Tι είναι αυτό{LF} που του λείπει;

Ουδείς μπορεί να πει ότι ο Παναθηναϊκός στερείται ταλέντου. ‘Η αξιόλογων παικτών. Ωστόσο, φαίνεται πως κάτι του λείπει και κάθε φορά χάνει παιχνίδια που κατά το κοινώς λεγόμενο είναι «δικά του».

Κυρίως, αδυνατεί να επικρατήσει στα ματς που πρέπει πάση θυσία να φύγει με το κεφάλι ψηλά. Το είδαμε πριν από λίγες ημέρες στην Ισπανία όταν η Βαλένθια τον έριξε στο καναβάτσο. Συνέβη και χθες στο Βελιγράδι, όταν ο Ερυθρός Αστέρας αντέδρασε, ανέκαμψε στα τελευταία λεπτά, γύρισε το σε βάρος του σκορ και πανηγύρισε την επιτυχία. Το Τριφύλλι έμεινε και πάλι με την προσμονή…

Εδώ, όμως, έρχεται το μείζον ερώτημα: όταν δεν βγάζεις τα κάστανα από τη φωτιά σε τέτοια παιχνίδια, τότε ποιους αγώνες θα διεκδικήσεις; Αν χάνεις από τη Βαλένθια ή τον Ερυθρό Αστέρα, δηλαδή ομάδες που δεν θεωρούνται δα και μεγαθήρια, γίνεται να έχεις βλέψεις για κάτι καλό σε μια εξ ορισμού δύσκολη και απαιτητική Ευρωλίγκα; Ο Παναθηναϊκός τα ήθελε και τα έπαθε. Δεν μπορώ να υποστηρίξω με βεβαιότητα αν ο Πιτίνο μπορούσε παραπάνω να βοηθήσει τη στιγμή που άρχιζαν οι γηπεδούχοι να πιέζουν και χρειαζόταν καθαρό μυαλό στο παρκέ, σίγουρα όμως για πολλοστή φορά ένας αντίπαλος ελληνικής ομάδας φόρεσε σε αυτή τη διοργάνωση τη μάσκα του ήρωα. Χωρίς κάποια σοβαρή αντίδραση. Εν προκειμένω, η αναφορά για τον Κέβιν Πάντερ. Πρόσφατα πήγε από τον Ολυμπιακό στο Βελιγράδι και στο Λιμάνι δεν τον ήθελαν καν. Είτε λόγω της συνολικής του συμπεριφοράς, είτε γιατί δεν λογιζόταν ως πρωταγωνιστής και ικανός να ανεβάσει επίπεδο την ομάδα. Χθες, ο ασταθής αμερικανός άλλοτε παίκτης της ΑΕΚ και του Ολυμπιακού, τα έβαζε από παντού! Εσπρωξε τον Αστέρα στη νίκη και οδήγησε τον Παναθηναϊκό στην εσωστρέφεια. Υπό την έννοια ότι απομακρύνθηκε από τις υψηλές θέσεις και δεν νιώθει σιγουριά για τίποτα. Ζητούσε τουλάχιστον μία νίκη στα δύο τελευταία εκτός έδρας παιχνίδια και δεν τα κατάφερε. Τώρα, οφείλει να βρει γιατρικό για τις αδυναμίες στην άμυνα, τα χαμένα ριμπάουντ που κοστίζουν και επίσης να έχει plan b όταν δεν αποδίδει το καλύτερο δυνατό ο Καλάθης. Ενας παίκτης κομβικός για τους Πράσινους, όχι όμως ο γκαρντ που θα ακουμπήσει μια ομάδα στην κακή της βραδιά.

Με δεδομένο ότι μόλις τώρα μπήκαμε στον Φεβρουάριο, η σεζόν έχει δρόμο μπροστά της. Ολοι μπορούν να νικήσουν τους πάντες. Οι εκπλήξεις κλείνουν το μάτι. Ωστόσο, χρειάζεται όταν πλησιάζουμε προς το τέλος, να βγάζει μια προσωπικότητα το σύνολο. Αλήθεια, φαίνεται αυτό στον τωρινό Παναθηναϊκό;