Σφαίρες πάνω από την κανονικότητα

Θα μπορούσε να είναι και κωμωδία του Γούντι Αλεν με τον Τζον Κιούσακ και την Ντάιαν Γουίστ, αλλά δεν βλέπω να γελάει κανείς. Σύμφωνοι. Ο καθημερινός πετροπόλεμος και η κλωτσοπατινάδα έξω από την αυλόπορτα της ΑΣΟΕΕ θα μπορούσαν να θεωρηθούν και σαν τουριστική ατραξιόν για τη δυτικότερη πρωτεύουσα της Μέσης Ανατολής. To ίδιο και το μπιστολίδι στα Βλάχικα της Βάρης που όμως άφησε πίσω του δύο νεκρούς, χήρες και ορφανά, στο ίδιο ακριβώς σημείο που ένα εικοσιτετράωρο νωρίτερα έτρωγε ο καλύτερα φυλασσόμενος λίβυος φίλος μας, αχαχούχα. Το φαντάζεστε;

Αφήνω τους υπευθύνους του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη να ξεροκαταπιούν, ξεροκαταπίνω κι εγώ μαζί τους. Διάλειμμα. Τι κι αν είσαι απ’ τη Λιβύη, εργατάκι και φτωχό, πιάσ’ το νταχντιρντί να γίνει πατιρντί κανονικό. (Ρασούλης)

Για το λιντσάρισμα του γερμανού δημοσιογράφου από τους γνωστούς αρουραίους, κάτω από το νυσταγμένο μάτι της Αστυνομίας (και το τσακίρικο της εισαγγελέως), μας τα ‘παν κι άλλοι, καλύτεροι. Εκείνο που δεν μας είπε κανείς είναι τι μπορεί τούτην την ώρα να σκέφτεται η κοινωνία επ’ αυτών όλων των ζητημάτων. Σας έχω νέα! Ενα καλό κι ένα κακό. Το κακό πρώτα: η κοινωνία θέλει την ησυχία της. Και τώρα το καλό: η κοινωνία θέλει πάλι την ησυχία της. Προσωπικά δεν βλέπω καμία αντίφαση στα αντιφατικά πράγματα. Το ίδιο στρωτό μού φαίνεται ότι ο Καντάφι, όντας ο ίδιος χαρεμούχος, είχε θεσπίσει την απόλυτη ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών στη χώρα του. Σε μια χώρα που πλέον έχει μόνον άνδρες. Εκτός κι αν δεν μετράω καλά, εκτός κι αν η unisex στολή παραλλαγής με τα σταυρωτά φισεκλίκια κουκουλώνει τέλεια έναν πόλεμο που συνεχίζει να μαίνεται. Οπως αυτόν τον μουλωχτό που ξετρύπωσαν οι έρευνες: μολονότι οι Κούρδισσες πάνω στα βουνά έκαναν σκόνη τους τρελαμένους του ισλαμικού χαλιφάτου, σε ευρωπαϊκές χώρες, βαθιά μέσα στις κλειστές κοινότητες των μεταναστών, πέφτουν συχνότατα από το μαχαίρι του πατέρα τους, αν τύχει και παρεκτραπούν και πάνε για παγωτό με τον συμμαθητή τους. Και είναι νόμιμο αυτό; Οχι, δεν είναι, εκτός κι αν ο καθαριστής προτού καθαρίσει το κούτελό του είχε προνοήσει να κλείσει μάνι μάνι και ένα one way ticket για Τουρκία, άρα πάει, καθάρισε. Ενας παραπάνω στη γενική σούμα των επαναπροωθήσεων.

Ξημέρωσε όμως, κι ήρθε η ώρα να ετοιμαστώ σιγά σιγά για την ορκωμοσία. Εκτός αν πήρατε αργά την εφημερίδα σας, οπότε η Κατερίνα Σακελλαροπούλου είναι ήδη Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Της εύχομαι να το ζήσει και να το χαρεί και να κάνει το καλύτερο. Στο όνομα του Πατρός και του Υιού και της Κούρδισσας με το παγωτό της. Γιατί ο εχθρός του καλού είναι το χειρότερο. Και όποιος δεν καταλαβαίνει, να έλθει εδώ να του το εξηγήσω.