Θα έχουν πάντα το Νταβός

Πήγε όπως θα μπορούσε να πάει σε μια κακή συγκυρία; Πήγε καλύτερα απ’ ό,τι θα μπορούσε να ελπίζει κανείς; Ή ήταν φιάσκο όπως λέει η αντιπολίτευση; Μπορεί κανείς να καταναλώσει όση φαιά ουσία θέλει για να αποτιμήσει την επίσκεψη Μητσοτάκη στον Λευκό Οίκο. Αλλά μπορεί και να αφήσει την επίσκεψη στο παρελθόν που ανήκει και να εστιάσει στον επόμενο διεθνή σταθμό του Πρωθυπουργού. Γεωγραφικά μιλώντας, μπορεί να φύγει από την Ουάσιγκτον και να βρεθεί στο Νταβός. Στο κάτω κάτω, σε ένα ευρωπαϊκό θέρετρο θα είναι πάντα καλύτερα από την Ουάσιγκτον του Ντόναλντ Τραμπ. Θα είναι καλύτερα ακόμη κι αν στο θέρετρο εμφανιστούν περισσότεροι από έναν Τραμπ – και ο Ντόναλντ και η Ιβάνκα.

Το παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ του Νταβός θα πραγματοποιηθεί φέτος από τις 21 έως τις 24 Ιανουαρίου. Δεν χρειάζεται να αναρωτηθεί κανείς για τον καιρό – μέχρι να εξαερώσει η κλιματική αλλαγή μέχρι και τα χιόνια της Ελβετίας, ο καιρός θα είναι αξιόπιστος και προβλέψιμος, όπως θα έλεγε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αλλά το πολιτικό κλίμα; Θα υπάρξουν ευκαιρίες για να αρπάξει ο έλληνας Πρωθυπουργός; Θα φανεί επιτέλους η Ελλάδα στα μάτια της παγκόσμιας ελίτ που συγκεντρώνεται κάθε χρόνο στο πιο φορτισμένο πολιτικά θέρετρο του πλανήτη επίσης αξιόπιστη και προβλέψιμη, δηλαδή ελκυστική οικονομικά και επενδυτικά; Η απάντηση δεν είναι αυτονόητη. Σε ένα θέρετρο ταξιδεύει κανείς με τις καλύτερες των προθέσεων. Αλλά μπορεί να ζήσει έναν εφιάλτη.

Είναι ο εφιάλτης που έζησε ο Γιώργος Παπανδρέου τον Ιανουάριο του 2010 όταν ένας δημοσιογράφος των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» κυνηγούσε τον τότε πρωθυπουργό στους διαδρόμους για να τον κάνει να απαντήσει στις πιεστικές ερωτήσεις του. Αυτή η κάπως περίεργη εικόνα δημοσιογραφικού θηρευτή και πολιτικού θηράματος δεν ήταν από μια άποψη παρά το κερασάκι στην τούρτα του εφιάλτη. Στο Νταβός ο Παπανδρέου είχε ήδη απαντήσει στις απαντήσεις 25 διευθυντών και στελεχών ξένων εφημερίδων – και ήταν όλες για την κατάσταση της χώρας. Είχε ήδη διαμαρτυρηθεί στον Ρουμπινί, τον οικονομολόγο στον οποίο πιστώθηκε η πρόβλεψη της κρίσης, για δυο δηλώσεις που είχε κάνει: η μία ήταν πως η Ελλάδα ήταν χρεοκοπημένη, η άλλη πως είχε ζητήσει δάνειο από την Κίνα.

Ο Παπανδρέου διαμαρτυρήθηκε στην πραγματικότητα για μια αλήθεια και ένα ψέμα. Είναι αλήθεια ή ψέμα πως σε εκείνο το χειμερινό θέρετρο κατάλαβε για πρώτη φορά πως η χώρα τού έχει σκάσει στα χέρια; Ούτως ή άλλως, το επεισόδιο εκείνο εμπλούτισε το ελληνικό κεφάλαιο που γράφεται στην ιστορία του παγκόσμιου οικονομικού φόρουμ του Νταβός. Εκεί είχε συναντηθεί 22 χρόνια νωρίτερα ένας άλλος Παπανδρέου, ο Ανδρέας, με τον Τουργκούτ Οζάλ, εκεί επινοήθηκε ο «μη πόλεμος» και με αφορμή εκείνη τη συνάντηση ειπώθηκε το παπανδρεϊκό mea culpa. Εκεί βρέθηκε και ο Αλέξης Τσίπρας, πρώτα ως αντισυστημικός σταρ το 2016 και έπειτα ως ντιλίβερι μπόι, σύμφωνα με τον βιτριολικό χαρακτηρισμό του Βενιζέλου, το 2018.

Από το 2010 έχουν αλλάξει πολλά, ακόμη περισσότερα έχουν αλλάξει από το 1988. Εχουν όμως αλλάξει πολλά και από το 2018; Μα αυτό ακριβώς είναι το στοίχημα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι να συστήσει σε αυτήν την παγκόσμια ελίτ της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας μια άλλη χώρα. Θα τα καταφέρει; Μένει να φανεί. Σε κάθε περίπτωση, ακόμη κι αν δεν έχουν την Ουάσιγκτον, οι έλληνες πρωθυπουργοί θα έχουν πάντα το Νταβός.