Να το πούνε ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ{CR}

Πριν από λίγο καιρό, συγκρούστηκαν δι’ αντιπροσώπων ο πρόεδρός του, ο Αλέξης Τσίπρας, με τον άτυπο επικεφαλής της αριστερής κίνησης των 53+, Ευκλείδη Τσακαλώτο, για τον χαρακτήρα του επερχόμενου συνεδρίου. Θα είναι συνέδριο του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ ή συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και των συμμάχων του; Ο ΣΥΡΙΖΑ που θα προκύψει την επόμενη μέρα θα είναι ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα ή θα παραμείνει αριστερό;

Τι λοιπόν είναι, ή έστω τι θα γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Κόμμα αρχών, της δημοκρατικής Αριστεράς, συγκροτημένο γύρω από μια συγκεκριμένη ιδεολογική πλατφόρμα – που διευρύνεται λόγω του μεγέθους του; Ή μήπως ένα αρχηγικό κόμμα στο όνομα αριστερών αρχών, μια συλλογικότητα που απλώς υπηρετεί τις επιδιώξεις του αρχηγικού πυρήνα του, τα επιμέρους στελέχη του οποίου απλώς πλαισιώνουν τον πυρήνα αυτόν από τον οποίο κατ’ ουσία αντλούν τη δική τους θέση στην κομματική ιεραρχία, τη δική τους εξουσία;

Ο Τσακαλώτος θέλει να παραμείνει αριστερό. Ο Βούτσης, σε μια συνέντευξη που έδωσε σχετικώς, παροτρύνει τους συνέδρους να αποδεχθούν μια λελογισμένη διεύρυνση που θα περιλαμβάνει ιδεολόγους προερχόμενους «από το προοδευτικό Κέντρο ώς τη ριζοσπαστική Αριστερά». Από την περιοχή του Μπίστη και του Μουζέλη, π.χ., ώς την επικράτεια του Καρανίκα και του Θανάση Καρτερού.

Ο Τσίπρας, πάλι, από τη δική του σκοπιά, δεν τραβάει κανένα ζόρι. Εχει μεγάλη θητεία στην τέχνη της πολιτικής ευελιξίας – και αρκετή εμπειρία στον τρόπο να χρησιμοποιεί διαφόρους όσο είναι απαραίτητοι κι ύστερα να τους πετάει. Στο παρελθόν έχει συνεργαστεί με ό,τι να ‘ναι, αρκούσε να τους εξασφάλιζε στήριξη και την ευχέρεια να κάνει τη δουλειά του. Διευρύνθηκε εύκολα προς την πλευρά των ΑΝΕΛ, άντεξε μια χαρά τη συμβίωση με τον Καμμένο και τους επιτελείς του, θεωρούσε asset τον Βαρουφάκη και μια χαρά ήταν όταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου περιέφερε την Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους. Εξαιρετικά ήταν όταν ήταν αντιμνημονιακός, σπουδαία ήταν κι όταν μετετράπη σε αντιμνημονιακό που εφάρμοζε το δικό του, το σκληρότερο όλων Μνημόνιο, μια χαρά ήταν κι όταν από αντισυστημικός μετετράπη σε φιλοξενούμενο στα κότερα των στυλοβατών του συστήματος. Ο δεξιός Παπαγγελόπουλος ήταν μια χαρά, αφού ήταν η εγγύηση της πρόσβασης του Μαξίμου στη Δικαιοσύνη. Η ιδεολογία της Ραχήλ Μακρή, όταν ακόμα έπαιρνε ψήφους, ήταν μια φυσιολογική σύμμαχος, κι οι εκπρόσωποι συμφερόντων κατά τα άλλα ποταμίσιοι δεν τον ενοχλούσαν όταν τους χρειαζόταν για «προοδευτικές πλειοψηφίες».

Στη σημερινή καμπή, ο Τσίπρας είναι πεισμένος ότι η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να φέρει νέα στελέχη για να βάλουν πλάτη αναμένοντας μια νέα κυβερνητική θητεία. Δουλεύει λοιπόν προς αυτή την κατεύθυνση. Χίλιοι καλοί χωράνε. Χρειάζεται ένα μεγάλο και πολυσυλλεκτικό κόμμα, ένα κόμμα σουπερμάρκετ, με διείσδυση στους μαζικούς χώρους. Η πολιτική στρατηγική του θα διαμορφωθεί εκ των ενόντων – και η βάσιμη ελπίδα του είναι να αποτύχει η ΝΔ. Πώς θα λέγεται, ούτε που τον νοιάζει. Ας κάνουν δημοψήφισμα ή ας κάνουν κλήρωση, ας το λένε πράσινο, ας το λένε προοδευτικό, ας το λένε όπως να ‘ναι. Σημασία έχει να είναι ένα κόμμα στα μέτρα του.

ΥΓ. Διαβάζω ότι Χρυσοβελώνη, Κουντουρά, Κόκκαλης και άλλοι έφτιαξαν δεξιά τάση μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Σούπερ. Μήπως ήρθε η ώρα το διευρυμένο κόμμα της άλλοτε ριζοσπαστικής Αριστεράς να το πουν ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ; Ταιριάζει και μετά τη χθεσινή ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για τα Ιμια.