Η Τουρκία και εμείς

Κύριε Διευθυντά,
Με την Τουρκία, είτε το θέλουμε είτε όχι, είμαστε γείτονες και αναγκασμένοι να συνυπάρχουμε. Η Τουρκία είναι μια δύστροπη χώρα, η οποία καταπατεί κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και ειρηνικής συμβίωσης σε βάρος των γειτόνων της και ιδίως της χώρας μας. Δυστυχώς όμως, και σε αντίθεση με εμάς, παρά τις πάμπολλες εσωτερικές αδυναμίες της και την ποιότητα του λαού της, διαθέτει μια σταθερή και αξιόλογη διπλωματία και θράσος, ιδίως στον εξωτερικό τομέα.
Η Ελλάδα αντίθετα, παρά τα άπειρα πλεονεκτήματα του λαού της, δεν έχει καταφέρει, στα διακόσια χρόνια από την απελευθέρωσή της, να αποβάλει τα σύνδρομα της υποτέλειας και της εξάρτησής της από τις ξένες δυνάμεις που μας βοήθησαν στην απελευθέρωση και να αποκτήσει ανεξάρτητη και ικανή πολιτική ηγεσία, η οποία να ενδιαφέρεται πρωτίστως για το εθνικό συμφέρον και τη διαμόρφωση σταθερής και πατριωτικής εξωτερικής πολιτικής.
Η περιβόητη ρήση ότι «η Ελλάδα μεγαλουργεί όταν οι Ελληνες είναι ενωμένοι» ισχύει, δυστυχώς, μόνο σε περιόδους εξωτερικών πολεμικών απειλών, γιατί στις ειρηνικές περιόδους οι Ελληνες δεν είναι ποτέ ενωμένοι ώστε να μεγαλουργήσουν.
Ετσι στην ειρηνική περίοδο που ακολούθησε τη μεγαλουργία μας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, εμείς καταλήξαμε στην τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής. Την ειρηνική περίοδο που ακολούθησε το έπος του σαράντα ακολούθησαν ο εμφύλιος σπαραγμός, και αργότερα η δικτατορία και η κυπριακή τραγωδία. Την ειρηνική περίοδο μετά την πτώση της δικτατορίας ακολούθησαν τελικά η χρεοκοπία, τα μνημόνια και η καταστροφική Συμφωνία των Πρεσπών.
Σήμερα, σε μια άλλη ειρηνική περίοδο που διανύουμε, είχαμε την ευκαιρία να επικαιροποιήσουμε το Σύνταγμά μας ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των καιρών, αλλά δυστυχώς στον μεγαλύτερο βαθμό τη χάσαμε λόγω ασυνεννοησίας και ιδεοληψιών των πολιτικών μας. Ετσι είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε τις ανάγκες και τις απειλές που υπάρχουν με ένα αναποτελεσματικό σύνταγμα.
Η κυριότερη απειλή που δεχόμεθα σήμερα είναι από την Τουρκία. Και μπορεί οι δυνατότητές της να μην είναι ικανές να προκαλέσουν έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, είναι όμως ικανές να προκαλέσουν μια τοπική σύρραξη, στην οποία αναπόφευκτα θα εμπλακεί και η χώρα μας, και εάν δεν λάβουμε τα μέτρα μας θα υποστούμε καταστροφικές συνέπειες. Αυτές δεν θα προέλθουν τόσο από μια πολεμική σύγκρουση, όσο από την τακτική της Τουρκίας, η οποία απέναντι στη χώρα μας και στην Ευρώπη διαθέτει ένα αποτελεσματικό υπερόπλο. Το υπερόπλο αυτό δεν είναι άλλο από τα εκατομμύρια των μεταναστών τους οποίους χρησιμοποιεί ως ένα είδος επιθετικού στρατού, με τον οποίο μπορεί σε κάθε στιγμή να πλημμυρίσει τη χώρα μας και έμμεσα και την Ευρώπη.
Η χώρα μας πρέπει να στρέψει την προσοχή της πρώτιστα στην αντιμετώπιση του υπερόπλου αυτού της Τουρκίας και δευτερευόντως στην απόκρουση των λοιπών επιθετικών ενεργειών της. Ευτυχώς για μας, υπάρχει άμεσος και αποτελεσματικός τρόπος να αντιμετωπίσουμε την απειλή αυτή. Αυτός δεν είναι άλλος από το να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες δομές, στην ουσία κλειστά στρατόπεδα «φιλοξενίας», σε απομονωμένα νησιά, όπου θα οδηγούνται όλοι οι παράνομοι μετανάστες μέχρις ότου η διεθνής κοινότητα αποφασίσει για την περαιτέρω τύχη τους. Γιατί, με τον τρόπο που έρχονται οι άνθρωποι αυτοί, είναι εχθροί μας που εισβάλλουν παράνομα στη χώρα μας και πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε ως εισβολείς, και όχι ως πρόσφυγες, αφού η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν είναι πρόσφυγες και σε κάθε περίπτωση δεν έρχονται απευθείας στη χώρα μας, αλλά μέσω της Τουρκίας, της οποίας είναι ακούσια όργανα, και όπως ελέχθη τους χρησιμοποιεί σαν επιθετικό στρατό, και έτσι πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε και εμείς.
Εάν από την αρχή το Μεταναστευτικό είχε αντιμετωπιστεί με αυτό το πνεύμα, σήμερα οι δομές θα ήταν έτοιμες και η απειλή της Τουρκίας δεν θα είχε αντίκρισμα. Τα έξοδα για τη δημιουργία των δομών αυτών και την αξιοπρεπή διαβίωση και επιτήρηση των εγκλεισμένων σε αυτές, θα τα αναλάμβανε προφανώς η Ευρωπαϊκή Ενωση, αφού αφενός αφορούν και αυτήν και επιβάλλονται από την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και αφετέρου ήδη καταβάλλει πολύ περισσότερα στην Τουρκία και στις διάφορες ΜΚΟ, και μάλιστα χωρίς αποτέλεσμα.

Ιωάννης Γ. Κουλούρης
Δρ Μηχανολόγος – Ηλεκτρολόγος ΕΜΠ