Φούσκα

Οταν ένα κυβερνητικό κόμμα χάνει τις εκλογές, κάνει συνήθως ένα πράγμα. Αλλάζει αρχηγό.

Ο αρχηγός φεύγει όχι επειδή είναι κακός άνθρωπος, ενδεχομένως δεν είναι καν αποτυχημένος. Φεύγει για να πάρει μαζί του τα στραβά που οδήγησαν την κυβέρνησή του στην ήττα. Για να μηδενιστεί το κοντέρ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε έναν πιο πρωτότυπο τρόπο να χειριστεί την ήττα του. Κρατάει τον αρχηγό και προσπαθεί να αλλάξει το… κόμμα!

Η ιδέα δεν είναι κακή. Απλώς δεν θυμάμαι να την έχει σκεφτεί κανένας. Μερικοί κράτησαν και τον αρχηγό και το κόμμα, όπως ο Παπανδρέου το 1990. Αλλά την ιδέα να κρατήσουν τον αρχηγό και να αλλάξουν το κόμμα μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ τη σκέφτηκε.

Οπως ήταν σχεδόν φυσιολογικό, η διαδικασία αλλαγής του κόμματος εξελίσσεται σε φούσκα. Οσοι μαζεύονταν πριν μαζεύονται και τώρα – συν κάτι ρετάλια του ΠΑΣΟΚ και της Δεξιάς.

Αυτό ίσως εξηγεί γιατί κανείς άλλος δεν είχε σκεφτεί το κόλπο νωρίτερα. Αλλά και γιατί ο κόσμος που τον καλούν να ντυθεί ΣΥΡΙΖΑ αισθάνεται ότι τον κοροϊδεύουν.

Στη βάση της φούσκας βρίσκεται μια διπλή παρανόηση.

Πρώτον, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καταλάβει ακόμη γιατί έχασε τις εκλογές. Σίγουρα πάντως δεν το λέει, ούτε το εξηγεί.

Δεύτερον, ο ΣΥΡΙΖΑ ενδεχομένως δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει ότι έχασε τις εκλογές. Συμπεριφέρεται περίπου σαν να τα έκανε όλα σωστά κι είναι ακόμα κυβέρνηση.

Αλλά όταν δεν έχεις απαντήσει το ουσιώδες πολιτικό ερώτημα, δηλαδή γιατί έχασες, για ποιον λόγο να σε εμπιστευτεί ο άλλος ότι θα τον οδηγήσεις στη νίκη; Για τα ωραία σου μάτια;

Ακόμη περισσότερο όταν τα ντουλάπια σου είναι γεμάτα σκελετούς.

Να θυμίσω απλώς πως όταν ο Ρασπούτιν κυνηγούσε να βάλει την αντιπολίτευση φυλακή για να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις εκλογές, ο Λιάκος, ο Μουζέλης, ο Μπίστης, η Μαριλίζα και λοιποί δημοκράτες αγωνίζονταν να φτιάξουν τη μεγάλη Κεντροαριστερά παρέα με τους διώκτες.

Οι συμπαθείς αυτοί αγωνιστές της δημοκρατίας είχαν να πουν πολλά για τις Πρέσπες, τον νεοφιλελευθερισμό, την Κεντροαριστερά και τη δυσδιάκριτη Ακροδεξιά, αλλά δεν τους περίσσεψε ούτε μια λέξη για τις διώξεις των αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ.

Απλώς όταν η κυβέρνηση προσπαθούσε να ανοίξει τις πόρτες της φυλακής για τους αντιπάλους της, εκείνοι θαύμαζαν ότι «ο Τσίπρας πιάνει πουλιά στον αέρα».

Υποθέτω ότι οι δημοκρατικές ευαισθησίες τους τελειώνουν εκεί που αρχίζει κάποιος προσωπικός ρόλος. Ο Ραγκούσης κάνει τώρα τον συνήγορο του Παπαγγελόπουλου.

Δεν είναι ασύνηθες. Απλώς τους έχουν πάρει χαμπάρι. Κι αυτό εξηγεί τη φούσκα.