Χωρίς κρότο, με λυγμό

Συνολικά 1.318 ημέρες. Τόσες ακριβώς θα έχουν περάσει την Παρασκευή από τη μέρα που οι Βρετανοί ψήφισαν, σε ποσοστό 51,89%, υπέρ του Brexit. Στη διάρκειά τους, το παλιό παλάτι του Ουέστμινστερ προσέφερε άπλετο θέαμα. Τρεις φορές απέρριψαν οι βουλευτές το «deal» που είχε φέρει μαζί της από τις Βρυξέλλες η πρωθυπουργός Τερίζα Μέι – πριν αυτή καταλήξει, απηυδισμένη, να παραιτηθεί. Δώδεκα κοινοβουλευτικές ήττες υπέστη μέσα σε λιγότερο από πέντε μήνες ως πρωθυπουργός ο Μπόρις Τζόνσον προτού καταφέρει να κερδίσει το στοίχημά του στις πρόωρες εκλογές. Αναρίθμητες φορές βροντοφώναξε «Order!» σε μια προσπάθεια να επαναφέρει την τάξη στη Βουλή των Κοινοτήτων ο θρυλικός πια πρώην speaker, Τζον Μπέρκοου. Στην πραγματικότητα, βέβαια, αυτά τα τριάμισι χρόνια η βρετανική πολιτική ζωή είχε ουσιαστικά σταματήσει – έπαιρνε έναν υπνάκο εξίσου προκλητικό με εκείνον που είχε πάρει ο επικεφαλής των Τόρις στη Βουλή των Κοινοτήτων, ο Τζέικομπ Ρις-Μογκ, στα έδρανα του κοινοβουλίου εν μέσω κρισιμότατης αντιπαράθεσης.

Με το Brexit να τους έχει γίνει έμμονη ιδέα και τον διχασμό της χώρας στο απόγειο, βουλευτές και υπουργοί απέφευγαν να πάρουν την οποιαδήποτε σημαντική απόφαση για τα υπόλοιπα ζητήματα που καταλαμβάνουν παραδοσιακά την πολιτική ατζέντα. Μόλις 83 νόμοι ψηφίστηκαν μέσα σε αυτό το διάστημα, έναντι 166 τα προηγούμενα τριάμισι χρόνια, και ήταν στην πλειονότητά τους κείμενα ήσσονος σημασίας, ικανά να περάσουν χωρίς πολύ θόρυβο την ώρα που το βρετανικό Κοινοβούλιο τα έδινε όλα ως πρωταγωνιστής, άλλοτε μιας τραγικωμωδίας που παρέπεμπε σε Σαίξπηρ, άλλοτε μιας φάρσας που παρέπεμπε σε Μόντι Πάιθον, και άλλοτε και των δύο μαζί. Είναι κρίμα, πραγματικά κρίμα που η φριχτή αυτή άνοια από την οποία έπασχε τα τελευταία χρόνια δεν επέτρεψε στον Τέρι Τζόουνς, πριν φύγει πρόσφατα από τη ζωή, να δει τη συμφωνία του Brexit να επικυρώνεται τελικά από τη Βουλή των Κοινοτήτων, ύστερα από τόσα και τόσα δράματα, ήσυχα και αθόρυβα, σχεδόν απαρατήρητη, αφού όλος ο κόσμος, των Βρετανών συμπεριλαμβανομένων, ασχολούνταν με την «έξοδο» του Χάρι και της Μέγκαν από τη βασιλική οικογένεια: η ψυχή των Μόντι Πάιθον θα είχε αναμφίβολα απολαύσει τον σουρεαλισμό του πράγματος.

