Ο πλούσιος ως λεία

Εφόσον αυξάνει το εισόδημα ενός προσώπου μέχρι σημείου όπου καθίσταται γνωστόν ότι το πρόσωπον τούτο είνε πλούσιον, αι υποχρεώσεις του τοιούτου προσώπου και τα βάρη του εισοδήματός του αυξάνουν κατά πολύ μεγαλυτέραν αναλογίαν εν σχέσει με το εισόδημα. Χαρακτηριστικόν τούτου είνε ο όγκος των επιστολών, τας οποίας λαμβάνουν βαθύπλουτοι ως ο Ροκφέλερ, ο Φορδ, η κ. Χάρριμαν κ.λπ.

Εις την περίπτωσιν της κ. Χάρριμαν, αναφέρεται ότι ελάμβανε τόσας πολλάς επιστολάς διά των οποίων τής εζητούντο χρήματα, ώστε κάποιος ο οποίος έγραψε περί του θέματος αυτού, αναλύων λεπτομερώς τας χιλιάδας των αιτήσεων, υπελόγισεν ότι αι αιτήσεις μιας διετίας μόνον αντεπροσώπευαν ποσόν δολλαρίων 267.000.000, δηλαδή πολλαπλάσιον της περιουσίας της κ. Χάρριμαν.

Λέγεται ότι ο Φορδ λαμβάνει ημερησίως 1.500 επιστολάς διά των οποίων τού ζητούνται χρήματα. Εάν ο Φορδ ανταπεκρίνετο εις όλας τας αιτήσεις, ολόκληρος η περιουσία του θα εξητμίζετο εν διαστήματι δύο ετών.

Εις τον κ. Φορδ απευθύνονται όχι μόνον οι ενδεείς, αλλά και εκατοντάδες ανισορρόπων ή απατεώνων, οι οποίοι προσπαθούν να πωλήσουν προς αυτόν κάθε είδους νέαν εφεύρεσιν ή ιδέαν.

Αναφέρεται ένας εκατομμυριούχος, ο οποίος έδωκε προ ετών ολίγας εκατοντάδας χιλιάδων δολλαρίων διά την ανέγερσιν ενός κολλεγίου, και ο οποίος έως τότε ήτο άγνωστος εις το κοινόν. Μετ’ ολίγας ημέρας από της δωρεάς του, ήρχισε λαμβάνων εκατοντάδας επιστολών προς παροχήν βοηθημάτων. Είχε την περιέργειαν να εξελέγξη τας πιθανωτέρας περιπτώσεις. Και πλείσται απεδείχθησαν ανάξιαι προστασίας, και εις πολλάς επρόκειτο περί απάτης.

Πολλαί γυναίκες εζητούσαν αρωγήν διότι οι σύζυγοί των ήσαν άρρωστοι· αλλ’ η έρευνα απέδειξεν ότι ήσαν ανύπανδροι.

Το να γίνεσαι γνωστός ως πλούσιος, παρά το να είσαι πραγματικώς πλούσιος, πολλαπλασιάζει υπερβολικώς τας αιτήσεις βοηθημάτων.

Μία δημοσίως αγγελλομένη δωρεά, η γνωστοποίησις μιας μεγάλης κληρονομίας, η είδησις ότι επωλήσατε την επιχείρησίν σας αντί μερικών εκατομμυρίων δολλαρίων, πάντα ταύτα προκαλούν την συρροήν χιλιάδων αιτήσεων.

Την τρίτην εβδομάδα του Ιουλίου 1925, ηγγέλθη εις τας εφημερίδας ότι ο κ. Λεοπόλδος Σεπ, φιλάνθρωπος 85 ετών, ο οποίος είχε κάμει προηγουμένως δωρεάν 2.500.000 δολλαρίων διά παιδοκομείον και πολλάς άλλας δωρεάς εις τους υπαλλήλους του, εζήτει να εύρη τον καλύτερον τρόπον προς διανομήν και άλλων εκατομμυρίων. Την 20 Ιουλίου ανεκοίνωσεν εις τους δημοσιογράφους, ότι θα ήτο ευτυχής να συζητήση τας προτάσεις αι οποίαι θα του εγίνοντο σχετικώς. Εντός 24 ωρών έφθασαν μερικαί χιλιάδες επιστολών, και εκατοντάδες ατόμων παρουσιάσθησαν προσωπικώς. Ο κ. Σεπ ηναγκάσθη να καταφύγη εις την εξοχήν και να κρυφθή, ανέλαβε δε το έργον της αλληλογραφίας μία ειδική επιτροπή. Συμφώνως με τας πληροφορίας των εφημερίδων, η επιτροπή εγνωστοποίησε την 7 Αυγούστου ότι είχαν ληφθή 62.000 επιστολαί. Υπήρξαν ημέραι, κατά τας οποίας ελαμβάνοντο 5.000 επιστολαί· πολλαί ήρχοντο και εκ του εξωτερικού.

