Το φιλμ μιας ζωής γεμάτης συγκινήσεις

Συμβαίνει στους περισσότερους που κάποια στιγμή ο δρόμος τους τα φέρνει έτσι ώστε να χωρίζει τη ζωή τους στα «δύο». Σε εκείνη που ελέω της επαγγελματικής επιτυχίας σχηματίζεται σε κοινή θέα. Και στην άλλη, την ιδιωτική, που όσο η επιτυχία μεγαλώνει τόσο φλερτάρει με το να αλλάξει το επίπεδο εμπιστευτικότητας. Για να γίνει στο τέλος και εκείνη δημόσια.

Το σχήμα μοιάζει οξύμωρο. Ουσιαστικά όμως δεν είναι. Οταν θαυμάζεις έναν άνθρωπο, παρακολουθείς την εξέλιξή του, όταν έχει εισβάλει με έναν τρόπο στην καθημερινότητά σου και μάλιστα με δική σου επιλογή, τότε αυτονόητα κάποια στιγμή ενδιαφέρεσαι και για τις άλλες ιστορίες του. Εκείνες που συνέβησαν μακριά από τον συνήθη χώρο δράσης του. Ιστορίες που θα μπορούσαν να εξελίσσονται στη διπλανή πόρτα. Και μιας και ο Πέδρο Μαρτίνς την τελευταία διετία πιθανότατα ζει τη δεύτερη άνοιξη της καριέρας του γύρω από το ποδόσφαιρο καθισμένος στον πάγκο του Ολυμπιακού; Κάπου εδώ του ξανασυμβαίνει να βλέπει τις δύο ζωές του να… συναντώνται. Η δημόσια και η ιδιωτική να γίνονται δημόσιες.

Η χρονιά της καριέρας του
Στα 50 του χρόνια, ο Μαρτίνς απολαμβάνει τα προνόμια ενός προπονητή της ελίτ. Πέρυσι απέκλεισε τη Μίλαν. Φέτος συμμετείχε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ συναντώντας μεταξύ άλλων στον απέναντι πάγκο (Τότεναμ) τον special one Ζοζέ Μουρίνιο που εγκωμίασε το έργο του σε φόντο ερυθρόλευκο. Σε έναν μήνα από τώρα ετοιμάζεται για διπλή μονομαχία με την Αρσεναλ για τους 32 του Γιουρόπα Λιγκ. Υποθέσεις που είναι πολύ λογικό να έχουν ανεβάσει πολύ την ονομαστική του «μετοχή» στο ποδόσφαιρο. Ψηλότερα από ό,τι ήταν την τελευταία δεκαετία του προηγούμενου αιώνα, όταν αγωνιζόταν στην εθνική ομάδα της χώρας του (2 συμμ.) και τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας (1995-98). Υπήρξε καλός κεντρικός χαφ. Τώρα είναι ένας σπουδαίος προπονητής. Και οι συμπατριώτες του, όπως είναι λογικό, ενδιαφέρονται ολοένα και περισσότερο για τα κατορθώματά του. Ακόμη και για εκείνα εντός των ελληνικών συνόρων, εδώ που μεταξύ άλλων η «κόντρα» για τον τίτλο προκύπτει με έναν άλλο πορτογάλο τεχνικό, τον Αμπέλ Φερέιρα του ΠΑΟΚ.

Τα χτυπήματα
Και από τη στιγμή που πρωταγωνιστές στον Ολυμπιακό είναι ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας της Πορτογαλίας, όπως ο Ζοσέ Σα, ο Ρούμπεν Σεμέδο και ο Ντανιέλ Ποντένσε; Καταλαβαίνει ο καθένας πως το πράγμα γίνεται ολοένα και πιο ιδιαίτερο για τους Ιβηρες. Στη φετινή αγωνιστική σεζόν ο Πέδρο Μαρτίνς έχει φιλοξενηθεί στις μεγάλες αθλητικές εφημερίδες της χώρας του αρκετές φορές. Πάντα με αντικείμενο το ποδόσφαιρο. Το Τσάμπιονς Λιγκ. Τις κλήσεις για το εθνόσημο από τον Φερνάντο Σάντος. Την καλύτερη συνέντευξή του όμως ο τεχνικός των Ερυθρολεύκων έμελλε να τη δώσει σε μια ιστοσελίδα (Tribuna Expresso). Και όσα είπε σε αυτήν είχαν μια σοβαρή διαφοροποίηση. Το ποδόσφαιρο ήταν στο φόντο. Η άλλη του ζωή ήταν που βρέθηκε στο προσκήνιο. Και όσο και αν ήμασταν υποψιασμένοι για μια σειρά από δύσκολες ιστορίες που του συνέβησαν, η δική του εξιστόρηση σαφώς δημιούργησε μια άλλη αίσθηση. Ο Πέδρο Μαρτίνς που βρήκε τον πατέρα του νεκρό και έναν χρόνο αργότερα είχε το ίδιο τραγικό ραντεβού με τη μοίρα βλέποντας τον αδερφό του να φεύγει από τη ζωή. Μια κληρονομική πάθηση στην καρδιά που κάνει και τον ίδιο να ζει υπό θεραπευτική αγωγή. «Παίρνω χάπια χοληστερόλης και περιστασιακά παίρνω ασπιρίνη για να αραιώνει το αίμα μου. Τα ελέγχω συνεχώς» ομολογεί. Ποιος; Κάποιος που κάθε Κυριακή ζει με τους σφυγμούς του να χορεύουν στους ρυθμούς μιας μπάλας, που άλλοτε βρίσκει τον δρόμο της και άλλοτε όχι! Ετσι δεν είναι το ποδόσφαιρο;