Θα ξημερώσει λοιπόν Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου του 2020. Συνολικά τρία εκατομμύρια αναμνηστικά νομίσματα των 50 πενών με χαραγμένες πάνω τους τις λέξεις «Ειρήνη, ευημερία και φιλία με όλα τα έθνη» θα αρχίσουν να μπαίνουν σε καταστήματα, τράπεζες και εστιατόρια. Σημαίες του Ηνωμένου Βασιλείου θα έχουν στηθεί στην Πλατεία του Κοινοβουλίου και στη Λεωφόρο Μολ. Τα κυβερνητικά κτίρια στο Ουάιτχολ θα έχουν φωτιστεί στα χρώματα της Union Jack, κόκκινο, άσπρο και μπλε. Το βράδυ, ένα ειδικό ιβέντ τύπου ήχος και φως θα λάβει χώρα στη Ντάουνινγκ Στριτ. Από τις 10 μ.μ. τοπική ώρα, και εξής, ένα εικονικό ρολόι, μέρος του ιβέντ και αυτό, θα μετρήσει αντίστροφα τα τελευταία 60 λεπτά. Ο καιρός προβλέπεται νεφελώδης, ίσως ξεσπάσει και κάποια μπόρα, δεν θα κάνει όμως πολύ κρύο, ένας τυπικός λονδρέζικος καιρός. Το Big Ben δεν θα χτυπήσει βέβαια την ώρα του Brexit, όπως ήθελε αρχικά ο Μπόρις Τζόνσον. Μια ελάχιστη παρηγοριά για τους Remainers, κι ας θυμήθηκε πρόσφατα ένας από αυτούς, ο συντηρητικός πρώην πρωθυπουργός λόρδος Χέζελταϊν, τη διάσημη ρήση του Χέμινγουεϊ: «Μη ρωτάς για ποιον χτυπά η καμπάνα, χτυπάει για σένα».

Κι ας κατηγόρησε ο ίδιος τον βρετανό πρωθυπουργό ότι «τρίβει τη μύτη των Remainers – όσων έδωσαν μάχη ώστε να παραμείνει το ΗΒ στην ΕΕ, πεπεισμένοι ότι αυτό ήταν το συμφέρον της χώρας τους και των επόμενων γενιών της – πάνω στην ήττα τους». Κι ας κατηγόρησε ο προσωρινός ηγέτης των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, ο Εντ Ντέιβι, τον ΜποΤζο ότι χρησιμοποιεί δημόσιο χρήμα για ένα ανάρμοστο, διχαστικό ιβέντ. Κι ας εξέφρασε τη βαθιά του λύπη ο ηγέτης του Εθνικού Κόμματος Σκωτίας (SNP) στο Ουέστμινστερ, ο Ιαν Μπλάκφορντ, που το Ηνωμένο Βασίλειο θα γιορτάσει την αποχώρησή του από «το σπουδαιότερο μεταπολεμικά ειρηνευτικό σχέδιο που δημιουργήθηκε ποτέ». Κι ας δήλωσε ο απερχόμενος ηγέτης των Εργατικών, ο Τζέρεμι Κόρμπιν… βασικά τίποτα, αυτός δεν δήλωσε τίποτα, ξέρει πως η ιστορία θα τον κρίνει αυστηρά, τοποθετώντας τον στην ίδια ομάδα των μοιραίων, εγκληματικών προσωπικοτήτων με έναν Κάμερον, έναν Τζόνσον, έναν Φάρατζ.

Η κατακλείδα, αυτολεξεί από τη βρετανική Guardian: «Κάποια στιγμή στη διάρκεια της νύχτας της Παρασκευής προς Σάββατο, η σημαία του ΗΒ θα αφαιρεθεί ήσυχα από τον εξωτερικό χώρο των κτιρίων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο και τις Βρυξέλλες, καθώς και από την αντιπροσωπεία του ΗΒ στις Βρυξέλλες, η οποία εν ευθέτω χρόνω θα μετονομαστεί». Και κάπως έτσι, μέσα στη σιωπή της νύχτας, θα τελειώσει ο κόσμος που γνωρίσαμε, με το Ηνωμένο Βασίλειο μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας: «Oχι με έναν κρότο, μα με έναν λυγμό».