Η στρατηγική των αγωγών φυσικού αερίου

Τρία μεγάλα ενεργειακά έργα για τα οποία η Ουάσιγκτον επέδειξε τα προηγούμενα χρόνια μεγάλο ενδιαφέρον για την υλοποίησή τους, μπήκαν στο τραπέζι της συνάντησης Κυριάκου Μητσοτάκη – Ντόναλντ Τραμπ. Τα δύο κεντρικά ζητήματα αφορούν στους αγωγούς φυσικού αερίου EastMed και του ελληνοβουλγαρικού IGB.

Ως προς το πρώτο επενδυτικό σχέδιο η παρουσία το περασμένο καλοκαίρι στην Αθήνα του υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Φράνσις Φάνον κατά τη διάρκεια της τριμερούς συνάντησης των υπουργών Ενέργειας της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ αποτέλεσε έμπρακτη στήριξη στην υλοποίηση του αγωγού των 2.000 χλμ. που θα μεταφέρει ποσότητες αερίου από τα κοιτάσματα του Λεβιάθαν και της κυπριακής ΑΟΖ προς την Ευρώπη μέσω Ελλάδας και Ιταλίας. Το έργο αυτό προχώρησε κατά ένα μεγάλο βήμα με την υπογραφή της διακρατικής συμφωνίας ανάμεσα σε Ελλάδα – Κύπρο – Ισραήλ στις 2 Ιανουαρίου. Οι ΗΠΑ έχουν πάγια ενεργειακή πολιτική τη διαφοροποίηση των πηγών και των οδών εφοδιασμού της Ευρώπης επιδιώκοντας να περιορίσουν την κυρίαρχη θέση της Ρωσίας στον εφοδιασμό των κρατών της Γηραιάς Ηπείρου.

Αντίστοιχη στρατηγική ακολουθούν και με τη στήριξη του αγωγού IGB, τον οποίο υλοποιούν οι Ελλάδα και Βουλγαρία. Μέσω αυτού του διαδρόμου οι ΗΠΑ επιδιώκουν την προώθηση του αζέρικου φυσικού αερίου που φέρνει ο αγωγός TAP. Σε αυτόν «κουμπώνει» ο IGB.

Τεράστιο ενδιαφέρον έχουν δείξει οι Αμερικανοί και με την υλοποίηση του τερματικού σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) ανοικτά της Αλεξανδρούπολης. Επιδίωξή τους είναι ο εφοδιασμός του με αμερικανικές ποσότητες, οι οποίες στη συνέχεια θα διοχετεύονται στον IGB. Με τον τρόπο αυτό η Ουάσιγκτον πετυχαίνει και τον περιορισμό της εξάρτησης της Βουλγαρίας από το ρωσικό αέριο.