Εκκλησιασμός

Είχε ξανασυμβεί το σχολικό έτος 2014 – 2015. Ο τότε αρμόδιος υφυπουργός του Αντώνη Σαμαρά είχε καταργήσει την αργία των Τριών Ιεραρχών. Στόχος εκείνης της κυβέρνησης ήταν – τι πρωτότυπο – να εκκλησιάζονται οι μαθητές προκειμένου να τονώνεται το εθνικοπατριωτικό τους φρόνημα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται το 2020, αλλά ως είθισται επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Στο νομοσχέδιο για την Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης – που κατατέθηκε την Παρασκευή στη Βουλή – υπάρχει διάταξη που αφαιρεί την 30ή Ιανουαρίου από τη λίστα των σχολικών αργιών και αναφέρει ότι αυτή «αποκαθίσταται ως ημέρα πραγματοποίησης εορταστικών εκδηλώσεων προς τιμή των Μεγάλων αυτών Πατέρων αλλά και της Παιδείας». Η νυν αρμόδια υφυπουργός Σοφία Ζαχαράκη έσπευσε χθες να εξηγήσει στο φιλοθέαμον κοινό το προφανές για όποιον διάβασε τις παραπάνω γραμμές της επίμαχης διάταξης: Οτι στο τελετουργικό των εορτασμών θα περιλαμβάνεται και εκκλησιασμός. Η επεξήγηση μάλλον κρίθηκε αναγκαία μετά από πρωτοσέλιδο του συντηρητικού Τύπου που κατηγορούσε την κυβέρνηση για διωγμό της θρησκείας.

Εργαλείο

Καθώς και τις καταγγελίες των εκπροσώπων του μότο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» στο Κοινοβούλιο περί «αποορθοδοξοποίησης της χώρας». Αφήνοντας την άκρη το γκροτέσκο του πράγματος, πώς δηλαδή μια κυβερνητική επιλογή που ξεκάθαρα απευθύνεται στο πούρο δεξιό ακροατήριο προκαλεί επικρίσεις για δήθεν φιλελευθερισμό, προκύπτει μια εύλογη απορία: Τι ακριβώς φαντάζεται η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας ότι θα επιτύχει με την επιβολή ενός επιπλέον εκκλησιασμού; Οσοι έχουν βγάλει το σχολείο στη μεταπολιτευτική Ελλάδα θυμούνται τις επισκέψεις της τάξης τους στην εκκλησία σαν μια ευκαιρία να χάσουν δυο ώρες μαθημάτων. Η κατήχηση σπανίως αποδίδει αν το περιβάλλον που κινούνται οι μαθητές δεν ευνοεί τον προσηλυτισμό. Οπότε το θέμα θα μπορούσε να είναι αδιάφορο για τη φιλελεύθερη μερίδα της κοινωνίας. Δεν είναι όμως. Γιατί το 2020 μια – κατά δηλώσεις πολλών μελών της – προοδευτική κυβέρνηση θα έπρεπε να ασχολείται με το πώς θα διαμορφώσει ένα σχολείο που θα γίνει μοχλός κοινωνικής κινητικότητας. Κι όχι ένα που θα είναι εργαλείο ενίσχυσης του παρεμβατικού ρόλου κάποιας θρησκείας.