Κάποτε έγινε δεξίωσις εις τον κ. Φορδ υπό ομάδος επισκόπων. Την στιγμήν κατά την οποίαν ο Φορδ εισήλθεν εις την αίθουσαν, οι επίσκοποι ετάχθησαν εις σειράν και ο καθείς παρήλασε ενώπιόν του υποβάλλων διαφόρους αιτήσεις.

Αλλ’ αι αιτήσεις δεν γίνονται πάντοτε κατά τρόπον ευάρεστον. Εχομεν και τας απειλάς.

Τα γνωστά ως πλούσια πρόσωπα υπόκεινται συνήθως εις απειλάς και εκβιασμούς. Οι πλούσιοι είνε τα ιδιαίτερα θύματα των ανισορρόπων και των εγκληματιών, καθώς και των απατεώνων και των ασυνειδήτων. Είνε τόσον κοιναί αι απόπειραι εκβιασμού εις την Αμερικήν, ώστε αι εφημερίδες δεν ασχολούνται πλέον με αυτάς ως με εξαιρετικόν τι γεγονός.

Εντός ολίγων μηνών, αφ’ ης ανηγγέλθη διά του τύπου ότι κάποιος αμερικανός βιομήχανος αυτοκινήτων ήτο μεταξύ των δέκα μεγαλυτέρων πλουσίων της Αμερικής, ηπειλήθη ούτος τρις διά θανάτου με εκβιαστικάς επιστολάς.

Αλλ’ εκτός των εγκληματικών τούτων εκβιασμών, τους οποίους οπωσδήποτε δύναται ν’ αποφύγη διά της συνδρομής της αστυνομίας, ο πλούσιος υπόκειται εις ένα άλλο είδος εκβιασμού, το οποίον δύναται δυσκολώτερον να καταγγείλη. Του ζητούν διαρκώς να εγγραφή συνδρομητής εις υπόπτου ποιότητος φύλλα ή σωματεία κ.λπ. Εις την Αμερικήν, πλείστοι είνε οι αποζώντες εκ των τοιούτων επιχειρήσεων.

Η διαρκής ζήτησις χρημάτων από τον πλούσιον, με την συγκεκαλυμμένην απειλήν η οποία συνήθως συνοδεύει τας τοιαύτας αιτήσεις, καθιστά αυτόν φιλύποπτον έναντι οιασδήποτε αιτήσεως· ή αντιθέτως τον ενισχύει εις την πεποίθησίν του, ότι ο καλύτερος τρόπος διά να γλυτώση είνε να δίδη, έστω και ολίγα, παντού όπου του ζητούν.

«Ο πλούσιος πολιορκείται διαρκώς από αιτήσεις όπως βοηθήση τους συγγενείς του, τους φίλους του, τους γνωρίμους του.

Ο μόνος τρόπος διά να ησυχάσω από την διαρκή ενόχλησιν – μου έλεγε ένας πολυεκατομμυριούχος – είνε να πωλήσω την επιχείρησίν μου και να φύγω εις το εξωτερικόν. Ευρίσκομαι διαρκώς υποχρεωμένος να πηγαίνω εις μέρη όπου δεν μου αρέσουν και να αναμιγνύωμαι εις υποθέσεις τας οποίας δεν συμπαθώ διόλου. Δεν ημπορώ ν’ αρνηθώ, μολονότι έτσι δεσμεύω πολλά χρήματα, που θα επροτιμούσα να τα έχω διαθέσιμα.

Δάνεια, χρηματικαί ευκολίαι παντός είδους, αγορά μετοχών επιχειρήσεων περί των οποίων δεν έχω ιδέαν, με μίαν λέξιν διαρκής αίτησις χρημάτων. Ιδού τι υφίσταμαι από το πρωί έως το βράδυ. Ασφαλώς, το… επάγγελμα του πλουσίου δεν είνε διόλου ευχάριστον!».

***

Τα ποσά τα οποία ο πλούσιος δίδει προς διαφόρους σκοπούς· τα δάνεια τα οποία δίδει εις συγγενείς και φίλους, χωρίς να του επιστρέφωνται ποτέ· αι μη παραγωγικαί τοποθετήσεις, τας οποίας αναγκάζεται να κάμη, παρά την θέλησίν του, χάριν των συνεταίρων του ή άλλων προς τους οποίους έχει υποχρεώσεις, όλα αυτά αποτελούν σταθεράς επιβαρύνσεις της περιουσίας του πλουσίου, όπως οι φόροι. Το γεγονός αυτό είνε αρκετά περίεργον, και συνήθως αγνοείται παρά του κοινού.