Τρία βιβλία κι ένας αποχωρισμός του χρόνου

Συλλογίζομαι τον στίχο του Μεγάλου Αλεξανδρινού «Βαρέθηκα να βλέπω τη σκηνή, και σήκωσα τα μάτια μου στα θεωρεία». Ετσι αρχίζει ένα από τα «Ανέκδοτά» του, ποίημα με τίτλο «Στο θέατρο». Ετσι λοιπόν κι εγώ αυτές τις μέρες των διακοπών «βαρέθηκα να βλέπω την (πολιτική) σκηνή και έριξα το βλέμμα μου σε δυο – τρία βιβλία». Και στάθηκα εκεί. Στο καθένα με τον τρόπο του. Γιατί πάντα ένα βιβλίο σού καθορίζει τον τρόπο που θα το δεις. Το πρώτο είναι τα «Cantos» του Eζρα Πάουντ, σε μετάφραση Χάρη Βλαβιανού, από τις εκδόσεις Αγρα. Είναι πολύ νωρίς ακόμα να μιλήσω γι’ αυτήν τη συγκίνηση. Με τα χρόνια κατάλαβα πως ένα ποίημα θέλει χρόνο να πιάσει ρίζες μέσα σου. Θέλει να το διαβάσεις, να το μιλήσεις, να ζήσεις δίπλα του, να το αγκαλιάσεις, να του επιτεθείς, να το χλευάσεις, να κοιμηθείς μαζί του, να το ξεχάσεις και σε κάποιον άλλον χρόνο, αν είσαι τυχερός και έχεις μαζί σου τ’ άστρα, να ξαναγεννηθεί μπροστά στα έκπληκτα μάτια της ψυχής σου πάμφωτο και αιωρούμενο ανάμεσα χαρά και λύπη.

Ετσι, με μιας εβδομάδας ανάγνωση, είναι πολύ άγουρη ακόμα η σχέση μας για να ‘χει βγάλει φύλλα. Είναι όμως έξι στίχοι που το αγκίστρι τους μ’ έπιασε για τα καλά και δεν μπορώ να τους ξεφύγω. Τους παραθέτω προσεκτικά μη σπάσει, μη ραγίσει το ακριβό τους κρύσταλλο, μην πάρει ο αέρας το σπάνιο και πανάκριβο άρωμά τους.

«Ενα τσόφλι στον άνεμο, ξοφλημένο / όμως το φως τραγουδά αιώνια / Μια αμυδρή λάμψη πάνω από τους βάλτους / όπου τ’ αλμυρά χόρτα ψιθυρίζουν στην παλίρροια. / Ο χρόνος, ο χώρος, / ούτε η ζωή ούτε ο θάνατος είναι η απάντηση».

Το άλλο βιβλίο δεν τ’ αγόρασα ούτε το πήρα δώρο. Το συνάντησα σ’ έναν περίπατο στο Διαδίκτυο. Είχα ακούσει πολλά για τον Γιώργο Σαραντάρη, δεν ξέρω όμως γιατί άφησα τόσο χρόνο μέχρι να τον γνωρίσω, κι όπως παραμονή Πρωτοχρονιάς έψαχνα κάτι που τώρα εντελώς έχω ξεχάσει, ποιος ξέρει τι λάθος πλήκτρο πάτησα και βρέθηκα πρόσωπο με πρόσωπο με τον ποιητή. Διάβασα όλα τα ποιήματά του σαν διψασμένος δροσερό νερό.

Στάθηκα σε δύο τίτλους βουβός και σχεδόν δίπλα στην αστραπή της έκστασης. Το πρώτο με τον τίτλο «Οι μενεξέδες»:

«Τα φώτα σαν πουκάμισα Ντύνουν τα σώματα Εκείνων των ανθρώπων Που αγαπήσαμε / Και που αφήσαμε Ή μας αφήκαν Χωρίς χαιρετισμό / Ποτέ δεν καρτερούσαμε / Τέτοιο θέαμα / Δεν προέβλεπαν Τα μάτια μας Τόσους κρίνους / Ηταν γραφτό να χάσουμε τον ύπνο / Χωρίς διαμαρτυρία / Μέσα στους μενεξέδες να σκορπίσουμε

Και να ξαναβρεθούμε». Και το δεύτερο, «Μόλις πεθάνει»:

«Μόλις πεθάνει / Η αγάπη / Θέλει σιωπή μεγάλη / Για να ‘βρει στην άκρη τού πόνου / Την περίφημη λίμνη / Τη λήθη».

Το τρίτο βιβλίο, «Πύλη εισόδου» της Μάρως Δούκα, εκδόσεις Πατάκη. Αα, εδώ είμαι ενθουσιασμένος. Σπάνια έχω αρχίσει να ξαναδιαβάζω ένα μυθιστόρημα μόλις το τελειώσω. Αλλά ήταν αυτή η τελευταία φράση του βιβλίου, πέντε αράδες όλες κι όλες,

που μ’ έκαναν ν’ αλλάξω πολλές μοίρες τη γωνία της πρώτης μου ανάγνωσης. Ακούστε…

«…ή να την φανταστεί έντρομη στην παράσταση; Αλλα να λέει κι άλλα να πράττει, άλλα να πράττει κι άλλα να υπαινίσσεται, άλλα να υπαινίσσεται      κι άλλα να θέλει. Παραθαλάσσια, καταπατημένη, απόκρημνη, περιφραγμένη, χωρίς πρόσβαση στο νερό».

Και να σκεφτείτε, υποτίθεται, ότι δεν μιλάει για την Ελλάδα. Δεν μιλάει για το Μάτι.

Μιλάει για την ηρωίδα της. Την Κυρία Αφεντούλα με τα πολλά ονόματα.

Διαβάστε, σας παρακαλώ, την «Πύλη εισόδου» μόνο και μόνο για να έχετε τη χαρά να την ξαναδιαβάσετε.

Μεθαύριο θα ρίξουμε και τον Σταυρό στη θάλασσα.

Καλημέρα σας.