Τα δάκρυα της οργής

Οι δυνατοί άνθρωποι είναι αυτοί που δακρύζουν. Αυτοί που δεν ντρέπονται για την αλμύρα να χαράζει το πρόσωπό τους, που επιτρέπουν στα κύματα της φουρτούνας των συναισθημάτων τους να σκάσουν πάνω στα βράχια της αξιοπρέπειάς τους.

Μόνο γι’ αυτά τα δάκρυα ο Γιώργος Δώνης αξίζει τον σεβασμό όλων των φίλων του Παναθηναϊκού. Αυτών που έβριζαν, που αποδοκίμαζαν νιώθοντας πως υπερασπίζονται τα ακροπύργια του Τριφυλλιού απέναντι στην αδιαφορία των παικτών της ομάδας τους.

Αν αυτοί οι ελάχιστοι που πήγαν στο Ολυμπιακό Στάδιο ήθελαν μια φορά να νικήσει ο Παναθηναϊκός, ο Δώνης και οι παίκτες του το επιθυμούσαν εκατό φορές.

Οι οπαδοί έχουν μετατραπεί σε εισαγγελείς. Λατρεύουν να στήνουν δίκες και να καταδικάζουν.

Αισθάνονται δυνατοί, νιώθουν πως έχουν εξουσία στα χέρια τους. Δεν ανέχονται αντιδράσεις από τους κατηγορουμένους.

Οταν κάποτε ο Δώνης άφησε την ανθρώπινη φύση του ελεύθερη να αντιδράσει, έπεσαν να τον φάνε σαν τα αγρίμια.

Κατάλαβε πως δεν μπορεί να τα βάλει με τις αγέλες, αλλά αδυνατεί να ξεπεράσει το τσουνάμι της οργής.

Τι να πει όμως σ’ όλους αυτούς; Να απολογηθεί; Να εξηγήσει; Να δικαιολογήσει; Ο,τι είχε να πει το είπε στα αποδυτήρια στους παίκτες του. Αυτός είναι άλλωστε ο ρόλος του.

Αλλά κι αυτοί που τον κρίνουν από τα πληκτρολόγια θα πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουν για την ποιότητα της δουλειάς του. Οταν νικά είναι καλός και όταν χάνει είναι κακός; Αυτή είναι κριτική ενός πεντάχρονου και όχι ενός επαγγελματία.

Η ψυχολογική αστάθεια των παικτών του Παναθηναϊκού είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα που καλείται να λύσει ο Δώνης. Το έργο του θα γινόταν χίλιες φορές πιο εύκολο αν οι οπαδοί, τη στιγμή που η ομάδα υποφέρει, βρίσκεται σε δύσκολη θέση και κινδυνεύει, επιδοκίμαζαν, χειροκροτούσαν, επιβράβευαν, στήριζαν, επευφημούσαν.

Αλλά τότε θα έπρεπε να στερηθούν την εξουσία να δικάζουν.