωνάζουν τίποτα παρά μόνο το «αδέλφια ζείτε…».

Είναι εντυπωσιακό πώς η σκυτάλη δίνεται κάθε χρόνο σε ποδοσφαιριστές που δεν γνωρίζουν το παραμικρό. Εφέτος θα είναι ο Βαλμπουενά ή ο Ελ Αραμπί. Αλλά αμέσως γίνονται μέρος της ιστορίας του Ολυμπιακού, μιας ιστορίας που έχει θριάμβους σαν παραμύθια και παράλληλα μια ημερομηνία ορόσημο. Που τη μαθαίνουν οι πάντες και τη σέβονται οι πάντες. Οπως και οι τωρινοί νιόφερτοι ξένοι. Θα είναι εκεί. Με σεβασμό στη μνήμη των θυμάτων. Και με την υπόσχεση που δίνουν κάθε φορά όλοι και βέβαια την κρατούν: δεν θα ξεχάσουν.