Η συγκλονιστική εξιστόρηση
«Είδα τον πατέρα μου να πεθαίνει. Πήγε στο νοσοκομείο την προηγούμενη μέρα με το αυτοκίνητο, όλα ήταν καλά. Οταν έφτασα την άλλη μέρα στο νοσοκομείο, όταν είδα τον πατέρα μου, αμέσως κατάλαβα ότι θα πεθάνει εκείνη τη στιγμή. Μας περίμενε να πει αντίο. Αυτό ακριβώς συνέβη. Ο πατέρας μου πέθανε στα χέρια της μητέρας μου, ήταν εξαντλημένος, κουρασμένος και όταν φτάσαμε είπε αντίο και πέθανε». Και ο αδερφός του; «Ο αδερφός μου… Ημουν ο πρώτος που τον είδα. Είχα ένα δείπνο προγραμματισμένο εκείνη την ημέρα μαζί του. Είχαμε ραντεβού για τις επτά το βράδυ. Πήγε εννιάμισι και τίποτα. Ο αδερφός μου ζούσε μόνος του. Ζήτησα από την ανιψιά μου το κλειδί και πήγα στο σπίτι του για να δω τι συμβαίνει. Οταν άνοιξα την πόρτα, βρισκόταν στο πάτωμα με ένα μπουκάλι νερό κάτω από τον ώμο του».

Η μυρωδιά των αποδυτηρίων
Ο Πέδρο Μαρτίνς ήταν ένα κλασικό wonder boy, που έδειξε από νωρίς ότι η ζωή του θα βρει το νόημά της γύρω από το ποδόσφαιρο. Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν παράξενα. Για παράδειγμα, σε ηλικία 16 ετών επέλεξε να σταματήσει το σχολείο. «Ο πατέρας μου ήταν επικεφαλής στη Φεϊρένσε από το 1976 έως το 1978. Θυμάμαι που πήγαινα στα αποδυτήρια. Ακόμα έχω τη μυρωδιά από την αλοιφή που χρησιμοποιούσαν οι τερματοφύλακες για να ζεσταθούν πριν από τα παιχνίδια. Τα θυμάμαι όλα σαν να ήταν χθες. Τα αποδυτήρια, τους παίκτες που έπαιζαν, όλα». Ο κόουτς του Ολυμπιακού είναι γεννημένος τον Ιούλιο του 1970. Τα χρώματα της Φεϊρένσε άρχισε να τα φορά σε ηλικία 11 ετών. Στα 13 ήταν ήδη ποδοσφαιριστής. Και στα 16 υπέγραψε το πρώτο του ημιεπαγγελματικό συμβόλαιο. Ναι, την ίδια χρονιά που άφησε το σχολείο.

Η Λίνα από το σχολείο
«Το όνειρό μου ήταν να γίνω ποδοσφαιριστής. Στα 16 πήγα για έξι μήνες να δουλέψω στην εταιρεία του πατέρα μου, αλλά συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν για εκεί. Δεν ήθελα να ασχοληθώ με τα αυτοκίνητα. Ηταν μια εταιρεία με καλούς μισθούς, αλλά εγώ δεν έβρισκα ενδιαφέρον» θυμάται. Οπως βεβαίως θυμάται πως πριν πετάξει τη σχολική του σάκα για πάντα, πρόλαβε να γνωρίσει τη Λίνα. Ηταν ήδη το κορίτσι του. Είναι μια ζωή η σύζυγός του. Στα 23 του ο Πέδρο Μαρτίνς είχε ήδη το πρώτο του παιδί. «Πριν παντρευτώ, άρχισα να χτίζω το σπίτι μας. Οταν παντρευτήκαμε, είχαμε ήδη σπίτι. Ο Ρικάρντο γεννήθηκε όταν ήμουν 23 ετών, πριν πάω στην Γκιμαράες. Στην προετοιμασία με τη Φεϊρένσε, όταν τελείωσε η προπόνηση το πρωί, μου είπαν: “Κοίτα, ο γιος σου γεννήθηκε”. Δεν το περιμέναμε γιατί εκείνη την ημέρα η Λίνα είχε πάει για ραντεβού ρουτίνας στον γιατρό. Δεν περιμέναμε να γίνει τότε. Είχαμε τρεις ή τέσσερις ημέρες ακόμη. Ηταν απίστευτη χαρά, αλλά και ένα μεγάλο βάρος στους ώμους. Μια αίσθηση ευθύνης. Τώρα το παιδί εξαρτάται από μένα, σκέφτηκα, τώρα πρέπει να είμαι ο προστάτης του»…

