Ο φόβος του πολιτικού κόστους

«Ρουσφέτι». Ανοίγεις το λεξικό και διαβάζεις: χαριστική κυβερνητική παροχή.

Ξεκάθαρος ο ορισμός της λέξης. Αυτής της λέξης που έφερε στον νου το ευρύ κοινό, όταν την περασμένη Τρίτη ανακοινώθηκε αλλαγή του νόμου ώστε να αποφύγουν τον υποβιβασμό ΠΑΟΚ και Ξάνθη. Δηλαδή, ενώ σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη απαγορεύεται σε δύο ομάδες που συμμετέχουν στο ίδιο πρωτάθλημα να έχουν κοινό ιδιοκτήτη, εδώ η τιμωρία είναι αφαίρεση βαθμών. Και μάλιστα με τη βούλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Αν αυτό δεν σημαίνει «φοβήθηκαν όλοι το πολιτικό κόστος», τότε πρέπει να βρούμε άλλο λεξικό γιατί μάλλον τα λόγια και οι φράσεις χάνουν το νόημά τους. Με τη διαφορά ότι δεν υπάρχει πουθενά σχετικό λήμμα… Προσέξτε τι συνέβη και τι θα έχουμε από εδώ και πέρα: με την προϋπόθεση ότι η ποινή θα είναι μείον βαθμοί, ουδείς μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο οι δύο ομάδες, εν προκειμένω ο ΠΑΟΚ και η Ξάνθη, να εμφανιστούν στα play offs και να παίζουν εκεί με αντιπάλους ενόσω θα κρίνεται ο τίτλος! Κατά κόρον και με στόμφο ειπώθηκε από τους κυβερνητικούς πως «η κυβέρνηση δεν εκβιάζεται»! Θαυμάσια. Και τότε πώς έσπευσε ο Πρωθυπουργός, με προσωπική απόφαση όπως είπε, με νομοθετική τροπολογία να αλλάξει τον νόμο πριν αλέκτορα φωνήσαι; Προτού στεγνώσει το μελάνι από την ετυμηγορία της ΕΕΑ; Μιας ανεξάρτητης αρχής που διαπίστωσε παρανομία και έστειλε, όπως πολύ σωστά έπρεπε να πράξει, το πόρισμά της στους αρμόδιους φορείς ώστε να υπάρξουν οι προβλεπόμενες ποινές. Με βάση όσα ισχύουν εδώ και περίπου 20 χρόνια, με βάση όσα ήταν γνωστά σε όλους και τα υπηρέτησαν όλες οι κυβερνήσεις. Στο όνομα της κοινωνικής συνοχής διαλύθηκαν νόμοι, το πρωτάθλημα που δήθεν όλοι το θέλουν αξιόπιστο δεν μπορεί πλέον να φέρει αυτή την ταμπέλα και βέβαια ουδείς γνωρίζει πώς κάποιος έγινε ιδιοκτήτης δύο ΠΑΕ και αν συνεχίσει να το κάνει. Οταν η τιμωρία είναι αφαίρεση βαθμών, τότε ο οποιοσδήποτε μπορεί να μπει στο τριπάκι και να σκεφθεί κάτι ανάλογο. Ναι, ξέρουμε, για να υπάρχει ειρήνη στην κοινωνία. Και να μην έχει πολιτικό κόστος η κυβέρνηση που ετράπη σε άτακτη φυγή, αδυνατώντας να αντιληφθεί τι απαιτεί σε ανάλογες περιπτώσεις η ΦΙΦΑ και η ΟΥΕΦΑ.

Ο Ζαγοράκης. Και μέσα σε όλα, προέκυψε και ο Ζαγοράκης. Η διαγραφή του ευρωβουλευτή από τη Νέα Δημοκρατία ήταν μια από τις ειδήσεις που έκαναν ντόρο. Κακώς. Πολυ κακώς. Γιατί εντελώς φυσιολογικά, στη συγκεκριμένη περίπτωση είχαμε την… εκδίκηση των πρόχειρων επιλογών! Οταν τα κόμματα επιλέγουν από όλους τους κοινωνικούς χώρους τους υποψηφίους τους είτε στις δημοτικές, είτε στις βουλευτικές εκλογές, είτε πάλι από μεγάλη δεξαμενή διαλέγουν τους ευρωβουλευτές τους, σίγουρα θα το βρουν μπροστά τους. Ο Ζαγοράκης κινήθηκε με βάση όσα έκρινε πως πρόσταζε το καλό του ΠΑΟΚ. Συνεπής με τους ψηφοφόρους του υπό μία έννοια και ολότελα άγνωστος γι’ αυτόν ο όρος «κομματική πειθαρχία». Ο άλλοτε κάπτεν της εθνικής ποδοσφαίρου, προφανώς υπακούει στον όρο «οπαδική πειθαρχία». Αλλά όταν οι επικεφαλής των κομμάτων βγαίνουν προς άγρα ψήφων σε θολά νερά, όταν ουσιαστικά δεν νοιάζονται για το προφίλ, άντε να τους εξηγήσεις τι συνέβη στην πρώτη στραβή. Την ώρα που αναζητείς διάσημους από τον χώρο της σόου μπιζ, ποντάρεις στην αναγνωρισιμότητα και όχι σε ένα επαρκές πολιτικό πρόσωπο. Η λάμψη των αστέρων (της τηλεόρασης, του αθλητισμού κ.λπ.) τυφλώνει τους πολιτικούς. Αλλά δυστυχώς, αυτό είναι πολλές φορές (και) το κριτήριο του κόσμου που έχει τις δικές του, μεγάλες ευθύνες.

Και όταν κλείνει το ταμείο, τα ρολά είναι σφαλιστά. Στους λογαριασμούς αυτής της ακόμη καίουσας  υπόθεσης, ελάχιστοι σκέφτονται τον λογαριασμό. Που θα κληθούν αργά ή γρήγορα να πληρώσουν. Με ή χωρίς πολιτικό κόστος…