Καφές

Συναντήθηκαν για καφεδάκι Κώστας Γείτονας κι Αλέκος Φλαμπουράρης; Ή συμφώνησαν, αν φέρ’ ειπείν τα κόμματά τους θέλουν να καταθέσουν ένσταση αντισυνταγματικότητας σε γαλάζιο σχέδιο νόμου, να μην καταθέτουν δυο ξεχωριστές, αλλά μια – με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε επίπεδο συμβολισμών, κι ακόμη χειρότερα σε εκείνο της ουσίας; Οι μεν, τα στελέχη της Κουμουνδούρου, σχεδόν πανηγυρίζουν στους τακτικούς συνομιλητές τους. Διαβλέπουν, λένε, μετά το ραντεβού την πιθανότητα ενός προοδευτικού μετώπου απέναντι στην επάρατη Δεξιά του Μητσοτάκη. Και φυσικά όλα γίνονται με ορίζοντα τις επόμενες κάλπες της απλής αναλογικής. Οι δε, οι κεντροαριστεροί, πάλι υποβαθμίζουν τη σημασία της συνάντησης του πολιτικού πατρός του ενός με τον Νέστορα της άλλης. «Δεν θα κριθεί», αναφέρουν, «τίποτα από έναν καφέ. Εχουμε απόφαση συνεδρίου για αυτόνομη πορεία. Θέλουμε», συνεχίζουν οι ίδιες πηγές, «να συζητούμε με όλους». Το επιχείρημα, λοιπόν, είναι πως δεν υπάρχει πλέον λόγος να βρίζονται – όπως το θέτει χαριτολογώντας παλιό στέλεχος – καθ’ εκάστην. Ακούγεται εύλογο.

Τακτική

Οπως οι του ΚΙΝΑΛ είχαν και έχουν διαύλους επικοινωνίας με τους νεοδημοκράτες, σκέφτηκαν να αποκτήσουν και με τους συριζαίους. Γιατί, για να το πούμε πιο ωμά, έχουν αποφασίσει πως δεν θα αποκλείσουν καμιά μετεκλογική συνεργασία. Είναι – οφείλει να αναγνωρίσει κανείς – μια κίνηση πολιτικού ρεαλισμού για ένα κόμμα που δημοσκοπικά βρίσκεται στην τρίτη θέση και βλέπει τους δυο μεγάλους να βουτούν αμφότεροι στη δεξαμενή των ψηφοφόρων του. Είναι παράλληλα μια ενέργεια που για ορισμένους στέλνει το μήνυμα «δεν είμαστε δεμένοι με τη μια πλευρά». Ο αποδέκτης είναι ξεκάθαρα ο ένοικος του Μαξίμου. Εντάξει, στην ανάλυση κάποιων ενισχύει και το αντιδεξιό προφίλ που θέλει να φιλοτεχνήσει η ηγεσία του ΚΙΝΑΛ για το κόμμα – παρότι οι πιο πεπειραμένοι από τους πράσινους διευκρινίζουν ότι έχουν ανεβάσει τα ντεσιμπέλ απέναντι στη ΝΔ επειδή αυτή κυβερνά τώρα. Οι κιναλίτες φαίνεται να υπέγραψαν ένα σύμφωνο εκεχειρίας με τον ΣΥΡΙΖΑ για να το διαβάσει ο Μητσοτάκης. Αρα, ίσως είναι μια τακτική στην οποία δεν θα έπρεπε να ποντάρουν πολλά οι απανταχού τσιπρολόγοι.