Η Σπόρτινγκ, η εθνική ομάδα και η δύσκολη αρχή στους πάγκους
Ο Μαρτίνς άφησε την πρώτη αγάπη του, τη Φεϊρένσε, το 1994 και έφυγε για την Γκιμαράες. Εναν χρόνο μετά ήρθε η Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Και η καταξίωση: το 1998 αγωνίστηκε για μία και μοναδική φορά με τα χρώματα της Εθνικής Πορτογαλίας. Σε μια αναμέτρηση με αντίπαλο τη Βόρεια Ιρλανδία. «Ο Φίγκο ήταν ένας εξαιρετικός αρχηγός. Κλήθηκα δύο φορές. Στον έναν αγώνα έπαιξα, στον άλλο όχι. Υπήρχαν καλύτεροι από μένα σε αυτή τη θέση. Πάουλο Σόσα, Παουλίνο Σάντος, Πάουλο Μπέντο. Αλλά δεν έχω καμία απογοήτευση στη ζωή μου για την επιλογή, ζω καλά με αυτό. Οι αποφάσεις είναι αποφάσεις». Η καριέρα του ολοκληρώθηκε το 2004 στην Αλβέρκα. Ηταν μόλις 34 ετών. Φαινόταν όμως έτοιμος να κλείσει τον κύκλο. Για να ανοίξει τον επόμενο. Εκείνον του προπονητή.

Το εστιατόριο στη Σάντα Μαρία
Δεν μπορούσε βεβαίως να ξέρει τι θα καταφέρει στην επόμενη πρόκληση. Και όταν στο ποδόσφαιρο έρχεται η ώρα της αποχώρησης είναι απολύτως λογικό να προσπαθήσεις να φτιάξεις τη ζωή σου και μακριά από αυτό. Ο Πέδρο Μαρτίνς την πρώτη απόπειρα την έκανε όσο ακόμη αγωνιζόταν: «Είχα ένα εστιατόριο στην περιοχή Σάντα Μαρία Ντα Φέιρα. Το είχα με συνέταιρο και το είχα ονομάσει Fair Play. Το είχαμε μέχρι το 2002. Ηταν ένα ωραίο εστιατόριο και δούλεψε πολύ καλά» εξηγεί. Θυμάται όμως και την επόμενη απόπειρα: «Είχα μια ιταλική αθλητική μάρκα, την Kronos, μαζί με τον Πάουλο Αλβες. Ξεκινήσαμε με μικρά μαγαζιά, αλλά μετά προέκυψαν προβλήματα και την πουλήσαμε στον όμιλο Sonae».

«Κάνε ό,τι θες»
Το ταξίδι στους πάγκους άρχισε από χαμηλά. Και έτσι κύλησε για χρόνια. Από το 2006 ως το 2010 ο Πέδρο Μαρτίνς εργαζόταν στην τρίτη κατηγορία έχοντας αναλάβει σε αυτό το διάστημα τρεις διαφορετικές ομάδες. Για εκείνον άλλαξαν όλα στις 14 Σεπτεμβρίου 2010. Η απόλυση του Ολλανδού Μίτσελ Βαν Ντερ Γκαγκ από τη Μαρίτιμο, του έδωσε το δικαίωμα να προαχθεί από προπονητής της δεύτερης ομάδας σε «αφεντικό» της πρώτης. Από εκεί ξεκίνησαν και τα μικρά θαύματα στην πιο όμορφη επαγγελματική δεκαετία της ζωής του. Ακολούθησαν η Ρίο Αβε, η Γκιμαράες. Και βέβαια ο Ολυμπιακός. «Ο πρόεδρος Μαρινάκης από την πρώτη μέρα που έφτασα, είπε “κάνε ό,τι θες να κάνεις, καθάρισε όποιον θέλεις να καθαρίσεις, σε στηρίζω”. Πέρυσι έφυγαν 21 παίκτες και ήρθαν 20 παίκτες… Ηταν μια εντελώς νέα ομάδα. Αυτή η ομάδα που έχουμε είναι μια νέα ομάδα, σήμερα είναι πολύ πιο έμπειρη έπειτα από 18 μήνες» έπιασε τον εαυτό του να καμαρώνει. Για μια υπόθεση όμως που έχει δρόμο μπροστά. Εκείνον που δεν διέκοψε μια μυθική πρόταση 4 εκατ. ευρώ τον χρόνο από τη Σαουδική Αραβία το περασμένο καλοκαίρι: «Είναι αλήθεια. Δεν θα μιλήσω για αριθμούς, αλλά είναι αλήθεια ότι απέρριψα την πρόταση. Εχω αρνηθεί να πάω στην Αραβία πολλές φορές… Επειδή δεν είναι καιρός ακόμα. Είμαι επικεντρωμένος σε άλλα πράγματα». Σε τι; «Στο πρωτάθλημα και στον τίτλο στην Ελλάδα».