Τι θα γίνουμε χωρίς «αριστερή» Σοσιαλδημοκρατία;

Πριν από τις εκλογές η «Γέφυρα» της συνεργασίας προερχόμενων από τον σημιτικό εκσυγχρονισμό πολιτικών και διανοουμένων με τον ΣΥΡΙΖΑ πρόβαλλε ως πρότυπό της το Βρετανικό Εργατικό Κόμμα και τον αρχηγό του Τζέρεμι Κόρμπιν. Σήμερα πολλοί εξ αυτών ασκούν κριτική στο πρότυπό τους. Ας είναι. Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι η χρήση του κορμπινισμού ως μορφή αριστερής(sic) Σοσιαλδημοκρατίας. Ο κορμπινισμός παρουσιάστηκε ως η νέα αφήγηση που χρειάζεται η ευρωπαϊκή και η ελληνική Αριστερά για να ανακάμψει. Κρατικοποιήσεις, επιδόματα, αυξήσεις μισθών παντού και σε όλους, αυξήσεις φόρων στους πλούσιους, ακτιβισμοί και κινηματική λογική αποτελούσαν το πρότυπο για μια «καλή» Σοσιαλδημοκρατία. Αστειότητες, αλλά όχι μόνο.

Για να περάσει η «σοσιαλδημοκρατικοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να βρεθεί ένας εχθρός όπως η «δεξιά» Σοσιαλδημοκρατία των Μπλερ – Μπράουν – Σρέντερ και ένας «φίλος» όπως η «αριστερή» του Κόρμπιν. Ακόμη και αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε αυτός να ανακαλυφτεί. Γιατί αν έχεις λερωμένη τη φωλιά σου με το Υπερταμείο Αποκρατικοποιήσεων, δεν σε παίρνει να εμφανίζεσαι ως το κόμμα που εγγυάται τη συνέχεια του κρατισμού στα στρώματα που δεν μπορούν να παρακολουθούν τους ρυθμούς της αγοράς. Οι κρατικοποιήσεις του Κόρμπιν είναι ένα σωσίβιο. Αν αύξησες τις ανισότητες, όπως δείχνουν οι μελέτες των καθηγητών Γιαννίτση –  Ζωγραφάκη, ο Κόρμπιν σου δίνει τη δυνατότητα να βαυκαλίζεις και να βαυκαλίζεσαι ότι είσαι το «προοδευτικό» κόμμα της πάλης κατά των ανισοτήτων. Αν έχεις μειώσει περαιτέρω τους μισθούς, δεν μπορεί να υπόσχεσαι αυξήσεις, εκτός και αν επικαλεστείς τον Κόρμπιν. Μέχρι προχθές ο Κόρμπιν ήταν ο ιερέας της βάπτισης του ΣΥΡΙΖΑ στην κολυμπήθρα της «αριστερής» Σοσιαλδημοκρατίας. Τι θα γίνει τώρα χωρίς τον Κόρμπιν και την αριστερή Σοσιαλδημοκρατία του; Ηταν και αυτοί μια λύση.

Ενώ το πολιτικό μας σύστημα δεν κατανάλωνε καθόλου Σοσιαλδημοκρατία, φτάσαμε στο να καταναλώνει περισσότερη απ’ όση αντέχει ο οργανισμός του. Εκεί που ήταν έγκλημα καθοσιώσεως να υποστηρίζει κάποιος τη Σοσιαλδημοκρατία, σήμερα όλοι ομνύουν σε αυτήν. Αλλά ας κρατήσουμε και μια «πισινή». Σοσιαλδημοκρατία ναι, αλλά «αριστερή», όπως αυτή του Κόρμπιν και όχι «δεξιά», όπως αυτή του Μπλερ. Και ας ήταν επί εποχής Μπλερ που μειώθηκαν περισσότερο από ποτέ οι ανισότητες στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η ήττα του Κόρμπιν δεν σημαίνει όμως πως οι ευρωπαίοι Σοσιαλδημοκράτες πρέπει να αγνοήσουν τη φτώχεια, τις ανισότητες, την εργασιακή ανασφάλεια, τον κοινωνικό αυτοματισμό, την καθοδική κινητικότητα και την κλιματική αλλαγή ως κριτική στην άλογη ανάπτυξη και όχι ως μία ακόμη πομφόλυγα περί πράσινης ανάπτυξης. Μόνο που όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν στο πλαίσιο ενός εθνοκρατικού αντικαπιταλισμού αλλά ως παγκόσμιες πολιτικές που θα εστιάζουν στα κοινωνικά κέντρα των εθνικών κοινωνιών. Αλλά για να τα κάνει όλα αυτά η πραγματική ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία πρέπει να απαλλαγεί από τους «αριστερούς» Κόρμπιν της.